บทที่ 1328 มีคุณอยู่ ฉันไม่กลัว

เหตุการณ์ฉับพลันแบบนี้ทำให้คริชณะและบุริศร์ก็ยุ่งขึ้นมา ถึงขนาดเคร่งขรึมด้วยซ้ำ และถึงแม้ว่านรมนกับพรวลัยจะพยายามปิดผนึกมัน แต่ก็ยังทำให้บางคนโดนพิษ

เห็นคนเหล่านั้นตายต่อหน้าอย่างตะลึงงัน นรมนหนักรองเท้าบูตโศกเศร้าที่พูดไม่ออกมันปกคลุมพวกเขา ทำให้ทุกคนหดหู่เป็นพิเศษ

แพทย์ยังคงปฐมพยายามเบื้องต้น นรมนผลักพรวลัยให้เข้าไปในเต็นท์ ทั้งสองคนพูดไม่ออกในชั่วขณะหนึ่ง

สถานการณ์เช่นนี้ไม่มีใครอยากเห็น ตอนนี้เห็นแล้วก็รู้สึกทันทีว่าชีวิตมนุษย์มันเปราะบางเช่นนี้ เปราะบางจนคนที่คุยกับคุณก่อนหน้านี้หนึ่งวินาที ก็เสียชีวิตในวินาทีต่อมา จากลาคุณไป

นรมนไม่เคยหมดหนทางแบบนี้มาก่อน เมื่อเผชิญหน้ากับภัยพิบัติธรรมชาติและอันตรายที่ไม่รู้มาก่อน เป็นครั้งแรกที่เธอพิจารณาอย่างจริงจังและระมัดระวัง จากนั้นก็ไปที่เต็นท์คริชณะ

คริชณะเพิ่งคุยกับเบื้องบนเกี่ยวกับสถานการณ์นี้เสร็จ เห็นนรมนเดินเข้ามา สีหน้าเขาก็ไม่ดีมากนัก แต่ก็ยังถามเสียงทุ้ม “เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องเหรอ?”

“พี่ใหญ่คริชณะ ฉันคิดว่าตอนนี้เราหยุดภารกิจนี้ชั่วคราวดีกว่านะคะ”

นรมนไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วถึงได้พูดคำนี้ออกมา แต่สีหน้าคริชณะยังคงหนักอึ้ง

“นี่ไม่ใช่การตัดสินใจของฉันคนเดียว ฉันรู้ความกังวลของเธอในตอนนี้ จริงๆ แล้วในใจฉันก็ไม่ได้รู้สึกดีไปมากกว่าเธอหรอก พวกเขาเป็นคนที่ฉันพาออกมาเอง พวกเขาเสียชีวิตไปต่อหน้าฉันโดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้ ฉันไม่รู้สึกแย่เหรอ? แต่นี่คือคำสั่งจากเบื้องบนที่สั่งเรา เราคือทหาร นรมน เชื่อฟังคำสั่งเป็นหน้าที่แรกของทหาร เราไม่มีทางเลือก”

คริชณะก็รู้สึกแย่มากเช่นกัน ก็รู้ว่านรมนพูดถูก แต่ตอนนี้หลายคนรู้เกี่ยวกับแร่นี้แล้ว ล้วนจับตามองที่นี่ นี่คือทรัพยากรธรรมชาติของประเทศ ภารกิจที่เราได้รับคือไม่ให้ทรัพยากรธรรมชาติของประเทศไหลสู่ภายนอก

คริชณะจึงขัดแย้งอย่างมากเช่นกัน

คิ้วนรมนขมวดแน่น ขณะที่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี บุริศร์ก็เดินเข้ามา

“ฉันคิดว่าตอนนี้เราต้องหยุดการปฏิบัติการขุดแร่ชั่วคราว”

ความคิดของบุริศร์และนรมนเหมือนกัน

คริชณะถอนหายใจ ไม่พูดอะไร แต่เขารู้ว่าบุริศร์เข้าใจ

บุริศร์เข้าใจปัญหาของคริชณะจริงๆ เขาเดินไปข้างๆ นรมน ดึงนรมนมานั่งเก้าอี้ข้างๆ จากนั้นก็พูดเสียงทุ้ม “ต้องการทำภารกิจนี้ให้สำเร็จไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ต้องหาคนคนหนึ่งก่อน ถ้าได้รับการช่วยเหลือจากคนคนนี้ เราอาจจะลดความสูญเสียได้มากขึ้น และทำภารกิจสำเร็จ”

“ใคร?”

ดวงตาคริชณะเป็นประกายทันที นรมนก็มองบุริศร์ ถึงจะไม่พูด แต่รู้ว่าบุริศร์ต้องมีวิธีการแน่นอนถึงได้พูดแบบนี้

เผชิญกับสายตากระตือรือร้นของพวกเขา บุริศร์ก็พูดเสียงทุ้ม “คุณอารองบุญทิวา”

เมื่อพูดคำนี้ออกไป นรมนและคริชณะก็ตกตะลึงทันที

“คุณอารอง? ทำไมเป็นคุณอารอง?”

ความสงสัยของนรมนก็คือความสงสัยของคริชณะ

บุริศร์หยิบข้อมูลบางส่วนออกมา แล้วพูดอย่างราบเรียบ “นี่คือข้อมูลของคุณอารองบุญทิวา ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาเรียนเอกโบราณคดี จากนั้นก็ศึกษาการสำรวจธรณีวิทยาและการสำรวจแร่ ที่สำคัญที่สุดคือ คุณอารองบุญทิวามาที่หมู่บ้านดารายนก่อน และพักอยู่ที่นี่ในช่วงเวลาหนึ่ง ถึงแม้มีคนบอกว่าเขามาที่นี่เพื่อตามหานงลักษณ์ แต่ก็มีคนบอกว่าเขามาที่นี่เพื่อการวิจัยแร่นี้ เราไม่คุ้นเคยกับแร่นี้เลย บุกเข้าไปโดยไม่ได้เตรียมตัวแบบนี้มีแต่จะได้ไม่คุ้มเสีย ยังไงแล้วถ้าไม่อยากให้ภารกิจตามหาคุณอารองบุญทิวาและการขุดแร่เกิดความขัดแย้งกัน ทำไมไม่ตามหาคุณอารองบุญทิวาก่อนล่ะ? แร่ที่นี่ ยังไงมันก็หนีไปไม่ได้ เราเปิดแร่นี้ไม่ได้ คนอื่นก็อาจจะเปิดไม่ได้เหมือนกัน ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราไปตามหาคุณอารองบุญทิวาก่อนจากนั้นค่อยกลับมาทำแร่นี้ ก็เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวไม่ใช่เหรอ?”

ดวงตาคริชณะเป็นคลื่นเพิ่มขึ้น อารมณ์ของนรมนก็ค่อนข้างตื่นเต้น

สำหรับการตามหาคุณอารองบุญทิวา เธอยกสองมืออนุมัติ

คริชณะมองบุริศร์ ถามขึ้นเสียงทุ้ม “ในเมื่อนายเสนอคำขอแบบนี้ได้ แสดงว่ามีที่อยู่ของคุณอารองบุญทิวาแล้วใช่ไหม?”

“เปล่าครับ แต่มีคนรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนนึกถึงคนคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว

มิลิน!

แต่เธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

“คุณรู้เหรอว่ามิลินอยู่ที่ไหน?”

“รู้”

บุริศร์มองภรรยาตัวเอง ระหว่างคิ้วมีความอ่อนโยน

“โอเค เรื่องนี้ให้นายจัดการแล้วกัน”

คริชณะก็ไว้วางใจบุริศร์

ในเมื่อแร่ไม่สามารถขุดได้ชั่วคราว คำนึงถึงสภาพร่างกายพรวลัย โดยธรรมชาติจึงหาสถานที่ที่ดีสักหน่อยเพื่อให้พรวลัยพักฟื้นร่างกาย และบุณพจน์ก็อยู่ด้วย นรมนตามบุริศร์ออกไปจากถ้ำ กลับไปที่หมู่บ้านล้อมรั้วของหมู่บ้านดารายน

หลังจากนรมนเข้าไปในห้องก็ถามขึ้นอย่างกังวล “มิลินอยู่ไหน?”

“เธอไม่ได้ไปไหนไกลอยู่แล้ว อยู่แถวๆ นี้ตลอด”

คำพูดบุริศร์ทำให้นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

บุริศร์ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดขึ้น “ในใจมิลินยังคงมีหมู่บ้านดารายนและกิจจา เธอเลยไม่จากไป และมาหาฉัน บอกทุกอย่างกับฉัน”

“ทุกอย่าง? บอกเหตุผลว่าทำไมเธอถึงทรยศหมู่บ้านดารายนใช่ไหม?”

“ใช่”

บุริศร์พยักหน้า พูดขึ้นเสียงทุ้ม “พระราชาประเทศFยึดเถ้ากระดูกลูกชายเธอเอาไว้ ให้เธอต้องทำตามคำสั่ง”

แค่ประโยคหนึ่งก็ทำให้ปากนรมนอ้ากว้างทันที

“เถ้ากระดูก? แม้แต่เถ้ากระดูกของเด็กน้อยคนหนึ่งพระราชาก็ไม่ปล่อยไปเหรอ? ลูกชายเธอไม่ใช่ว่าฝังไปแล้วเหรอ? หรือว่าถูก……”