ตอนที่ 1337
บทที่ 1337 นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรถาม
October 31, 2026
บุริศร์ออกจากห้องแล้ว คุณชายธเนศพลก็โทรมาหา
“หยุดกิจกรรมสายแร่ทุกอย่าง ถ้าเป็นไปได้ ฉันหวังว่านายจะไปประเทศFสืบให้แน่ชัดน้าของฉันอยู่ที่นั่นหรือเปล่า”
น้ำเสียงของธเนศพลวิงวอน
บุริศร์รู้นิสัยของเขาดี น้อยครั้งที่เขาจะขอร้อง ตอนนี้เพื่อน้าแล้วยอมทิ้งสถานะของตัวเอง อีกอย่างเขาเองก็ต้องการไปประเทศFกับนรมน จึงไม่ปฏิเสธ
“โอเค นายส่งคนมารับคุณอาบุญทิวากับนงลักษณ์กลับไปละกัน”
บุริศร์รู้ว่าถ้าพานงลักษณ์กลับไปประเทศFหลายอย่างจะสะดวกราบรื่น แต่ความรู้สึกของนรมนกับนงลักษณ์ไม่เหมือนกัน เขาไม่อยากให้เธอเสี่ยงอันตรายอีก
ธเนศพลรีบพูด “ฉันส่งเฮลิคอปเตอร์ไปแล้ว อีกห้าชั่วโมงจะไปถึงที่นั่น”
“ฉันรอพวกเขาไปแล้วค่อยออกเดินทาง”
“ขอร้องล่ะ ระวังตัวด้วย ถ้านายต้องการอะไรรีบติดต่อฉันทันที อะไรที่ช่วยได้ฉันจะทำให้เต็มที่”
เพื่อน้าของเขาแล้ว ธเนศพลตัดสินใจจะทุ่มหมดหน้าตัก
บุริศร์พยักหน้า
วางสายแล้ว บุริศร์ก็กลับมาที่ห้องนอน
นรมนยังกอดผ้าห่มนั่งบนเตียง ใบหน้าดูเศร้าสร้อย
“คุณเป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
บุริศร์เป็นห่วง เดินเข้าไปแตะหน้าผากเธอ แต่นรมนจับข้อมือเข้าไว้
“คุณรังเกียจฉันหรือเปล่าคะ”
“พูดอะไร ผมจะรังเกียจคุณได้ไง”
บุริศร์ทำหน้าไม่ถูก
ตอนนี้นรมนน่าสนใจจริงๆ
นรมนยังไม่ปล่อยไป “งั้นทำไมฉันพูดว่ายอมเสียสละตัวเองแล้ว คุณยังหนีไปอีกล่ะ”
บุริศร์พูดไม่ออกอีกครั้ง
“คุณคิดอยู่ตั้งนานเพราะปัญหานี้หรือ”
“ค่ะ”
นรมนพยักหน้าจริงจัง
บุริศร์หัวเราะ “ตอนนี้คุณสุขภาพไม่ค่อยดี ถ้าผมทำอะไรคุณ เกิดร่างกายคุณไม่ไหวขึ้นมาทำยังไง ไม่รู้สมองน้อยๆ ของคุณคิดอะไรอยู่ ไว้รอคุณหายดีแล้ว คุณอยากนอนกับผมสักคืนละเจ็ดรอบเดี๋ยวผมจะเป็นเพื่อนคุณเอง”
“ใครอยากคืนเดียวเจ็ดรอบกับคุณล่ะ”
นรมนหน้าแดงไปจนถึงคอ
บุริศร์ยิ้มลูบผมเธอ “ลุกขึ้นเถอะ เมื่อกี้คุณชายธเนศพลโทรมา ส่งเฮลิคอปเตอร์มารับคุณอาบุญทิวากับนงลักษณ์แล้ว มีคุณชายธเนศพลช่วยจัดการทุกอย่าง คุณอาบุญทิวาจะต้องหายเร็วแน่”
“จริงหรือคะ”
นรมนตื่นเต้นมาก
เธอเป็นห่วงสภาพจิตใจของคุณอาบุญทิวามากที่สุด ตอนนี้ได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ ก็วางใจแล้ว
บุริศร์เห็นท่าทางนรมนดีใจ ก็อดยิ้มที่มุมปากไม่ได้
“จริงสิ มีนงลักษณ์อยู่ด้วย คุณอาบุญทิวาจะต้องหายเร็วแน่ๆ ผมคิดว่าทั้งสองควรจะได้อยู่ด้วยกัน”
“ฉันก็คิดอย่างนั้นค่ะ”
นรมนพูดยิ้มๆ จากนั้นจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ตัวเองยังไม่ได้อาบน้ำ รีบพูด “ไม่คุยกับคุณแล้ว ฉันไปอาบน้ำก่อน เฮลิคอปเตอร์จะมาถึงเมื่อไหร่คะ”
“ไม่ต้องรีบ ยังมีเวลาอีกอีกห้าชั่วโมง”
บุริศร์เห็นนรมนกระโดดลงจากเตียง ก็ตกใจเป็นห่วง
“ช้าๆ หน่อย”
“ฉันไม่เป็นไร”
นรมนรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมาก รีบวิ่งไปห้องน้ำ
บุริศร์ส่ายหน้า แล้วยิ้มออกมา
ตอนที่เขารอนรมนอยู่ข้างนอก ก็ให้คนเตรียมอาหารอร่อยๆ แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู
นรมนอาบน้ำเสร็จแล้ว ออกมาเห็นบุริศร์กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ท่าทางเงียบสงบทำให้รู้สึกสงบสุข
“ทายสิคะฉันคือใคร”
นรมนปิดตาบุริศร์จากข้างหลัง
ท่าทางเหมือนเด็กๆ ของเธอ กลับทำให้บุริศร์อารมณ์ดี เขาอดคิดไม่ได้ ถ้าตอนอยู่มหาวิทยาลัยเป็นแฟนกับนรมน ตอนนั้นเธอจะคอยทำแบบนี้หรือไม่นะ ให้เขาทายเธอคือใคร
“ตอบเร็วๆ ฉันคือใครคะ”
“คุณนายบุริศร์”
บุริศร์ฉีกยิ้มกว้าง
นรมนก็รู้สึกว่าตัวเองติงต๊องไปหน่อย ห้องนี้มีแค่พวกเขาสองคน เธอถามคำถามอะไรงี่เง่า
“ครั้งนี้ไม่นับ ครั้งหน้าอยู่ข้างนอกค่อยเล่นอีก”
“ได้”
บุริศร์ไม่รู้สึกว่าติงต๊อง แต่กลับรอคอย ทำให้นรมนพูดไม่ออก
“คุณไม่คิดว่าน่าเบื่อหรือคะ”
“ได้อยู่กับคุณ ไม่มีอะไรน่าเบื่อ”
ตอนนี้บุริศร์หยอดคำหวาน