บทที่ 1331 ต่อไปเขาควรไปไหนดี

บุญทิวาเคยสง่างามโดดเด่น และหล่อเหลามั่นใจ แต่ตอนนี้เขาทรมานบุญทิวาจนกลายเป็นอย่างนี้

แม้ว่านงลักษณ์ไม่รู้พระราชาทำอะไรกับบุญทิวา แต่เมื่อดูทั้งหมดตรงนี้ก็พอจะเข้าใจได้

เดิมทีนงลักษณ์คิดจะไปถามนรมนให้ชัดเจน แต่เธอกลัวว่าเมื่อตัวเองไปแล้ว บุญทิวาจะหนีไป

ทั้งชีวิตนี้ไม่ง่ายกว่าจะได้เบาะแสของเขา เมื่อเจอเขาแล้ว เธอไม่มีทางยอมให้เขาหายไปจากตรงหน้าตัวเองอีก

นงลักษณ์สั่งคนไปเตรียมอาหาร ก็ได้รับรายงานว่าบุริศร์สั่งให้ห้องครัวกำลังทำอาหารแล้ว

นงลักษณ์รีบพูด “สั่งห้องครัวอย่าใส่ผักชี เขาไม่กินผักชี”

แม้ว่าเสียงเธอจะไม่ดังนัก แต่บุญทิวาก็ยังได้ยิน

ไม่กินผักชีหรือ

รู้สึกเหมือนเรื่องเมื่อชาติที่แล้ว

ถูกขังในคุกใต้ดินไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน อย่าว่าแต่ผักชี อาหารบูดเน่าก็ต้องกิน ไม่กินก็ไม่รอด ถึงกับถูกยัดปากอะไรอีกมากมายที่ไม่อาจบรรยายได้

ตอนนี้เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ บุญทิวาก็รู้สึกว่าตัวเองน่ารังเกียจ

ตอนนี้เขาเหมือนหนูในท่อระบายน้ำ สกปรกเปรอะเปื้อน ไม่มีหน้าจะเจอคนอื่น จะอยู่กับนงลักษณ์ได้อย่างไร

แม้ว่าเขายังรักเธอ แม้ว่าเขาจะไม่แคร์เรื่องราวทั้งหมดของเธอแล้วอย่างไรล่ะ

ถึงอย่างไรเขาก็ไม่คู่ควรกับเธอ

บุญทิวาหวังมาตลอดตัวเองจะได้ไปพ้นจากคุกใต้ดิน แต่เมื่อตอนนี้สมปรารถนาแล้ว เขากลับอยากจะหลบซ่อน ไม่ออกมาเจอใครอีก

เขาไม่สนใจคนอื่นจะมองอย่างไร แต่ขอแค่ไม่ให้นงลักษณ์เห็นตัวเองในสภาพนี้ น่าเสียดายที่เขาปรากฏตัวในสภาพนี้อยู่ดี

บุญทิวาเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้น้ำไหลอาบตัวเอง ความรู้สึกอบอุ่นอย่างนี้ไม่เคยสัมผัสไม่นานแสนนานเหลือเกิน

เขาคิดว่าตัวเองจะตายในคุกใต้ดินไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน นึกไม่ถึงเขาจะมีวันที่จะได้เห็นโลกภายนอกอีกครั้ง

ตอนนี้อาบน้ำร้อนแค่เท่านี้ก็เป็นเรื่องหรูหราสำหรับเขาแล้ว เป็นความสุขอย่างหนึ่ง

ผมสระไม่ได้แล้ว เขาจึงหยิบกรรไกรที่อยู่ข้างๆ มาตัดผมยาวของตัวเอง แม้ว่าจะเบี้ยวๆ แต่ก็สะอาดเรียบร้อยขึ้นมาก

บุญทิวากำลังอาบน้ำ นงลักษณ์ก็ไม่พักผ่อน เธอไปซักเสื้อผ้า ฝ่ายบุริศร์ก็เตรียมเรียบร้อยแล้ว เธอไปที่ห้องครัวอีก ทำกับข้าวให้บุญทิวาเพิ่มอีกสองอย่าง และอุ่นเหล้ากาหนึ่งด้วย

ตอนที่ทำทั้งหมดนี้เรียบร้อยแล้วกลับมา บุญทิวายังไม่ออกมา

นรมนที่จริงอยากจะไปดู แต่บุริศร์กลับอุ้มเธอขึ้นบนเตียง กระซิบ “คืนนี้เป็นเวลาของพวกเขาสองคน คุณมีคำถามอะไรคืนนี้ก็ไม่มีโอกาสถามหรอก นอนพักผ่อนเถอะ ดึกแล้ว พักผ่อนเร็วหน่อยพรุ่งนี้ถึงจะมีแรงคุยกับคุณอาบุญทิวาจริงมั้ย อีกอย่างพวกเรายังมีเวลาอีกมาก ต่อไปยังมีเวลาคุยกับคุณอาบุญทิวา”

บุริศร์รู้ว่านรมนตื่นเต้น และรู้ว่านรมนยึดติดกับคุณอาบุญทิวา ในเมื่อคุณอาบุญทิวากับชินทรเป็นฝาแฝด เมื่อเห็นคุณอาบุญทิวาก็เหมือนเห็นชินทร

กับนรมนแล้ว เธอไม่เคยเห็นตัวจริงของชินทร แม้ว่าจะเคยเห็นรูปถ่าย แต่ไม่เคยเห็นใบหน้าสุดท้ายของชินทรมาก่อน

นี่คือความเสียดายตลอดชีวิตนี้ของนรมน

เธอมองคุณอาบุญทิวาก็เหมือนมองพ่อของตัวเอง

บุริศร์จะไม่เข้าใจได้อย่างไร

แต่ตอนนี้เกรงว่าคุณอาบุญทิวาไม่มีกำลังวังชาและไม่มีเวลาสนใจหลานสาวคนนี้

นรมนได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ แม้รู้ว่าบุริศร์พูดถูก แต่ก็ยังคงตื่นเต้น “ครั้งนี้คุณอาบุญทิวาออกมาจริงๆ แล้วใช่มั้ยคะ เขาจะไม่ถูกพาไปไหนอีกแล้วใช่มั้ยคะ”

“วางใจเถอะ อยู่กับผมที่นี่ ไม่มีใครมาพาคุณอาบุญทิวาไปได้”

บุริศร์พูดยิ้มๆ

นรมนรีบพยักหน้า

“ค่ะๆๆ คนของเราอยู่ที่นี่ ไม่มีใครจะพาไปได้อีก อีกอย่างคนพวกนั้นก็ถูกคุณจัดการแล้ว ต่อให้พวกเขารายงานกับพระราชา ก็ต้องใช้เวลาช่วงหนึ่ง ถึงตอนนั้นพวกเขาก็ไม่มีทางหาตัวคุณอาบุญทิวาเจอแล้ว”

นรมนเหมือนเด็กๆ พึมพำกับตัวเอง

บุริศร์เห็นเธอไม่อาจสงบใจลงได้ ก็ก้มหน้าลง จูบลงที่ริมฝีปากชมพูของเธอ

นรมนชะงักนิดหนึ่ง แล้วถูกบุริศร์นำจังหวะไป

ขณะที่บุญทิวาอาบน้ำชั่วโมงครึ่งในที่สุดก็ออกมา

คนที่ดำสกปรกตอนนี้ก็ขาวสะอาดขึ้น แม้ว่าผมจะตัดไม่สม่ำเสมอ แต่ดูแล้วก็สบายตาขึ้นมาก

หลายปีมานี้ใช้ชีวิตในความมืดมิดทำให้ผิวของเขาขาวซีดมาก ถึงกับดูมีอาการป่วย ขณะที่ดวงตาของเขาก็เฉื่อยชา ไม่ว่องไวเหมือนคนปกติ

นงลักษณ์รู้สึกคัดจมูกจะร้องไห้

บุญทิวาเคยองอาจสง่างามขนาดไหน ดวงตาคู่นั้นที่สดใสเหมือนดวงดาวทำให้ผู้คนหลงใหล ตอนนี้กลับอยู่ในสภาพนี้

นงลักษณ์ระงับความเศร้าโศกไว้ในใจ ยิ้มพลางดึงแขนบุญทิวานั่งลง

จิตใต้สำนึกบุญทิวาอยากจะหลบซ่อน แต่ถูกนงลักษณ์เห็นก่อน รีบจับมือเขาที่ผอมแห้งเหลือแต่กระดูกแน่น

เขาสวมชุดคลุมนอนของนงลักษณ์

นงลักษณ์ยิ้มนิดๆ พูดเสียงแผ่วเบา “มีแต่ของที่คุณชอบค่ะ ฉันลงมือทำเอง ลองชิมหน่อยค่ะ รสชาติเหมือนเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนมั้ย”

แววตาของเธอรอคอย เหมือนยี่สิบกว่าปีนี้สองคนไม่เคยพรากจากกัน

บุญทิวารู้สึกอกร้อนนิดๆ ขอบตารื้นน้ำตา

เขาไม่เคยคิดตัวเองจะมีวันที่ได้ออกมานั่งกินข้าวกับนงลักษณ์

บุญทิวาหยิบตะเกียบขึ้นมา ท่าทางไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ยังคงคีบอาหารเข้าปาก

ความรู้สึกคุ้นเคยเกิดขึ้นในทันที ให้ดวงตาของบุญทิวาน้ำตาคลอ

เขาไม่พูดอะไร ก้มหน้าเริ่มกินข้าว แม้ว่าจะไม่กินมูมมามคำโต แต่ก็ยังทำให้นงลักษณ์ปวดร้าวใจเหลือเกิน