บทที่ 1140 อีกฝ่ายยังเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง

ตอนที่นภดลได้รับสายของนรมนนั้น เขากำลังล้างเท้าให้แม่ของฉัตรยาอยู่ เขาเห็นเบอร์ของนรมนก็อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็คิดถึงท่าทางนรมนที่โดนหนอนพิษเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “คุณน้าครับ ผมไปรับโทรศัพท์สักครู่นะครับ”

พูดแล้วนภดลก็ยืนขึ้นมา แต่ว่ายังไม่ทันได้เดินออกไป คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็เตะน้ำในกะละมังล้มคว่ำไปเลย

“วัน ๆ แกมีเรื่องอะไรต้องมายุ่งขนาดนั้น? แค่เวลาที่จะล้างเท้าให้ฉันหน่อยก็ไม่มีเหรอ? ถ้าหากฉัตรยายังมีชีวิตอยู่ละก็ อย่าว่าแต่ล้างเท้าเลย ถึงจะเป็นทำอาหารให้ฉันเธอก็จะไปทำให้ ไหนแกบอกว่าจะปฏิบัติกับฉันเหมือนที่ฉัตรยาทำ แล้วตอนนี้ล่ะ? หรือจะบอกว่าพูดง่ายกว่าทำ นภดล ฉันจะบอกแกไว้นะ อยู่ที่นี่ก็จะต้องฟังที่ฉันพูด ถึงแม้ว่าบ้านนี้แกจะเป็นคนซื้อ แต่ว่าแกอย่าลืมนะว่าฉัตรยาต้องตายเพราะใคร!”

น้ำเสียงของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์แหลมสูง

ใจที่ยังรักษาไม่หายนภดลฉีกขาดเป็นแผลใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง

การตายของฉัตรยาสำหรับนภดลแล้วก็คือข้อห้ามอันหนึ่ง ถ้าหากคนนอกพูดถึงละก็ เขาคงจะให้คนคนนั้นหุบปากแน่ แต่ว่าคนคนนี้คือแม่ของฉัตรยา นภดลจึงได้แต่อดทนไว้

“คุณน้า ผมมีธุระจริง ๆ อีกเดี๋ยวผมค่อยตักน้ำมาให้คุณใหม่นะครับ”

นภดลพูดไปอย่างไม่โต้ไม่แย้ง

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์เป็นท่าทางแบบนี้ของนภดลแล้วก็โมโหขึ้นมา

ผู้ชายคนนี้มีสิทธิ์อะไรยังมีชีวิตอยู่?

เขาก็เป็นแค่หนูทดลองตัวหนึ่งเท่านั้น มีสิทธิ์อะไรมาให้ลูกสาวของเธอไปตายแทนเขา?

พอเห็นหน้านภดล คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็คิดถึงลูกสาวของตัวเองฉัตรยา ถ้าหากสามารถใช้ชีวิตแลกชีวิตได้ละก็ เธออยากจะให้นภดลไปตายแทบแย่

“ไสหัวไป อย่ามาขัดหูขัดตาอยู่หน้าฉัน แค่เห็นหน้าแกก็อารมณ์เสียแล้ว!”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ตะคอกออกมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เอาของที่อยู่ในมือโยนไปที่ตัวนภดล

ความเจ็บปวดบนร่างกายเทียบไม่ได้กับบาดแผลที่อยู่ในใจ

นภดลอดทนไปอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินออกไปจากห้อง

ที่ข้างหลังเสียงด่าทอของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ยังคงดำเนินต่อไป

นภดลกลัวว่านรมนได้ยินแล้วจะคิดมาก ก็เลยอดไม่ได้ที่จะถือโทรศัพท์ไว้แล้วเดินห่างไประยะหนึ่งแล้ว ถึงโทรกลับไป

“คุณนาย โทรหาผมมีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

น้ำเสียงของนภดลยังคงเยือกเย็นอย่างปกติ

นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามเสียงต่ำขึ้นว่า “ทำไมตั้งนานถึงเพิ่งรับโทรศัพท์?”

“เมื่อกี้มีเรื่องนิดหน่อย”

นภดลพูดผ่าน ๆ ไปเลย

“เรื่องด่วนมากหรือเปล่า? หรือไม่เดี๋ยวฉันค่อยโทรหานายใหม่ละกัน”

อยู่ ๆ นรมนก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา

ถึงแม้ว่านภดลจะเป็นผู้ช่วยของตัวเอง แต่ว่าระบบภายในของอาณาจักรรัตติกาลใหม่ก็มีเรื่องมากมายที่จะต้องจัดการ ไม่มีทางที่จะให้เธอเรียกหาตอนไหนก็ได้ นี่เป็นส่วนที่เธอลืมนึกถึงไป

นภดลกลับพูดเรียบ ๆ ขึ้นว่า “ไม่เป็นไรครับ จัดการหมดแล้ว คุณนายมีเรื่องอะไรต้องใช้ผมก็พูดมาเลยครับ”

นรมนถอนหายใจทีหนึ่ง

นภดลมักจะเป็นอย่างนี้ ตั้งแต่ที่ฉัตรยาตายไปแล้ว เขาก็สร้างคุกไว้ในใจตัวเอง แล้วขังตัวเองไว้ในนั้นแล้ว ใครก็เข้าไปไม่ได้ ตัวเขาเองก็ออกมาไม่ได้เหมือนกัน

ที่จริงนภดลที่เป็นแบบนี้นั้นน่าสงสารมากเลย

น้ำเสียงของนรมนอดไม่ได้ที่จะอ่อนลงเยอะมาก

“ไม่มีอะไร ก็แค่อยากจะให้นายเตรียมกองกำลังพิเศษไว้สักหน่อย เลือกคนออกมาอาณาจักรรัตติกาลสักหน่อย ฉันอาจจะต้องใช้คนตอนวันตรุษจีน”

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ?”

นภดลเป็นคนที่ละเอียดอ่อนคนหนึ่ง ปกติแล้วนรมนจะไม่ขอคน แล้วตอนนี้อยู่ ๆ มาทำอย่างนี้แสดงว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ

นรมนพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “อืม มีข่าวที่น่าเชื่อถือได้ บอกว่าตอนวันตรุษจีนกล้าณรงค์อาจจะกระทำบางอย่าง เตรียมไว้ก่อนก็ดี”

“ได้ครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ”

นภดลรีบพูดขึ้น

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับนรมนทุกอย่าง เขาจะหละหลวมไม่ได้

นรมนกลับรีบพูดขึ้นว่า “ตอนนี้ยังไม่รีบ นภดล จะตรุษจีนแล้ว นายให้ตัวเองหยุดพักหน่อยเถอะ คนเราจะทำงานตลอดไม่ได้ ฉันเห็นปาณีช่วงนี้ก็ยุ่งมากเกินไปแล้ว หรือไม่พวกนายสองคนนัดกันไปดูหนังหรืออะไรสักหน่อยเถอะ”

“คุณนาย ผมยุ่งมากเลย มีเรื่องของอาณาจักรรัตติกาลใหม่ตั้งมากมายต้องจัดการ ไม่มีเวลาที่จะไปมีความรักจริง ๆ และอีกอย่างปาณีกับผมก็ไม่เหมาะสมกัน เธอน่าจะได้เจอผู้ชายที่ดีกว่าผม มารักและทะนุถนอมเธอแล้วมีชีวิตดี ๆ ต่อไป แต่ผมไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเธอ”

นภดลพูดขัดคำพูดของนรมนทันที

“นายไม่ไปลองดูแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ใช่ของเธอ? ฉันกลับรู้สึกว่าปาณีเป็นคนไม่เลวเลย นายกับเธอดูเหมาะสมกันออก”

จะตรุษจีนแล้ว อยู่ ๆ นรมนก็รู้สึกอยากจะเป็นแม่สื่อขึ้นมา

นภดลพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณนาย คุณก็รู้ ว่าในใจผมมีแต่ฉัตรยาเท่านั้น”

“แต่ว่าฉัตรยาตายไปแล้วนะ ถ้าหากว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ก็คงจะหวังว่านายสามารถมีชีวิตที่มีความสุขได้”

“เรื่องนี้ต่อไปค่อยว่ากันเถอะ ผมวางสายแล้วนะครับ”

นภดลวางสายไปเลย พอหันหน้ามาก็เจอคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ ดวงตาคู่นั้นจดจ้องเขาราวกับว่าโดนพิษเข้าไป

“ดีนี่ ฉันก็ว่าทำไมตอนนี้แกปฏิบัติกับฉันไม่จริงใจแล้ว ที่แท้มีคนอื่นอยู่ข้างนอกนี่เอง เพื่อแกแล้ว ลูกสาวของฉันยอมไม่เอาแม้กระทั่งชีวิต แต่แกกลับหาบ้านใหม่ได้ในระยะเวลาที่เธอตายไปไม่ถึงปีเหรอ? นภดล ต่อไปแกคงจะคิดอยู่ใช่ไหมว่าจะทำให้ฉันกับฐานทัตตายยังไง? หรือว่าจะไล่เราออกไป?”

น้ำเสียงของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์แหลมสูง เหมือนกับของมีคมบาดลงบนกระจก แสบหูมาก

นภดลแค่ขมวดคิ้วขึ้นเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณน้า คุณคิดมากไปแล้ว ผมจะไม่มีความรักหรอก นอกจากฉัตรยาแล้ว ผมจะไม่เอาใครทั้งนั้น”

“อย่ามาพูดให้ดูดี! ผู้หญิงคนเมื่อกี้ชื่อว่าอะไรนะ? แกบอกฉันมา ฉันจะไปดูสักหน่อยว่าหล่อนสวยกว่าลูกสาวของฉันใช่ไหม? ไม่งั้นละก็ ทำไมถึงได้มาดึงดูดวิญญาณของแกไป?”

พอได้ยินคุณนายตระกูลจันทรวงศ์พูดอย่างนี้ หัวคิ้วของนภดลก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมาทีหนึ่ง