บทที่ 1352 ยังไงก็พี่ชายฉันพึ่งพาได้

“ฉวยโอกาสก่อนที่กลุ่มทหารยามอีกชุดหนึ่งจะมาถึง รีบค้นหารอบ ๆ ดูสักหน่อย ไม่แน่อาจจะยังอยู่ละแวกนี้ก็ได้ แล้วก็จะไม่ให้พวกเขารู้แผนการของพวกเราไม่ได้เด็ดขาด ต้องฆ่าพวกเขาไปอย่างเงียบเชียบให้ได้”

คำพูดของธีรตาทำให้ดวงตาของนรมนเย็นลงไปหลายส่วน ชัญญาก็ยิ่งมีท่าทางเหมือนเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ได้ทุกเวลาเลย

ผู้ชายและธีรตาเร่งรีบค้นหากันขึ้นมา

ในตอนที่พวกเขาเข้ามาใกล้ถังขยะนั้น ใจของนรมนและชัญญาต่างก็เต้นแรงขึ้นมาจนถึงคอหอยแล้ว

แต่ยังดีที่สองคนนั้นไม่ได้คิดถึงทางนี้ด้วยซ้ำ

พวกเขาค้นหาตามมุมทุกมุมของที่นี่จนทั่ว แต่ก็หาไม่เจอ พอเห็นว่าทหารยามอีกชุดใกล้จะมาแล้ว ธีรตาก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “เดี๋ยวฉันจะเดินย้อนกลับไปตามทางเดินนี้ดูสักหน่อย ทางนี้เป็นทางที่ผู้หญิงใช้กันโดยเฉพาะ ไม่แน่พวกเขาอาจจะเดินตามเส้นทางนี้ไปข้างหน้าแล้วก็ได้ องค์หญิงบอกแล้วว่า อยู่ที่นี่พวกเขาไม่คุ้นเคยกับพื้นที่และผู้คน ถ้าบุกเข้าไปตำหนักอื่นไปเรื่อยพวกเราก็ต้องบอกว่าไม่รู้จักกับพวกเธอ แต่ว่าเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดอะไรที่ไม่ควรเกิดขึ้น ยังไงก็ต้องรีบลงมือให้รวดเร็วที่สุด”

“ได้ เดี๋ยวผมก็จะลองเดินหาตามทางเดินของผู้ชายดู ไม่แน่พวกเธออาจจะเดินตามหลังพวกเฉียงเข้าไปแล้วก็ได้”

ทั้งสองคนปรึกษากันเรียบร้อยแล้วก็เริ่มแยกย้ายไปทำตามหน้าที่

ใจที่ตื่นเต้นอยู่ของนรมนและชัญญาถึงได้โล่งไปได้บางส่วน

“อันตรายจริง ๆ เลย ดูท่าหงส์คนนี้ได้เตรียมการไว้สองแผนเลย ฉันว่าแล้วไง ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่ในวังนั้นจิตใจโหดเหี้ยม ไม่ใช่เธอที่เป็นคนไร้เดียงสาคนหนึ่งจะสามารถเทียบได้ เธอว่าถ้าตั้งแต่แรกยอมกลับไปอย่างเชื่อฟังคำพูดของบุริศร์ละก็ คงจะไม่ต้องมาเจออันตรายแบบนี้หรอกใช่ไหม?”

ชัญญารู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

หงส์อยู่ท่ามกลางวังที่ลึกลับและมีความเปลี่ยนแปลงแต่ยังสามารถเอาตัวรอดมาได้ จะต้องไม่ใช่ผู้หญิงที่ง่าย ๆ คนหนึ่งแน่ แต่พอเห็นท่าทางที่ใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้ของนรมนแล้ว ชัญญาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาเล็กน้อย

นรมนกลับยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ถ้าไม่มาเที่ยวนี้ แล้วจะไปรู้เรื่องสนุกมากขนาดนี้ได้ยังไง”

“เรื่องสนุกเหรอ? ฉันว่าเธอนี่ตกใจจนโง่ไปแล้วใช่ไหม? เรื่องแบบนี้มันสนุกตรงไหนกัน? ตอนนี้รีบพูดมาเร็วว่าพวกเราควรจะทำยังไงต่อดี? คงจะไม่ต้องอยู่แต่ในถังขยะอย่างนี้ตลอดหรอกนะ? ถ้าเดี๋ยวมีคนมาเทขยะ พวกเราก็จะถูกพบเห็นเข้าเหมือนกัน พอถึงตอนนั้นไม่แน่จุดจบอาจจะแย่ยิ่งกว่าอีก”

ชัญญาจ้องมองท่าทางที่สงบนิ่งแบบนั้นของนรมน ไม่รู้ว่าเธอตกใจจนโง่ไปแล้ว หรือว่าเป็นอะไรไป แต่มักจะรู้สึกว่านรมนที่เป็นแบบนี้มันดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่

แต่นรมนกลับไม่ได้สนใจการพูดจาถากถางของชัญญา แต่กลับเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วก็โทรศัพท์หาราเชนเลย

อยู่ที่นี่ คนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ก็มีแต่เพียงราเชนเท่านั้น

ในตอนที่ราเชนเห็นเบอร์โทรศัพท์แปลก ๆ นั้น หัวคิ้วก็ขมวดกันขึ้นมา

เขาจ้องมองข้างนอกเล็กน้อย แล้วก็ถือโทรศัพท์เดินเข้าไปในห้องนอน แล้วก็ปิดระบบกล้องวงจรปิดทั้งหมด แล้วถึงจะรูดหน้าจอรับสายขึ้น

“ใคร?”

“พี่ราเชน นี่ฉันเอง นรมน ตอนนี้ฉันอยู่ในวังของพวกคุณ แต่ว่าหาทางออกไม่เจอ คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม”

น้ำเสียงของนรมนเบามาก แต่ใจของราเชนกลับตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างแรง

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แล้วบุริศร์ล่ะ? เขาทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวเหรอ?”

“เรื่องนี้ไว้ฉันค่อยเล่าให้คุณฟังทีหลังนะ พวกเราอยู่ตรงปากทางที่ผู้ชายกับผู้หญิงต้องแยกกันเดิน และมีถังขยะอยู่อันหนึ่ง พวกเราอยู่ที่นี่แหละ คุณรีบมานะ”

คำพูดของนรมนทำให้ราเชนอึ้งไปครู่หนึ่ง

“พวกเธอ? นอกจากเธอแล้วยังมีใครอีก?”

“อย่าเพิ่งถามเลยได้ไหม? คุณคิดว่าฉันอยู่ในถังขยะมันสบายมากนักเหรอ? ตกลงนี่คุณเป็นพี่ชายของฉันหรือเปล่าเนี่ย?”

น้ำเสียงที่มีความออดอ้อนเล็กน้อยของนรมนทำให้ราเชนรู้สึกทนไม่ไหวเล็กน้อย

“อยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ ไปก่อน ฉันจะรีบส่งคนไปเดี๋ยวนี้ ตัวฉันนั้นออกไปไม่ได้หรอก ข้างนอกมีแต่คนเฝ้าจับตาดูฉันอยู่ ถ้าฉันปรากฏตัวออกไปจะเป็นจุดเด่นมากเกินไป เธอฟังคำสั่งจากคนของฉันละกัน ถ้าหล่อนให้เธอทำยังไงเธอก็ทำตามอย่างนั้น เข้าใจไหม?”

ใจของราเชนนั้นตื่นตระหนกจนพูดไม่ถูก

ในเวลาแบบนี้นรมนมาได้ยังไงกันนะ?

หรือว่าจะมาเพื่อโสธรเหรอ?

แต่ว่าโสธรโดนส่งตัวไปที่ตำหนักน้องห้าแล้วนี่ แล้วในเวลาแบบนี้ถ้าจะส่งตัวนรมนไปที่ตำหนักน้องห้าอีก มันคงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่มั้ง?

ราเชนรู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย

“ไรยา”

ราเชนวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินออกไป และเรียกเสียงต่ำขึ้นคำหนึ่ง ก็มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา

“องค์ชายรอง มีเรื่องอะไรเหรอคะ?”

“เอาขยะถุงนี้ไปทิ้งที่ถังขยะตรงปากทางขาวดำ”

คำพูดของราเชนทำให้ไรยาอึ้งไปเล็กน้อย

“พวกเราไม่ได้อยู่ใกล้กับปากทางขาวดำเลย ทำไมจะต้องไปทิ้งขยะที่นั่นด้วยคะ?”

ใช่ซิ นี่ถึงจะเป็นจุดที่มีปัญหา

ตำแหน่งของตำหนักที่ราเชนอยู่นั้นห่างจากปากทางขาวดำเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะทิ้งขยะก็ไม่น่าจะต้องไปทิ้งถึงที่นั่น การกระทำแบบนี้จะยิ่งทำให้เป็นจุดเด่น ทำให้คนเกิดความสงสัยขึ้นมาเท่านั้น

พอคิดมาถึงตรงนี้แล้ว หัวคิ้วของราเชนก็ขมวดเข้าด้วยกันแน่น

“องค์ชายรอง คุณมีเรื่องอะไรอยู่ใช่ไหมคะ?”

“อืม”

ไรยาเป็นคนที่นงลักษณ์ทิ้งเอาไว้ให้ดูแลราเชน แน่นอนว่าราเชนจะต้องเชื่อใจได้ และสำหรับเรื่องนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว จึงได้แต่เอาเรื่องของนรมนบอกกับไรยาไป

ไรยาอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “องค์ชายรอง ถ้าจะรับคนมาที่ตำหนักเรานี้ดูไม่น่าจะเป็นไปได้ซะเท่าไหร่ ตำหนักของเราห่างจากปากทางขาวดำมากเกินไป ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะทำให้คนเกิดความสงสัยได้ แต่ว่าปากทางขาวดำนั้นใกล้กับตำหนักของคุณผู้หญิงเจ็ดมากกว่า”

คำพูดประโยคนี้เตือนราเชนได้ทันที

“ใช่ซิ วันเกิดของแม่ฉันใกล้ถึงแล้ว ถ้าฉันพูดว่าไปรำลึกถึงแม่ที่ตำหนักของแม่สักหน่อย ก็คงจะไม่มีใครว่าอะไรหรอก”

“ใช่ค่ะ องค์ชายรอง เดี๋ยวฉันจะรีบไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

คำพูดของไรยาทำให้ราเชนพยักหน้าเล็กน้อย

“จำไว้นะ อย่าให้ใครพบเห็นพิรุธอะไรเด็ดขาด”

“ค่ะ”

ไรยาจากไปแล้ว แต่ใจของราเชนกลับยังวางไม่ลง