บทที่ 1194 โอกาสของคุณมีไม่มาก

ธรณีเห็นนรมนชักช้าไม่เข้ามา กลัวจะเป็นหวัดเพราะลมหิมะด้านนอก จึงรีบพูด： “นรมน มีอะไรก็เข้ามาพูด ระเบียงมันหนาว” หนาวเหรอ？

นรมนไม่รู้สึก

จนถึงตอนนี้ เธอพบว่าความโกรธของตนเองรุนแรงแบบนี้

แน่นอนว่านงลักษณ์น่ารังเกียจ แต่เมื่อรู้ว่าเธอเกือบตาย เหมือนกับนรมนมองเห็นคิมในเปลวเพลิง

ยิ่งใหญ่เช่นนี้ สวยงามเช่นนี้ แต่กลับดื้อดึง

ต่างเป็นลูกสาวของตระกูลพรโสภณเหมือนกัน และยังเป็นฝาแฝด กลับมีการใช้ชีวิตและนิสัยต่างกัน？

ในใจของนรมนเจ็บปวด

สังเกตเห็นธรณีจะมาตรงนี้ คิดถึงสภาพร่างกายของเขา นรมนสูดลมหายใจเข้าลึก เปิดประตูระเบียงเดินออกไป

“นรมน……”

“อาธรณี อารู้ได้ไงว่าเกิดเรื่องขึ้นกับนงลักษณ์？อาจับตาดูฉันตลอดเหรอ？ กลัวฉันทำอะไรเธอเหรอ？”

แววตาของนรมนเย็นชาเล็กน้อย จนทำให้ธรณีหวาดกลัว

“นรมน ฉันไม่ได้อยากจับตาดูเธอ แต่ตั้งแต่ที่หล่อนรู้เบาะแสอารองของเธอ ก่อนที่จะเล่าเรื่องอารองให้เธอฟัง ฉันส่งคนไปเฝ้าติดตามนงลักษณ์เพื่อวัตถุประสงค์นี้”

“แต่ตอนที่นงลักษณ์ถูกฆ่า ทำไมคนของอาธรณีถึงไม่ขัดขวางทันที？”

การซักถามของนรมนทำให้ธรณีชะงักงัน

สุดท้ายแล้วเธอก็ยังเป็นห่วงนงลักษณ์

ถึงแม้การแสดงออกและการกระทำทุกอย่างจะทำให้คนคิดว่าเธอไม่ชอบนงลักษณ์ จนแม้แต่ตัวเธอเองก็คิดแบบนี้ แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นนงลักษณ์จริง ๆ นรมนร้อนรน จนแม้แต่ฉุนเฉียวด้วยซ้ำไป

ธรณีตระหนักถึงสิ่งนี้ ค้นพบความรู้สึกที่แท้จริงของนรมนทันที จึงอดสงสารไม่ได้

“นรมน นั่นคืออาณาจักรรัตติกาลของเธอ คนของเธออยู่ในแสงสว่าง คนของฉันอยู่ในความมืด แถมนงลักษณ์ยังอยู่อาณาเขตของเธออีก ฉันจะแย่งซีนได้ยังไง？อีกอย่างฉันเพียงต้องการหาเบาะแสอารองของเธอจากหล่อน ไม่คิดจะก้าวก่ายคนของเธอ มากจนกระทั่งเข้าไปแทรกแซงคนของเธอ”

ได้ยินธรณีพูดแบบนี้ นรมนรู้ว่าตนเองพาลโมโหใส่คนที่ไม่เกี่ยวข้อง

ใช่！

พาลโมโหใส่คนที่ไม่เกี่ยวข้อง！

ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เป็นมานานหลายปีแล้ว

คิดไม่ถึงว่าเธอจะพาลใส่อาธรณีของตนเองเพื่อนงลักษณ์？

นี่มันบ้าไปแล้ว！

แต่ความรู้สึกต้องการฆ่าคนอย่างบ้าคลั่งในก้นบึ้งของหัวใจกลับพันรอบเธออีก ทำให้เธอคิดถึงคิมไม่หยุด

นงลักษณ์ทำผิดต่อคิม เธอควรจะเกลียดหล่อน แต่เมื่อรู้ว่าเธอเกือบตาย นรมนยังลุกลี้ลุกลน

ใจไม่แข็งพอที่จะให้คนหน้าเหมือนแม่หายไปเหรอ？

นรมนไม่รู้แน่ชัด เพียงแค่ตอนนี้อยากเจอนงลักษณ์เป็นพิเศษ

“ขอโทษค่ะ อาธรณี ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี”

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจเธอ”

ธรณียังจะมีอะไรไม่เข้าใจอีก？

เมื่อรู้ว่าศพของพี่ใหญ่ถูกเชษฐ์มัดเอาไว้หลายปี เขาโกรธยิ่งกว่านรมน ตอนนี้รู้ว่าพี่รองยังมีชีวิตอยู่ เขาต้องการค้นหาเบาะแสของพี่รองจากนงลักษณ์ เขาเข้าใจความรู้สึกนี้ที่สุด

“เธออยากไปหานงลักษณ์ที่โรงพยาบาลไหม

แรกเริ่มนรมนคิดปฏิเสธ แต่คำพูดมาอยู่ที่ปากก็ยังกลืนมันลงไป

“ฉันจะไปดูสักหน่อย บุริศร์กับกมลยังไม่ตื่น ฝากอาดูแลด้วย”

“ได้ ฉันจะให้คนคุ้มครองเธอ”

ธรณีรีบจัดคนไป

ทีแรกนรมนจะปฏิเสธ แต่นึกถึงเรื่องราวในตอนนี้ เธอจึงไม่ปฏิเสธ

ขับรถไปโรงพยาบาล เดินเข้าไปในห้องที่รู้ล่วงหน้า กลับถูกคนจู่โจม จนเกือบพลาด

แววตาของนรมนเย็นชาเล็กน้อย จับอีกฝ่ายทุ่มข้ามไหล่

“โครม” อีกฝ่ายส่งเสียงโอดโอย นรมนได้กลิ่นเลือดเต็มจมูกทันที

“นงลักษณ์？”

เธอพูดอย่างเย็นชา มองเห็นนงลักษณ์คนที่บาดเจ็บสาหัสซึ่งควรสลบไม่ได้สติขดตัวอยู่ตรงนั้นอย่างเจ็บปวด บริเวณหน้าอกแดงฉานไปทั่ว

การทุ่มข้ามไหล่เมื่อสักครู่ทำให้แผลเธอฉีกอีกครั้ง

แววตาของนรมนเย็นชาเล็กน้อย แต่ยังรีบไปกดกริ่งฉุกเฉิน

หมอกับพยาบาลมาช่วยรักษาทันที นับว่านงลักษณ์นิ่งมาก เพียงแต่ใบหน้าขาวซีดเหมือนกระดาษ ทำให้นรมนอดนึกถึงตอนที่คิมป่วยไม่ได้

แววตาของเธอมืดมนไม่ชัดเจน

นงลักษณ์เจ็บมาก แต่กลับสัมผัสได้ถึงแววตาของนรมน หลังจากหมอกับพยาบาลออกไป มองเห็นนรมนล๊อคประตูห้องจากด้านใน นงลักษณ์ไม่มีความแปลกใจเลยสักนิด