ตอนที่ 1267
บทที่ 1267 คุณนี่มันโง่จริงๆ
October 31, 2026
ดูเหมือนปีวราจะไม่คิดว่านรมนมีสายตาเฉียบแหลมเช่นนี้ จึงอดแปลกใจไม่ได้ และอาการแปลกใจเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะทำให้นรมนรู้ว่าตนเองเดาเกือบถูก
หลังจากนรมนพูดบุริศร์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ความช่วยเหลือจากภายนอกเริ่มขึ้น
นรมนกับบุริศร์ถูกดึงขึ้นมาด้านบน ปีวราก็ถูกพาขึ้นมาด้วย แต่เพิ่งจะขึ้นมาก็ควบคุมตัวเอาไว้
“ยาถอนพิษ”
เสียงของบุริศร์เยือกเย็นมาก เย็นจนไม่มีอุณหภูมิใดๆ
ปีวราหดตัวอย่างหวาดกลัว ถึงจะนำยาถอนพิษให้บุริศร์ และในตอนนี้เอง นรมนถึงจะเห็นว่านิ้วมือของบุริศร์มีสีดำ
“คุณโดนพิษ？”
นรมนไร้เรี่ยวแรง สายตาเป็นห่วง
บุริศร์กล่าวอย่างอ่อนโยน “ไม่มีอะไรหรอก ผมจะอุ้มคุณไปล้างตัวก่อน”
พูดจบเขาก็นำยาถอนพิษใส่ลงกระเป๋า พูดอย่างเย็นชา “ขังผู้หญิงคนนี้เอาไว้ ฉันอยากรู้ความลับทุกอย่างของเธอ”
“ครับ
บอดี้การ์ดก้าวขึ้นมาทันที ปีวราตกใจพยายามดิ้น
“เฮ้ๆ ๆ พวกคุณทำตัวเนรคุณแบบนี้สิ ฉันเพิ่งจะช่วยชีวิตภรรยาของคุณเองนะ”
“ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอคงกลายเป็นศพไปแล้ว”
บุริศร์พูดจบก็ไม่สนใจปีวราอีกต่อไป อุ้มนรมนออกจากศาลบรรพบุรุษ
กลับมาที่ละแวกที่พักอาศัยด้านหลัง กมลกับกิจจารีบวิ่งมาหา
“แด๊ดดี้ หม่ามี้เป็นอะไรไปคะ？”
“พวกลูกอย่าเข้ามา หม่ามี้ของลูกแค่โดนควันสลบ พักผ่อนสักหน่อยก็จะดีขึ้น พวกลูกไปนอนเถอะ กิจจา มาหาแด๊ดดี้หน่อย”
ในตอนท้ายบุริศร์ยังหยุดเว้นวรรคชั่วครู่ ให้กิจจาอยู่ก่อน
ถึงแม้กมลจะเป็นห่วง แต่เห็นบุริศร์เรียกกิจจาเข้าไป จึงไม่ค่อยเป็นห่วงมาก
เธอกลับไปที่ห้องของตนเอง
กิจจาเข้ามาในห้อง ขมวดคิ้วมองนรมน
“หม่ามี้ หม่ามี้ถูกคนอื่นวางยา？”
“สามารถถอนพิษได้ไหม？”
สีหน้าของบุริศร์ค่อนข้างเคร่งขรึม
กิจจาพยักหน้า “พิษนี้ไม่ร้ายแรงอะไร แค่เส้นประสาทชาชั่วคราวแค่นั้น ไม่ได้มีผลต่อร่างกายมาก ล้างออกก็หายแล้ว แต่หม่ามี้อยู่กับแด๊ดดี้ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอครับ？ ทำไมถึงโดนพิษได้？”
“ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนทำ”
นัยน์ตาของบุริศร์เยือกเย็น
กิจจาก็ไม่ถามมาก ทำการตรวจให้นรมนอย่างละเอียด ถึงจะวางใจ
“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ หม่ามี้พักผ่อนสักหน่อยก็หาย”
“อืม ลูกก็ไปพักผ่อนนะ”
บุริศร์พูดอย่างเรียบเฉย อุ้มนรมนไปห้องอาบน้ำ หลังจากล้างพิษบนร่างกายของเธอจนสะอาดถึงจะกินยาถอนพิษ
นรมนมองบุริศร์ ถอนหายใจเบาๆ “คุณนี่นะ ชอบไม่สนใจตัวเอง คุณไม่ว่ากลัวถูกพิษนานเกินไป แล้วจะมีผลกระทบอะไรต่อร่างกายขึ้นมาจริงๆ เหรอ？”
“สำหรับผม คุณสำคัญที่สุด ผมไม่ได้ไปช่วยคุณตั้งแต่ตอนแรกที่คุณตกลงไป ก็รู้สึกแย่พอแล้ว ผมจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณอีก”
“ไม่ได้ไปช่วยฉันทันที เพราะต้องจัดการปัจจัยที่ยุ่งเหยิงภายนอกก่อนใช่ไหม？”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์อึ้งไปเล็กน้อย และหัวเราะขึ้นทันที แววตามีความอบอุ่น
“จัดการปัญหาหมดแล้ว วางใจได้”
เรื่องหลังจากถูกควันสลบบุริศร์ไม่ได้เล่าให้ฟังอย่างละเอียด และยิ่งไม่ได้เผยความลับเกี่ยวกับกิจจา สำหรับเขา ทั้งหมดจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปตามเวลาและใจของคน
“หิวไหม ผมจะไปทำอะไรให้คุณกิน？”
“ค่ะ”
นรมนก็หิวมากจริงๆ ตอนนี้ร่างกายเรี่ยวแรงยังไม่คืนกลับมา จึงถือโอกาสกินอะไรเล็กน้อยไปเลยก็ดี
บุริศร์ลูบศีรษะนรมน จัดแจงให้บอดี้การ์ดมาคุ้มกัน ส่วนตนเองไปห้องครัว
หลังจากกมลกลับไปที่ห้อง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถูกบอดี้การ์ดสองสามคนลากไปด้านหลัง จึงอดแปลกใจไม่ได้
เพราะความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงรีบตามไป
ปีวราถูกบอดี้การ์ดขังไว้ในถ้ำ และยังหยิบแส้ออกมา
บนแส้นั้นมีหนาม หากแส้ฟาดลงไปเนื้อจะต้องแตกแน่นอน แถมยังเพิ่มหนามเข้าไปอีก ถ้าไม่ตายหนังก็คงหลุดไปครึ่งหนึ่ง
ปีวราหน้าซีดทันที
“เฮ้ยๆ ๆ ฉันขอเตือนพวกแกนะ อย่าทำแบบนี้กับฉัน ไม่อยากนั้นพวกแกจะเสียใจ！”
บอดี้การ์ดกลับเหมือนไม่ได้ยิน สายตาที่มองเห็นมีเพียงความเยือกเย็น
แส้ฟาดบนอากาศ สะบัดลงบนพื้น เกิดเสียงที่น่าตกใจ ปีวรากรีดร้องเสียงแหลมขึ้นมา
“ฆาตกร！ ช่วยด้วย！ มีใครหวังดีจะช่วยฉันบ้างไหม？ คิดดูสิฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้ถูกคนเลวทรมานแบบนี้ ยังมีความยุติธรรมอยู่ไหม？”
ปีวราร้องไห้เสียงดัง เหมือนได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างยิ่ง
บอดี้การ์ดแสบแก้วหูกับเสียงแหลมๆ ของเธอ หยิบแส้ฟาดลงไป
“โอ๊ย！”
เสียงนี้ปีวราไม่ได้แกล้งทำ
ร่างกายของเธอสั่นเทา
“แกมันไอ้สารเลว！”
ปีวรากัดฟันด่าอย่างโกรธแค้น