ตอนที่ 1283
บทที่ 1283 พรุ่งนี้ฉันกลัวว่าจะไม่ทันแล้ว
October 31, 2026
เห็นท่าทางงุนงงของบุณพจน์ บุริศร์ก็ยิ้มเยาะเย้ยแล้วพูดขึ้น “คิดไม่ถึงเลยใช่ไหม? ในใจของนายเธอเหมือนนางฟ้า บางทีพ่อของนายก็อาจจะบอกนายว่าเธอดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ ทำให้นายมีความเพ้อฝันเกี่ยวกับเธอมากเกินไป แต่สำหรับฉัน เธอไม่คู่ควรกับการเป็นแม่ ไม่คู่ควรเลยสักนิด!”
บุริศร์พูดคำนี้ด้วยความรู้สึกค่อนข้างแย่ มีความเยาะเย้ยด้วยเล็กน้อย และมีอารมณ์แฝงด้วย
นรมนฟังออก เธอกลัวอารมณ์ของบุริศร์ได้รับผลกระทบจากกู่ทองคำแล้วจะทำร้ายบุณพจน์ขึ้นมาจริงๆ จึงรีบกอดแขนบุริศร์เอาไว้
อุณหภูมิร่างกายอันอบอุ่นและสัมผัสอันอ่อนโยนทำให้ความหดหู่และความโกรธในก้นบึ้งหัวใจของบุริศร์หายไป
เขามองใบหน้ากังวลของนรมน ยิ้มขณะพูดขึ้น “ฉันไม่เป็นอะไร”
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
นรมนถอนหายใจ
บุณพจน์เห็นนรมนใส่ใจบุริศร์แบบนี้ ก็ถามขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “นายเป็นอะไร? ร่างกายนายมีปัญหาอะไรเหรอ?”
“ไม่เกี่ยวกับนาย ในเมื่อนายอยากบอกพวกเราเรื่องคุณอาบุญทิวา งั้นก็รีบๆ ซะ ไม่แน่ฉันยังมีความรู้สึกดีๆ กับนายในความสัมพันธ์นี้”
“บุริศร์ นายน่ารังเกียจมากจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันสนใจอะไร ตอนนี้ยังเอามิตรภาพพี่น้องมาขู่ฉันอีกเหรอ?”
บุณพจน์รู้สึกน้อยใจเป็นพิเศษ
ชีวิตนี้เมื่อสามสิบปีก่อนก็ถือว่าราบรื่น ทำไมมาเจอน้องชายชั่วไม่ชอบแบบนี้ล่ะ?
บุริศร์กลับพูดขึ้นอย่างไม่สนใจเลย “ก็ขู่นายแล้ว ทำไมเหรอ? ไม่พอใจเหรอ? ไม่พอใจก็ไปได้เลย ไม่มีใครขอให้นายอยู่”
“บุริศร์ นาย——”
นรมนเห็นสองพี่น้องเริ่มไม่พอใจกันและกันแล้ว รู้สึกอยากขำอย่างช่วยไม่ได้ เธอรีบพูดขึ้น “บุริศร์ เขามาให้ข่าวเกี่ยวกับคุณอาบุญทิวาของฉัน”
“อ่อ ใช่ เกือบลืมไปแล้ว ภรรยาฉันพูดแล้ว นายรีบบอกเรามาเร็วๆ”
ท่าทางสูงส่งโดยธรรมชาติของบุริศร์ มันทำให้บุณพจน์โกรธจริงๆ แต่คนคนนี้ดันเป็นบุริศร์ เขาโกรธหดหู่และหมดหนทางอยู่นานมากก่อนจะพูดขึ้น “เรื่องอื่นๆ ฉันบอกพวกนายไม่ได้ บอกได้แค่ว่าคุณอาบุญทิวาของพวกนายอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ ถ้าพวกนายมีปัญญาก็ไปตามหาเขา ไม่มีปัญหาก็ไสหัวกลับไปซะ อย่าอยู่ที่นี่อีก นี่คือการเตือนพวกนายเป็นครั้งสุดท้ายของฉัน ถ้าเดินไปข้างหน้าต่อไป พวกนายจะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ”
คำพูดนี้ของบุณพจน์ไม่ใช่การคุยโวโอ้อวดสักนิด แต่บุริศร์ยังคงพูดอย่างราบเรียบ “มันเป็นเรื่องของเรา แค่นายบอกเราเรื่องที่เราอยากรู้ก็พอแล้ว เรื่องอื่นๆ ไม่ต้องกังวล”
“บุริศร์ ฉันหวังดีกับนายนะ”
“ฉันขอบคุณ”
เมื่อสองพี่น้องกำลังจะเริ่มไม่พอใจกันอีกครั้ง นรมนก็รีบเอ่ยปากพูดขึ้น “แล้วคุณอารองของฉันตอนนี้อยู่ทิศทางไหน?”
“คุณอารองของเธอเขาอยู่……”
คำพูดของบุณพจน์ยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีกระสุนนัดหนึ่งผ่านอากาศมาหาบุริศร์
“ระวัง!”
บุณพจน์ผลักบุริศร์โดยไม่รู้ตัว กระสุนเฉียดแขนเขาไป ทิ้งรอยเลือดเอาไว้
นรมนควักปืนออกมายิงไปยังทิศทางกระสุนอย่างรวดเร็ว แต่ถูกบุริศร์คว้าเอาไว้ในอ้อมแขน แล้วกลิ้งไปหลบด้านหลังหิน
ดวงตาบุณพจน์กลายเป็นมืดมนเย็นชาอย่างยิ่งในพริบตาเดียว
“ออกมา!”
จิตสังหารของเขาแบบนี้นรมนไม่เคยเห็นมาก่อน
บุริศร์ก็ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกโล่งใจ
เดิมทีแล้วเป็นคนมาจากกองทัพ ฝึกฝนนักฆ่าหลายชุด บุณพจน์จะเป็นคุณชายลูกเศรษฐีได้อย่างไรล่ะ?
ด้านนอกไม่มีการเคลื่อนไหวสักนิด
สีหน้าของบุณพจน์แย่มาก ควักปืนยิงไปที่ด้านนอกทันที การยิงชุดนั้นแสดงให้เห็นว่าก้นบึ้งหัวใจเขาไม่สงบอย่างมาก
บุริศร์ดึงนรมนไปด้านข้างเงียบๆ แต่บุริศร์เพิ่งจะขยับ กระสุนด้านออกก็ยิงมาทางบุริศร์ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเล็งเป้ามาที่บุริศร์
สีหน้าบุณพจน์ยิ่งแย่ขึ้นไปอีก
“ฉันบอกให้หยุด! ไม่ได้ยินเหรอ? ใครกล้าทำร้ายบุริศร์ ฉันจะเอาชีวิตทั้งครอบครัวมัน!”
บุณพจน์โกรธจนตาแดงไปหมดแล้ว แต่อีกฝ่ายไม่ฟังบุณพจน์เลย ไล่ยิงบุริศร์
นรมนก็มองออกเช่นกัน ว่าอีกฝ่ายต้องการให้บุริศร์ตาย
ช่วงเวลานี้ นรมนรีบคว้าบุริศร์เอาไว้ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “จุดประสงค์ของพวกมันคือคุณ คุณอยู่นิ่งๆ อย่าขยับ ฉันจะล่อพวกมันออกไป”
“ไม่ได้ บุริศร์อย่างฉันไม่มีนิสัยให้ผู้หญิงกันปืนเพื่อฉัน”
“บุริศร์ มันถึงขนาดนี้แล้ว คุณยังมีความคิดเรื่องชายเป็นใหญ่อีก! คุณดูไม่ออกหรือไงว่าคนข้างนอกพวกนั้นจุดประสงค์พวกมันคือคุณ ถึงฉันจะออกไป พวกมันก็ใช่ว่าจะย้ายเป้าหมายมาที่ฉันสักหน่อย ฉันแค่จะออกไปลองดู คุณก็อย่าดื้อรั้นมากได้ไหม?”
นรมนคำรามเสียงทุ้มอย่างหดหู่เล็กน้อย
จู่ๆ บุริศร์ก็รู้สึกว่านรมนแบบนี้น่ารักเกินไปแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือท่าทางของเธอที่ใส่ใจตนในขณะนี้ ดวงตานั้นเป็นประกาย มันสุกใสเป็นพิเศษ
จู่ๆ เขาก็คว้าศีรษะนรมนไว้ แล้วโน้มศีรษะลงไปทันที จูบปากนรมนอย่างลึกซึ้ง
สมองของนรมนระเบิดเต็มที่แล้ว
นี่มันสถานการณ์อะไร?