บทที่ 1264 พี่เป็นอะไรไปกันแน่

บุริศร์ก็ตึงเครียดเช่นกัน

ในขณะนี้ กิจจารีบหยิบขวดใบเล็กออกมาจากกระเป๋าหนังสือ เทของเหลวหยดหนึ่งลงไปบนมือ จากนั้นถูไปบนขมับอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นความเย็นสบายส่งไปที่สมอง ทำให้เขาได้สติขึ้นมา

เขานำขี้ธูปใส่ลงไปในขวดอย่างรอบคอบ จากนั้นขยับกลับไปกลับไปมา

บุริศร์ไม่ได้รบกวนกิจจา กมลก็กลั้นหายใจ

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดกิจจาเงยหน้าขึ้น จากนั้นพูดกับบุริศร์และกมลด้านนอก “แด๊ดดี้ ปลอดภัยแล้ว เข้ามาได้ครับ”

พูดจบเขาก็ฉีดพ่นของเหลวไปที่ศาลบรรพบุรุษ กลิ่นของธูปจางลงไปมาก

เห็นเขาทำทุกอย่างนี้เสร็จลง บุริศร์ถึงจะอุ้มกมลเข้าไป

“เป็นไงบ้าง？”

“ธูปมีปัญหาครับ ด้านในใส่ควันสลบเอาไว้ และยังมีสิ่งที่ทำให้คนเกิดอาการประสาทหลอน สภาพภูมิอากาศที่นี่มีความพิเศษมาก มีความชื้นตลอดทั้งปี ในกรณีที่จุดเทียน จะเกิดปฏิกิริยาทางเคมีกับความชื้นในอากาศ ปรากฏภาพที่ทำให้คนคิดว่าเป็นความจริง แถมยังอยู่ในศาลบรรพบุรุษนี้ ปกติจะไม่เปิดประตูเปิดหน้าต่าง ดังนั้นผลลัพธ์จึงยิ่งรุนแรง”

กิจจาในเวลานี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่เงียบเหมือนก่อนหน้านี้ พูดได้อย่างฉะฉานเมื่อเกี่ยวกับเรื่องทางการแพทย์ แพรวพราวเป็นพิเศษ

ราวกับบุริศร์มองเห็นตรินท์ตอนเด็ก

ตรินท์ในตอนนั้นเหมือนจะไม่ได้ธรรมดาอย่างที่พวกเขาพูดกัน

เขายังจำได้ว่าตนเองเคยเข้าร่วมการแข่งขันการกล่าวสุนทรพจน์ของตรินท์ ตรินท์ในตอนนั้นเหมือนจะอายุเท่ากิจจา เขายืนพูดอยู่บนเวที เผชิญหน้ากับผู้ชมสามร้อยกว่าคนด้านล่างอย่างไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งแต่ไม่อ่อนน้อมเกินควรจนดูต้อยต่ำ และไม่มีความตื่นเต้น สีสันในแววตาของเขาเหมือนกับกิจจาในเวลานี้

ใช่แล้ว

ตอนตรินท์เป็นเด็กนั้นยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมเหมือนกับเขาบุริศร์คนนี้

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ตรินท์เริ่มเปลี่ยนไปเป็นคนธรรมดา？

บุริศร์คิดไม่ออก

เขาจำได้เพียงเพราะการเปรียบเทียบของตรินท์ เขายิ่งโดดเด่น ยิ่งถูกเรณุกาให้ความสำคัญ ส่วนตรินท์ก็เหมือนค่อยๆ กลายเป็นคนไร้ตัวตน ไม่มีใครสนใจมองเขาอีกต่อไป

ความคิดของบุริศร์ล่องลอยออกไป

เขายังจำตอนเด็กที่ตนเองเล่นสนุกกับตรินท์ได้

พวกเขาในตอนนั้น ไม่มีอะไรต้องกังวล จนแม้แต่ตรินท์ชกต่อยกับคนอื่นเพื่อเขาด้วยซ้ำ แต่มันตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ที่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไป？

ยิ่งตรินท์มีความเคารพต่อเขา ความเป็นเพื่อนเล่นกันอย่างไร้เดียงสาของพวกเขาก็หาไม่เจออีกแล้ว

จู่ๆ บุริศร์ก็ทุกข์ใจขึ้นมา

กิจจายังพูดอะไรอยู่ เขาไม่ได้ยินอีกต่อไป กลับเหมือนมองเห็นตรินท์

ตรินท์ยิ้มให้เขา ยิ้มไปยิ้มมาก็ร้องไห้

เขากล่าว “พี่ครับ ทำไมพวกเราสองคนต้องเปรียบเทียบว่าใครดีกว่าใครด้วย？ทำไมระหว่างเราสองคนถึงไม่เล่นสนุกกันเหมือนพี่น้องคนอื่น พี่ครับ พี่ยังจำตอนแรกๆ ที่พวกเรามีความสุขได้ไหม？”

ร้องไห้ไปร้องไห้มา น้ำตาของตรินท์กลายเป็นสีแดง

สีเหมือนเลือด

เขาพูดเสียงแหลม “พี่ครับ ผมอยากกลับบ้าน ผมคิดถึงพี่ แต่ทำไมต้องกำจัดผมออกไปจากเมืองชลธีด้วย？ทำไม？ทำไมถึงไม่เก็บผมเอาไว้？หรือพี่ก็อยากให้ผมไปใช่ไหม？ถ้าพี่เก็บผมเอาไว้พี่จะรู้สึกเหมือนเป็นภัยคุกคามใช่ไหม？”

“พี่ครับ หลายปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยอยากแย่งชิงกับพี่เลย ผมแค่อยากอยู่ข้างพี่ พวกเราเป็นพี่น้องฝาแฝดท้องเดียวกัน ถึงแม้จะซุกซ่อนความเฉลียวฉลาดของตนเอง กลายเป็นส่งเสริมพี่ให้เด่นผมก็ไม่แคร์ ผมหวังเพียงได้อยู่กับพี่ พี่ครับ คำขอร้องง่ายๆ แค่นี้ทำไมถึงไม่ตอบรับผม？ทำไมต้องส่งผมไปเหมือนกับแม่ด้วย？”

“ถ้าผมไม่ได้ออกไปจากเมืองชลธี ผมก็จะไม่ตาย ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ผมจะยังเป็นคุณชายรองของตระกูลโตเล็ก แม้จะเป็นแค่ลูกเศรษฐี แม้จะเป็นคนไม่มีประโยชน์ไปหน่อย อย่างน้อยก็ได้อยู่กับพี่ ไม่ใช่ตายอยู่ที่นี่อย่างโดดเดี่ยวเหมือนตอนนี้ พี่รู้ไหมว่าหลายปีที่ผ่านมาผมรู้สึกยังไงกับพี่？”

“ผมรักพี่ แต่ก็เกลียดพี่ด้วย เกลียดว่าทำไมตอนแรกพี่ส่งผมไปโดยไม่สนใจไยดี เกลียดที่ทำไมพี่ถึงไม่เก็บเขมิกาเอาไว้ ปล่อยให้เธอมาเจอผมที่นี่ ถ้าไม่ได้เจอเขมิกา ผมอาจจะไม่ตกหลุมรักเธอ และไม่เกลียดพี่แบบนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาคนที่เธอรักไม่ใช่ผม ผมเป็นแค่ตัวแทนของพี่ พี่รู้บ้างไหม？พี่ครับ！ตั้งแต่เล็กจนโต ผมมีชีวิตอยู่ใต้เงาของพี่ ผมไม่ได้โง่ และสามารถเป็นอัจฉริยะได้ แต่แม่บอกว่าตระกูลโตเล็กต้องการคนคุมหางเสือเพียงคนเดียว ผมรู้ความทะเยอทะยานและปณิธานของพี่ ดังนั้นผมจึงยอมปล่อย แค่หวังจะได้อยู่กับพี่แค่นั้นพอ แต่พี่ครับ พี่ยังส่งผมไป ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ ผมอาจจะยังไม่ตาย พี่ครับ เป็นพี่ที่ฆ่าผม！เป็นพี่！”

“ไม่ใช่！”

บุริศร์เจ็บปวดหัวใจทันที “ค่อก” เขากระอักเลือดออกมา ร่างกายโซเซ

“แด๊ดดี้！”

กมลตกใจ

เธอเคยเห็นท่าทางแบบนี้ของบุริศร์มาก่อน

ร่างเล็กของเธอจับมือบุริศร์เอาไว้แน่น แต่บุริศร์กลับเหมือนฝันร้าย ไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกของเธอ

“ไม่ใช่นะ ไม่จริง ตรินท์ ฉันไม่อยากได้ตระกูลโตเล็ก ไม่อยากเป็นคนคุมหางเสือ ฉันแค่คิดว่าฉันเป็นพี่ชาย มีหน้าที่แบกรับภาระของครอบครัว ให้นายสามารถใช้ชีวิตตามที่ตนเองต้องการโดยไร้กังวล ฉันไม่คิดจะกำราบนาย ยิ่งไม่เคยคิดจะกำจัดนาย สถานการณ์ในตอนนั้น ถ้านายไม่ออกไปก็จะติดคุก ฉันจะปล่อยให้น้องชายแท้ๆ ของฉันติดคุกได้ยังไง？ตรินท์ นายอย่าเกลียดฉันได้ไหม？นายเกลียดฉันไม่ได้นะ！นายเป็นพี่น้องกับฉัน！พวกเราเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน！ฉันจะไม่รักนายได้ยังไง？จะฆ่านายได้ยังไง？ฉันไม่ได้ทำ！ไม่ใช่！”

บุริศร์ร้องไห้คร่ำครวญเหมือนคนบ้า น้ำตาไหลออกมาจากหางตา

กมลกลัวไปหมด

กิจจาก็ชะงักงัน

เขาได้ยินชื่อพ่อผู้ให้กำเนิดของตนเอง

ตรินท์ชื่อนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่ตรินท์ตัวเป็นๆ เขากลับไม่เคยสัมผัสมาก่อน เพราะเขาไม่มีโอกาส

เขาเพิ่งเกิดพ่อก็จากไปแล้ว

กิจจาเจ็บปวดหัวใจเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง