บทที่ 1138 ทำไมติด ๆ กันอันแล้วอันเล่า

ตอนที่นรมนตื่นขึ้นมาถึงพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในบ้าน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา

ทำไมถึงได้หลับไปอีกแล้วนะ?

คุยกันไว้ดิบดีว่าจะออกไปเดินเล่นกัน ทำไมถึงได้หลับบนหลังของบุริศร์อีกแล้ว?

อืม ต้องโทษไหล่ของบุริศร์ที่มีความรู้สึกปลอดภัยมากเกินไปแล้ว

นรมนเอาทุกอย่างผลักไปอยู่ที่ตัวบุริศร์อย่างตั้งใจ

ตอนที่คิดมาถึงบุริศร์นั้น นรมนถึงพบว่าบุริศร์ไม่ได้อยู่ในห้องนอน

เธอหาวขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วเอาผ้าห่มออกแล้วลงจากเตียง จากนั้นก็หาเสื้อนอกตัวหนึ่งมาคลุมไว้ แล้วถึงได้ออกไปจากห้องไป

ป้าหวานกำลังเดินมาพอดี ในมือถือกาแฟไว้แก้วหนึ่ง

“ป้าหวาน จะเอาไปให้คุณผู้ชายเหรอ?”

“ใช่ค่ะ คุณนาย”

ป้าหวานรีบตอบ

“คุณผู้ชายอยู่ที่ไหน?”

“ในห้องหนังสือค่ะ”

“มา ฉันเอาไปเอง”

นรมนรับกาแฟมาจากมือของป้าหวาน แล้วก็ก้าวเท้าเดินไปทางห้องหนังสือ

เธอเคาะประตูเล็กน้อย แล้วข้างในก็มีเสียงขรึมต่ำของบุริศร์ลอยมา

“เข้ามา”

นรมนผลักประตูเปิดออก แล้วเห็นว่าบุริศร์กำลังนั่งมองอะไรอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป

“ถ้าที่บริษัทมีงานคุณไปบริษัทก็ได้ ไม่ต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนฉันหรอกค่ะ”

นรมนเอากาแฟยื่นให้กับบุริศร์

บุริศร์เห็นว่านรมนเป็นคนยกมา ก็รีบรับไป จากนั้นก็ลากนรมนมานั่งลงบนเก้าอี้ แล้วถึงพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ไม่ได้มีงานที่บริษัท แต่ว่าวันนี้ตอนที่ออกไปเดินช้อปปิ้งกัน คุณถามผมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นไม่ใช่เหรอ?”

“อืม ตอนนั้นคุณบอกว่าไม่มีอะไรนี่คะ”

นรมนจ้องมองบุริศร์อย่างรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

บุริศร์รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที แต่ว่าก็กระแอมไอเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นว่า “ตอนนั้นผมก็แค่เห็นคนถือกล้องไว้กำลังถ่ายรูปของเราอยู่ ผมเองก็ไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็นนักข่าวหรือว่าเป็นใคร เพราะฉะนั้นก็เลยไม่มีวิธีที่จะบอกคุณในตอนนั้นได้”

“คุณเนี่ยนะ ชอบเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยเลย ถ้าเรื่องยังไม่ชัดเจนจนที่สุดแล้วก็ไม่มีทางที่จะบอกฉันเลย งั้นในเมื่อตอนนี้บอกฉันได้แล้ว ก็แสดงว่าเกือบจะสืบหาสถานะของคนคนนั้นได้แล้วใช่ไหมคะ?”

นรมนส่ายหน้าแล้วถามขึ้น

บุริศร์กลับพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “สถานะของคนคนนั้นสืบหาไม่เจอ แต่ว่าผมพบเจออะไรบางอย่างในกล้องถ่ายรูปของเขา คุณจะดูสักหน่อยไหม?”

“อะไรเหรอคะ?”

ภาพแรกที่ปรากฏขึ้นในใจนรมนก็คือรูปถ่ายที่ไม่น่าดูแน่

บุริศร์จูงมือของเธอไว้ ให้เธอมองไปทางคอมพิวเตอร์

“นี่คือของที่ผมคัดลอกออกมาจากกล้องถ่ายรูป คุณดูรูปถ่ายพวกนี้ซิ แล้วพบเห็นอะไรบ้าง?”

บุริศร์ชี้ไปที่พวกรูปถ่ายที่อยู่ในคอมพิวเตอร์

รูปพวกนั้นล้วนเป็นรูปที่ถ่ายตอนที่นรมนอยู่ด้วยกันกับบุริศร์ แต่ว่าข้างกายพวกเขามักจะมีคนผ่านทางคนหนึ่ง

รูปถ่ายที่ถ่ายติดคนผ่านทางนั้นเป็นรูปที่ปกติมาก ในเมื่อนี่คือการแอบถ่าย แต่พอดูรูปถ่ายหลาย ๆ ใบแล้ว คนผ่านทางในรูปเป็นคนคนเดียวกันทั้งนั้น สถานการณ์แบบนี้ถือได้ว่าเกิดขึ้นได้ยากนะ

หัวคิ้วของนรมนขมวดขึ้นมาทันที

“คนคนนี้คือใครคะ?”

เธอชี้ไปที่ตัวคนคนนั้นในรูปถ่ายแล้วจ้องมองบุริศร์และถามขึ้นมา

บุริศร์ขยี้ผมนรมนแล้วพูดขึ้นว่า “คุณเองก็พบว่าคนคนนี้ใช้สถานะคนผ่านทางมามีตัวตนอยู่ข้าง ๆ เราตลอดเลยใช่ไหม?”

“คุณค้นเจอสถานะของคนคนนี้หรือยังคะ?”

นรมนจ้องมองบุริศร์อย่างรู้สึกสงสัย

หัวคิ้วของบุริศร์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ผมเดาว่าเขาน่าจะคือกล้าณรงค์”

“กล้าณรงค์เหรอคะ?”

นรมนอดไม่ได้ที่จะมองมากขึ้นอีกหน่อย

กล้าณรงค์คนนี้ได้ยินแต่ชื่อมาตลอดแต่ไม่เคยได้เห็นตัว ทำตัวลับลมคมในมาก และถึงแม้ว่าประเทศจะออกประกาศจับแล้ว แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครรู้ว่ากล้าณรงค์หน้าตาเป็นยังไง