บทที่ 1285 เป็นคำที่เลวร้ายจริงๆ

ทั้งๆ ที่บุณพจน์กำลังยิ้ม แต่มีน้ำตาที่หางตา ไหลลงมาผสมกับเลือดของเขา แยกไม่ออกว่าคือน้ำตาหรือเลือด

ในที่สุดเขาก็เป็นลมเพราะเสียเลือดมากเกินไป ก่อนที่เขาจะเป็นลมไป เขาหยิบโทรศัพท์มาส่งข้อความหนึ่ง จากนั้นก็ลบมันทิ้ง

นรมนและบุริศร์พวกเขาค้นหาไปทั่วเทือกเขาด้านหลังหมู่บ้านน้ำใสแล้วก็ไม่เจอคุณอาบุญทิวาเลย แต่กลับตกลงไปในกับดักแทน

นี่คงเป็นกับดักที่ใช้จับสัตว์ โชคดีที่ด้านในไม่มีมีดคมอะไร ไม่อย่างนั้นนรมนและบุริศร์อาจจะได้รับบาดเจ็บ

บุริศร์ตกลงไปก่อนเพราะปกป้องนรมน นรมนรีบลุกขึ้น ตรวจสอบบุริศร์ว่าเป็นอะไรไหม

“ฉันไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเป็นห่วง แค่ตกลงไป”

บุริศร์กลัวนรมนเป็นห่วง จึงเอ่ยปากพูดอย่างช่วยไม่ได้

นรมนพูดเสียงทุ้ม “จะไม่เป็นห่วงได้ยังไง? ที่สูงขนาดนี้ตกลงไป ถ้าไม่มีใครเห็นพวกเรา พวกเราคงอดตายที่นี่ และเมื่อกี้คุณปกป้องฉัน ตกลงไปแรงมากขนาดนั้น ฉันต้องดูว่าคุณตกลงไปได้รับบาดเจ็บไหม”

เธอตรวจสอบบุริศร์ไม่สนการต่อต้านของบุริศร์ พบว่าเป็นแค่รอยขีดข่วนก็โล่งใจ

“เมื่อกี้แยกย้ายกับพวกเขาไปตามหาที่อยู่คุณอารอง เราควรพาคนมาเพิ่มหน่อย”

นรมนรู้สึกอารมณ์เสียและเสียใจ

บุริศร์กลับส่ายหน้าพูดขึ้น “พาคนมาเพิ่มจะเปิดเผยร่องรอยง่าย เมื่อวานบุณพจน์ขัดขวางแผนการของพิรุณ ไอ้ชายแก่นั่นจะต้องป้องกันทุกๆ ที่แน่นอน อาจจะฉวยโอกาสทุกอย่างฆ่าเราด้วยซ้ำ ตอนนี้ตกลงไปในกับดัก อาจจะเป็นเรื่องที่ดี”

“เรื่องที่ดีเหรอ? คุณมองโลกในแง่ดีจริงๆ”

นรมนเห็นบุริศร์ใจเย็นแบบนี้ หัวใจนั้นก็สงบลงตาม

เธอมองสิ่งแวดล้อมโดยรอบ ที่นี่คงเข้าไปในบริเวณลึกของภูเขาได้ ใบไม้เขียวชอุ่ม แม้แต่หญ้าข้างๆ กับดักก็สูงเท่าคนด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าปกติไม่มีใครมาที่นี่

นรมนพยุงบุริศร์นั่งขึ้นมา

พื้นที่ของที่นี่ใหญ่มาก คงเตรียมเอาไว้จับสัตว์ร้ายตัวใหญ่ และไม่รู้ว่าคนของพวกเขาจะหาพวกเขาเจอไหม

“ฉันจะส่งข้อความหาพวกเขา”

นรมนหยิบโทรศัพท์ออกมาแต่ถูกบุริศร์ห้ามเอาไว้

“เวลานี้ถ้าส่งข้อความ ฉันกังวลว่าจะถูกล็อกสัญญาณ ถึงตอนนั้นถ้าคนของเรายังไม่มา รอคนของพิรุณมา เราก็จะแย่จริงๆ แล้ว”

นรมนไม่ได้มีประสบการณ์เอาชีวิตรอดในป่าเท่าบุริศร์ แน่นอนว่าฟังบุริศร์ทุกอย่าง

ตอนนี้เห็นขอบตาดำของบุริศร์ เธอก็พูดอย่างสงสารเล็กน้อย “คุณพิงฉันนอนหลับสักหน่อยดีกว่า นี่ไม่ได้พักผ่อนเกือบทั้งคืน ร่างกายก็ทนไม่ไหว ที่นี่น้อยคนมากที่จะหาพวกเราเจอ วัชพืชด้านบนก็ยังไม่ถูกทำลาย มันค่อนข้างปลอดภัยอยู่บ้าง”

“คุณนอนดีกว่า ฉันยังทนได้”

บุริศร์มองนรมนอย่างค่อนข้างสงสาร

นรมนกลับยิ้มขณะพูดขึ้น “ตอนนี้ยังมีความคิดเรื่องชายเป็นใหญ่อีกเหรอ? ฉันไม่เป็นอะไร ไม่งั้นเอาแบบนี้ไหม เราพักผ่อนกันสักพัก ตื่นมาค่อยหาทางออกจากที่นี่อีกครั้ง ถึงตอนนั้นก็คงมีเรี่ยวแรงแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“โอเค”

บุริศร์โอบกอดนรมนไว้

ทั้งสองคนซุกในอ้อมกอดกัน ไม่นานนรมนก็เกิดเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ

บุริศร์เห็นเธอหลับไปแล้ว ก็โล่งใจ จากนั้นก็มองกับดักด้านบน เมื่อรู้สึกว่าคงไม่มีอันตรายอะไร เปลือกตาก็ค่อนข้างหนัก ถึงได้หลับไป

หลังจากบุริศร์หลับไปนรมนก็ลืมตาขึ้น

ดวงตาเธอค่อนข้างเป็นประกาย ไม่มีความง่วงเลยสักนิด

ตอนนี้อยู่ข้างนอก ถึงเธอจะง่วงก็ไม่กล้าหลับตา กลัวว่าจู่ๆ จะมีเรื่องอะไรมาคุกคามพวกเขา และถ้าเธอไม่หลับ บุริศร์ก็จะไม่พักผ่อนอย่างแน่นอน

สองสามวันนี้บุริศร์อยู่ในสภาพเหนื่อยล้าและเครียดอยู่ตลอด จำเป็นต้องพักผ่อนตั้งนานแล้ว

นรมนลุกออกมาจากข้อพับแขนเขาเบาๆ จากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ตของตัวเองมาคลุมร่างบุริศร์ ส่วนตัวเองก็ควักปืนพกออกมาเฝ้าระวัง

การนอนของบุริศร์ครั้งนี้ใช้เวลาสี่ถึงห้าชั่วโมง

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เห็นนรมนยังคงระแวดระวัง ขอบตาเธอเต็มไปด้วยรอยคล้ำ เขาก็รู้ว่านรมนไม่ได้พักผ่อนเลย

“ผู้หญิงอย่างคุณนี่มัน……”

“ฉันไม่เป็นอะไร ไม่ง่วง”

นรมนยิ้มเรียบๆ ในรอยยิ้มหวานนั้นแฝงความอ่อนโยน เติมเต็มหัวใจบุริศร์ทันที

“เอาล่ะ ฉันพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว คุณไปนอน ไม่งั้นถ้าต้องออกไปจริงๆ คุณจะไม่มีแรง”

“ค่ะ”

คราวนี้นรมนไม่ลังเล พิงข้างๆ ทันทีแล้วหลับตานอนหลับไป

ตลอดทางบุริศร์เห็นภรรยาตัวเองค่อนข้างซูบผอม ก็รู้สึกสงสารอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อออกไปได้แล้ว เขาจะต้องให้คนทำอาหารอร่อยๆ บำรุงนรมน

หลังจากนรมนหลับไป บุริศร์ถึงพบว่านรมนติดตั้งสิ่งกีดขวางบางอย่างไว้รอบๆ ข้างบนก็ติดตั้งสิ่งกีดขวางเช่นกัน ถ้ามีใครสักคนลงมา พวกเขาก็จะรับรู้ได้ทันที

บุริศร์รู้มาตลอดว่านรมนฉลาด แค่คิดไม่ถึงว่าเธอจะใช้วิธีการออกแบบยานยนต์มาใช้ที่นี่ ก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตาอ่อนโยนมากขึ้น

ฉวยโอกาสตอนนรมนกำลังหลับ หัวสมองบุริศร์ก็เริ่มทำงาน