บทที่ 132 ต้องเกลียดเขาต่อไปไหม?

บทที่ 132 ต้องเกลียดเขาต่อไปไหม?

รเมศวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ดวงตาค่อนข้างมืดมนไม่ชัดเจน ดูเหมือนทั้งร่างปกคลุมไปด้วยฤดูหนาว ความกดอากาศต่ำทำให้ทั้งห้องทำงานเย็นจนน่ากลัว

ตอนที่เลขาเข้ามาก็อดตัวสั่นไม่ได้

“ประธานรเมศ คุณนายโทรมา ให้วันนี้คุณกลับไปบ้านหลังเก่าค่ะ”（คุณนายในตรงนี้คือแม่ของรเมศ）

“ออกไป!”

รเมศอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก

เขาไม่ได้สงบเหมือนตอนคุยโทรศัพท์ ถึงขั้นมีความรุนแรงนิดหน่อย มันทำให้เลขาค่อนข้างหวาดกลัว รีบถอยออกมา และรีบปิดประตูใหญ่ห้องทำงาน

คุณแม่ของรเมศให้เขากลับไปทำไม รเมศรู้ดีอย่างมาก

เขาจะสามสิบแล้ว ผู้ชายคนอื่นในอายุเท่านี้ ก็มีลูกวิ่งเต็มไปหมดแล้ว แต่ตอนนี้เขาไม่มีคู่รักที่แต่งงานได้ และไม่แปลกใจที่ทำให้คุณแม่กังวล

แต่ตัวเลือกภรรยาของรเมศ นอกจากนรมนแล้ว เขาก็ยอมให้คนอื่นไม่ได้จริงๆ

ยังจำครั้งแรกที่เจอนรมนได้ ผมเธอพลิ้วไหวตามกระแสลมเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยด้วยความเยาว์วัย ถามเขาด้วยรอยยิ้มว่า “รุ่นพี่ ขอโทษนะคะเอกภาษาจีนไปยังไง?”

ในตอนนั้น หัวใจเขาก็หายไปแล้ว

ตอนนี้มันผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว เขาก็ยังไม่ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป น่าเสียดายที่คนที่เธอรักไม่ใช่เขา!

รเมศทุบโต๊ะด้วยหมัด เกลียดที่โชคชะตาไม่ยุติธรรม เกลียดตัวเองใจอ่อนในตอนแรก ถ้าไม่ปล่อยให้นรมนกลับเมืองชลธี ตอนนี้เธอกับกานต์ก็ยังอยู่เคียงข้างตนหรือเปล่า?

แต่ถ้าไม่ให้นรมนกลับไป เฝ้ามองเธอร้องไห้ทั้งวันเพราะอาการป่วยของกมล รเมศก็ปวดใจอย่างมากเช่นกัน

เขาควรทำอย่างไรดีล่ะ?

ปล่อยไป?

หรือพยายามอย่างเต็มที่?

รเมศรู้สึกสับสนวุ่นวายใจสุดขีด

เขาสูบบุหรี่น้อยมาก เพราะกานต์และกมล เขาเกือบจะเลิกบุหรี่แล้ว แต่ตอนนี้เขาต้องการนิโคตินอย่างมากในการทำให้อารมณ์ตัวเองสงบลง ไม่เช่นนั้นกลัวว่าตัวเองจะเป็นบ้า

กลิ่นบุหรี่ลอยอยู่ในอากาศ รเมศสำลักไอเล็กน้อย น้ำตาไหลออกมา

ตอนแรกเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะกลั้นมันไว้ แต่แล้วเขาก็ปกปิดอารมณ์ตัวเองไว้ไม่มิด ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาจากหางตา

คิดว่าเขามีอำนาจในการตัดสินใจในแวดวงการเงินที่อเมริกา แต่กลับไม่สามารถเอาชนะใจผู้หญิงคนหนึ่งได้

เขารู้สึกว่าตัวเองเศร้าและน่าขำมาก

ด้านนอกมีเสียงเคาะประตูจากเลขาที่กล้าๆ กลัวๆ

“ออกไป!”

รเมศกวาดของบนโต๊ะทั้งหมดลงบนพื้น เสียงดังทำให้เลขาตัวสั่นอีกครั้ง อยากจะหันตัววิ่งหนีออกไป แต่เธอลังเลสักพักหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างไม่สบายใจ “ป-ประธานรเมศคะ โรงพยาบาลโทรมา คุณกมลอาการไม่ค่อยดีค่ะ”

เมื่อประโยคนี้พูดออกมา รเมศก็ผลักเก้าอี้ทันที เปิดประตูใหญ่ห้องทำงาน

“คุณว่าไงนะ?”

ลมหายใจเขาถี่ ร่างกายยังมีกลิ่นบุหรี่ น้ำตาบนใบหน้ายังไม่เหือดแห้ง เลขาที่ไม่เคยเห็นสภาพย่ำแย่แบบนี้มาก่อนก็เผลอตกตะลึง

“ฉันถามว่าเมื่อกี้คุณว่าไงนะ?”

รเมศคำรามอย่างบ้าคลั่ง

เลขาถึงได้ตื่นจากฝัน

“โรงพยาบาลโทรมา บอกว่าคุณกมลอาการไม่ค่อยดีค่ะ”

รเมศพุ่งตัวออกไปอย่างบ้าคลั่ง

“ประธานรเมศ หน้าคุณ……”

เลขาอยากบอกว่าใบหน้าคุณมีน้ำตา แต่เธอกลืนคำพูดด้านหลังลงไปทันที

รเมศเป็นใคร?

ผู้มีอำนาจและอิทธิพลแวดวงการเงินในอเมริกา

เขาจะร้องไห้ได้อย่างไร?

และทั่วทั้งอเมริกา ใครจะมีความสามารถทำให้ประธานรเมศร้องไห้ได้?

ดังนั้นเธอต้องมองผิดแน่ๆ

เลขาเตือนตัวเองไม่หยุด แต่ความตกใจของเธอกวาดความรู้สึกทั้งหมดของเธอไปเหมือนทะเลที่มีพายุ

รเมศวิ่งออกไปเหมือนบ้าคลั่ง และวิ่งกลับมาเหมือนบ้าคลั่งอีกครั้ง ขณะที่เลขายังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็เห็นประธานพูดกับเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึงเข้มงวด “ถ้านักออกแบบนรมนโทรมา ไม่ต้องบอกเรื่องอาการป่วยของกมลนะ ได้ยินไหม?”

“แต่เธอเป็นแม่ของกมลไม่ใช่เหรอคะ? ถ้า……”

“ไม่มีถ้า! กมลจะไม่เป็นอะไร ฉันก็ไม่มีทางให้หล่อนเป็นอะไร เรื่องนี้ถ้านักออกแบบนรมนรู้แม้แต่คำเดียว คุณโดนไล่ออกแน่”

รเมศในตอนนี้กลับมามีท่าทางที่เด็ดขาดอีกครั้ง ราวกับความอ่อนแอเมื่อครู่นี้เป็นแค่ภาพลวงตาของเลขาเท่านั้น

เลขารีบพยักหน้า

มันเกี่ยวกับอนาคตของตัวเอง เธอจะกล้าพูดเหรอ?

รเมศเห็นเลขาพยักหน้า ถึงได้รีบออกไป

หลังจากเขาออกไปแล้ว เลขาก็นั่งเก้าอี้ รู้สึกเมื่อครู่นี้ตัวเองกำลังเดินไปรอบๆ ขอบความตาย

ประธานรเมศน่ากลัวเกินไปเมื่อเต็มไปด้วยอำนาจ

เธอลูบหน้าอกตัวเอง กำลังจะไปตั้งใจทำงาน ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ ห้องทำงานของประธานบริษัทHJกรุ๊ปจำกัด ไม่ทราบว่าใครคะ?”

เลขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ตัวเองอยู่ในการทำงานอีกครั้ง

นรมนกระแอมไอก่อนพูดขึ้น “เลขาหลิว ฉันเองค่ะ นรมน”

เธอเพิ่งพูดชื่อตัวเองออกมา เลขาหลิวก็เกือบทำโทรศัพท์ในมือตก

ประธานรเมศสุดยอดเกินไปแล้วมั้ง?

เขาเพิ่งเดินออกไป นรมนก็โทรมาพอดี ถ้ารเมศไม่ได้สั่งเธอล่วงหน้า เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรตอบอย่างไร

“นักออกแบบนรมนเหรอคะ มีธุระอะไรคะ?”

“ตอนนี้ประธานรเมศทำอะไรอยู่คะ?”