บทที่ 1070 เรามาเดิมพันกันเถอะ

กิจจาเป็นเด็ก แน่นอนว่าคิดค่อนข้างไร้เดียงสา นึกว่าจะสร้างความวุ่นวายได้นิดหน่อย ให้เวลานรมนต่อสู้ก็จะทำให้นรมนออกไปจากที่นี่ได้ แต่นรมนมองออกอย่างชัดเจนมากว่าคนคุ้มกันที่ประตูหนาแน่น มีปืนกลอยู่หลายกระบอกด้วยซ้ำ ถึงแม้ตอนนี้ตัวเองจะวิ่งออกไป ก็จะถูกยิงมั่วๆ จนตาย

นึกขึ้นได้ว่ายังไม่เจอกานต์กับบุริศร์ และยิ่งไม่อยากทิ้งปมเรื่องนี้ไว้ให้กิจจาไปตลอดชีวิต นรมนตัดสินใจเด็ดขาดอุ้มกิจจาขึ้นมา และปกป้องเขาไว้ในอ้อมแขนแน่น

“ไอ้เด็กเวร แกอยากตายเหรอ?”

ลูกน้องเพราะถูกโจมตี จึงโกรธแค้นกิจจามาก ยกปืนขึ้นเล็กไปที่กิจจา

กิจจามีฝีมือการต่อสู้ แต่ตอนนี้ขาบาดเจ็บ จึงทำอะไรไม่ได้ อีกอย่างยังถูกนรมนปกป้องในอ้อมแขน เลยค่อนข้างกังวลใจอยู่บ้าง

“หม่ามี้!”

“ชู่ อย่าพูดอะไร เด็กดี!”

นรมนยิ้มเล็กน้อยให้กับกิจจา วินาทีต่อมาก็ยกเท้าขึ้นเตะข้อมือลูกน้อง

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้น ลูกน้องได้ยินแค่เสียงกรอบ กระดูกมือเขาหักแล้ว

มุมปากชัยณรงค์ยกขึ้นยิ้มชั่วร้าย และปรบมือขึ้นมา

“ทักษะยอดเยี่ยม! สมแล้วที่เป็นภรรยาบุริศร์”

เพราะเสียงที่ชัยณรงค์เปล่งออกมา ลูกน้องของเขาก็หยุดการกระทำลงทันที ยืนข้างๆ อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่จ้องมองนรมนด้วยความโกรธแค้น

“ให้คนของฉันรักษาแผลให้ลูกชายฉัน ฉันจะร่วมมือกับแกโทรหาบุริศร์ ล่อให้เขามา”

คำพูดนรมนทำให้กิจจาตกตะลึงทันที

“หม่ามี้ ไม่ได้นะครับ!”

“เด็กดี เชื่อฟังนะ ผู้ใหญ่ทำธุระ เด็กห้ามพูดแทรก”

นรมนลูบศีรษะกิจจา สายตาอ่อนโยนทำให้ดวงตาชัยณรงค์ชะงักทันที

ในความทรงจำ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งปฏิบัติกับเขาเช่นนี้

ใบหน้าเย็นชาของชัยณรงค์ปรากฏอารมณ์เหม่อลอยเล็กน้อย

กิจจาจับมือนรมนแน่นแล้วพูดขึ้น “หม่ามี้ คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ ผู้ชายคนนั้นฆ่าไม่กะพริบตา คุณครูเธอ……”

พูดถึงตรงนี้ กิจจาก็ร้องไห้ทันที

จิตใจนรมนหนักอึ้งเล็กน้อย

ไม่เห็นมิลินที่นี่ เธอยังครุ่นคิดว่าเพราะเหตุใด ในขณะนี้ได้ยินกิจจาพูดแบบนี้ ก็กังวลใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นกับมิลิน?”

“คุณครูถูกทำร้ายบาดเจ็บเพราะช่วยชีวิตผม คนเลวแก๊งนี้ไม่รักษาแผลให้คุณครู แถมยังพาเธอลงทะเล ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเธอมีชีวิตหรือว่าตาย หม่ามี้ ผมปกป้องคุณครูไว้ไม่ได้ แน่นอนว่าปกป้องคุณไม่ได้เหมือนกัน”

ดวงตากิจจาก็เปียกชื้นในที่สุด น้ำตาร้อนผ่าวไหลลงมาจากขอบตา

นรมนสงสารกิจจาแทบตาย

เด็กคนนี้เจอการจากลาชั่วนิรันดรมากมายขนาดนี้ตั้งแต่ยังเล็ก เธอกลัวจริงๆ ว่ากิจจาจะเป็นโรคปิดกั้นตัวเองอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรนะ กิจจา คุณครูของลูกเป็นคนดีผีคุ้ม”

นรมนปลอบกิจจา

ชัยณรงค์เหม่อลอยแค่ชั่วขณะหนึ่ง เห็นนรมนและกิจจาเป็นแบบนี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“พวกแกลืมไปแล้วเหรอ ฉันเป็นผู้ก่อการร้ายนะ!”

“แล้วไง?”

นรมนมองชัยณรงค์อย่างเย็นชา แววตานั้นเย็นยะเยือกสุดขีด ราวกับสีหน้าแววตาที่มองกิจจาเมื่อครู่นี้นั้นตัวเองตาลายไปเอง

ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่มดหลากหลายอารมณ์จริงๆ เลยนะ

ทันใดนั้นชัยณรงค์ก็เกิดความสนใจ

“ยัยนี่ ถ้าเธอช่วยฉันฆ่าบุริศร์ได้ ฉันจะแต่งงานกับเธอ ให้เธอเป็นภรรยาตามกฎหมายของฉัน เธอคิดว่ายังไง?”

ทันใดนั้นนรมนก็ตกตะลึง จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมาทันที

“ชัยณรงค์ นายไม่คิดว่าตัวเองตลกมากเหรอ? ไม่คิดว่าผู้ก่อการร้ายคนหนึ่งจะมาพูดเรื่องภรรยาตามกฎหมายกับฉัน? นายเข้าสำนักงานพลเรือนได้เหรอ? นายเอาทะเบียนสมรสได้เหรอ? น่าขำเกินไปแล้ว”

คำพูดนรมนไม่ได้กระตุ้นชัยณรงค์เลยสักนิด แต่เขากลับยิ้มค่อนข้างร่าเริง

กี่ปีแล้ว?

กี่ปีแล้วที่ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้

ผู้หญิงตรงหน้าเหมือนเธอที่ครั้งหนึ่งอยู่ในความทรงจำเขาเลย

ดวงตาชัยณรงค์อ่อนโยนขึ้นอย่างอดไม่ได้

“แค่เธอช่วยทำสิ่งที่ฉันต้องการจะทำได้ ฉันจะให้ชีวิตมั่งคงทุกอย่างที่เธอต้องการ ชัยณรงค์อย่างฉันพูดจริงทำจริง”

“ความรู้สึกที่แท้จริงไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ใดๆ ดังนั้นนายไม่ได้ชอบฉัน บางทีเพราะฉันอาจจะเหมือนใครสักคนของนาย?”

นรมนเดาอย่างกล้าหาญ

สีหน้าชัยณรงค์ค่อนข้างหนักอึ้ง

“ยัยนี่ ฉันไว้หน้าเธอแล้วยังไม่รับอีก”

“หน้าฉันพ่อแม่ให้มา มันไม่เกี่ยวกับแกจริงๆ นายมันน่าเบื่อเอง ปวดท้องแล้วยังบ่นว่าสะดือรั่วเหรอ?”

คำพูดนรมนในตอนนี้ไม่กำกวมเลยสักนิด

ชัยณรงค์มองออก ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัวตนเลย

บุริศร์มันโชคดีจังนะ

ไม่คิดว่าจะสามารถหาผู้หญิงน่าสนใจแบบนี้มาเป็นภรรยาได้