บทที่ 137 ตอนนี้ฉันกลัวคุณร้องไห้

บทที่ 137 ตอนนี้ฉันกลัวคุณร้องไห้

บุริศร์กระตือรือร้นที่จะให้เจ้าก้างขวางคอคนนี้ออกไปเร็วหน่อย แต่ก็ไม่ค่อยวางใจความปลอดภัยของกานต์

โชคดีที่แชมป์ยังอยู่เมืองชลธียังไม่ได้ออกไป บุริศร์โทรหาแชมป์ ให้เขาพากานต์ไปส่งที่บ้านเก่าตระกูลโตเล็ก ถ้าเป็นไปได้ หวังว่าไม่กี่วันนี้อยากให้เขาอยู่ดูแลเด็กสองคนที่บ้านเก่าตระกูลโตเล็ก

กานต์ได้ยินว่ามีแชมป์คอยปกป้องพวกเขา ก็ดีใจมากอยู่แล้ว

เหตุการณ์ลักพาตัวครั้งนี้ทำให้กานต์ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าสิ่งเหล่านั้นที่แชมป์สอนมันมีประโยชน์เป็นพิเศษ สิ่งที่เขาขาดในตอนนี้คือความสามารถป้องกันตัว ถ้าแชมป์สามารถอยู่และสอนพวกเขาได้ เขากล้ารับประกันเลยว่าตัวเองจะเติบโตได้อย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ลักพาตัวครั้งหนึ่งทำให้กานต์ตระหนักอย่างลึกซึ้ง ตัวเองต้องแข็งแกร่ง ถึงจะปกป้องตัวเองได้ ถึงจะปกป้องหม่ามี้ได้ ไม่ให้หม่ามี้เป็นห่วง ไม่ให้พี่น้องเป็นห่วง

เพื่อเป้าหมายนี้ ไม่สำคัญว่าเขาจะทรมานมากแค่ไหน

คิดถึงตรงนี้ กานต์ก็กระโดดลงจากเก้าอี้

“หม่ามี้ ผมกลับก่อนนะ ไม่ต้องเป็นห่วงผม มีคุณแชมป์อยู่ ผมกับกิจจาจะไม่เป็นอะไร แม่อยู่นี่ดูแลคนคนนี้ให้ดีเถอะ”

จากคำพูดของกานต์ ฟังไม่ยากเลยว่าเขาชื่นชมแชมป์ และรังเกียจบุริศร์ มันทำให้บุริศร์พูดไม่ออก

เจ้าเด็กแสบคนนี้ทำไมชื่นชมทุกคน แต่ไม่เห็นเลยว่าพ่อแท้ๆ ของเขานี้กล้าหาญและมีความสามารถมากแค่ไหน?

แต่กานต์ไม่ให้โอกาสบุริศร์ได้พูดอะไรเลย เขาโบกมือให้กับบุริศร์แล้วพูดขึ้น “ผมไปรออยู่ข้างนอกนะ เพื่อไม่ให้อ้วกคุณอีก”

พูดจบเขาก็แลบลิ้น ทำหน้าทะเล้น จากนั้นก็หยิบปลาน้ำแดงวิ่งออกไป

มุมปากนรมนยกขึ้นเล็กน้อย

กานต์ไม่ได้แสดงความเป็นเด็กแบบนี้มานานแล้ว เธอถึงขั้นรู้สึกว่าลูกชายเธอโตเป็นผู้ใหญ่ ไม่คิดว่ามาถึงเมืองชลธีเขาจะเหมือนเผยความเป็นธรรมชาติของตัวเอง มีความไร้เดียงสาแบบเด็กน้อย

“กานต์กลับมาเมืองชลธีแล้วร่าเริงขึ้นเยอะเลย”

นรมนพูดความจริง

บางทีอยู่ที่นี่แล้วไม่ต้องเห็นกมลทรมาน ไม่ต้องเห็นนรมนร้องไห้ทุกวัน ไม่ต้องใช้ชีวิตด้วยความกังวลใจทุกวัน กลัวว่าสักวันไหนกมลจะไม่สามารถลุกจากเตียงผ่าตัดได้

อยู่ที่นี่ เขาก็มีกานต์

เด็กอายุประมาณสี่ขวบคนหนึ่ง มีพี่ชายของตัวเอง มีเพื่อนเล่นของตัวเอง มีสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ถึงแม้จะกังวลเกี่ยวกับกมล แต่ความกังวลระหว่างได้เห็นด้วยตากับการห่างไกลแบบนี้มันแตกต่างกัน

นรมนรู้สึกเสียใจกับเด็กๆ มาก

เธอให้กมลทรมานตั้งแต่เกิด ทำให้กานต์สูญเสียความไร้เดียงสาและความสุข ยิ่งทำให้ห้าปีมานี้ตัวเองมีสภาพย่ำแย่

ถ้ารู้ตั้งนานแล้วว่าพากานต์กลับมาจะทำให้เขาร่าเริงแบบนี้ บางทีเธอคงจะกลับมาก่อนหน้านี้สักสองสามปี

บุริศร์เห็นดวงตานรมนเผยความสับสนอย่างมาก ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร หลังจากได้ยินเธอมีความคิดเห็นต่อกานต์ เขาก็กระแอมไอก่อนพูดขึ้น “เขาร่าเริงอยู่แล้ว ก็ฉันเป็นพ่อของเขา! จะมีอะไรดีไปกว่าเด็กที่พ่อแม่อยู่กับพร้อมหน้าพร้อมตาล่ะ? ไม่ว่าคนอื่นจะมอบความรักให้มากแค่ไหน สุดท้ายก็เทียบไม่ได้กับความรักของพ่อแม่แท้ๆ เด็กมีความต้องการพ่อแม่แท้ๆโดยธรรมชาติอยู่แล้ว”

คำพูดเหล่านี้ราวกับฟ้าร้องบนศีรษะนรมน

ห้าปีมานี้ รเมศก็ดีมากๆ กับพวกเขาสามแม่ลูก ดีจนเธออยากจะหนีออกมา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่เขาปฏิบัติต่อกานต์และกมล แต่กานต์เป็นเด็กฉลาดต่อหน้ารเมศอยู่เสมอ ถึงขั้นเป็นเด็กที่ดูโตเป็นผู้ใหญ่ หรือเพราะเขารู้ว่ารเมศไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของตน?

หรือเขากลัวว่าถ้าตัวเองไม่เชื่อฟัง ตัวเองประพฤติไม่ดีแล้วจะทำให้รเมศไม่ชอบ แล้วรเมศจะไม่ดูแลเธอกับกมลเหรอ?

เมื่อก่อนนรมนไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อน แต่วันนี้เมื่อบุริศร์พูดแบบนี้ จู่ๆ เธอก็คิดขึ้นมา

ถึงกานต์จะเป็นเด็กผู้ชาย แต่ก็มีความระมัดระวังและละเอียดอ่อนตั้งแต่เด็ก หลายครั้งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของผู้ใหญ่ มันทำให้ตัวเองกลายเป็นคนที่มีความประพฤติดีมาก

เมื่อก่อนคิดมาตลอดว่ากานต์เป็นแบบนี้ก็ไม่แย่ แต่พอมาดูตอนนี้ กานต์ที่เป็นแบบนี้ดีแล้วเหรอ?

เขาควรอยู่ในวัยที่ไร้ความกังวล แต่เพราะเธอและกมลยื้อไว้ เก็บกดความเป็นธรรมชาติของตัวเองเอาไว้ ถึงขั้นเอาอกเอาใจรเมศ ถึงแสดงไม่ได้ชัดเจนมาก แต่เขาตั้งใจเรียนขนาดนั้น พยายามฉลาดและเชื่อฟังไม่ใช่เพราะต้องการให้รเมศรู้สึกดีเหรอ?

แต่ต่อหน้าบุริศร์ กานต์ปลดปล่อยตัวเองอย่างสิ้นเชิง อยากทำอะไรก็ทำ อยากพูดอะไรก็พูด ไม่มีความกังวลใดๆ เลยสักนิด

เขารู้ว่าบุริศร์คือพ่อแท้ๆ ของตัวเอง รู้ว่าทั้งคู่มีสายเลือดเดียวกัน ดังนั้นจึงไม่สนใจว่าความเอาแต่ใจและคำพูดของตัวเองจะไปขัดบุริศร์ แล้วทำให้บุริศร์ไม่ชอบเขา เพราะเขารู้ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตาม บุริศร์ก็เป็นพ่อแท้ๆ ของตน จะตามใจเขา อดทนกับเขาไม่ใช่เหรอ?

จู่ๆ นรมนก็รู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวในฐานะแม่คนหนึ่ง

เธอรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองพยายามใช้ชีวิต พยายามเป็นอิสระ พยายามอย่างหนักเพื่อให้กานต์และกมลมีสภาพแวดล้อมที่ดี แต่ไม่คิดเลยว่าเธอให้ลูกชายตัวเองสัมผัสความรู้สึกพึ่งพาอาศัยคนอื่นไม่สามารถเป็นอิสระได้โดยที่เธอมองไม่เห็น ถึงขั้นรู้สึกถึงหลักธรรมนองคลองธรรมของมนุษย์ก่อนวัยอันควร

ทันใดนั้นนรมนก็นั่งด้านหน้าบุริศร์ มองบุริศร์น้ำตาคลอ เหมือนนาทีต่อมาจะร้องไห้ออกมา

หัวใจบุริศร์ตึงเครียดทันที

“เป็นอะไร? ฉันพูดผิดตรงไหน? คุณก็รู้นิสัยฉัน ฉันปลอบผู้หญิงให้มีความสุขไม่เก่ง ถ้าประโยคไหนคุณไม่ชอบฟัง คุณก็บอกฉันนะ ต่อไปฉันจะค่อยๆ เปลี่ยน คุณอย่าร้องไห้ได้ไหม? คุณไม่กลัวอะไรเลย ตอนนี้ฉันกลัวคุณร้องไห้”

คำพูดบุริศร์ยังพูดไม่จบ นรมนก็โผเข้าไปในอ้อมแขนเขา กอดเขาไว้ พูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “บุริศร์ ห้าปีนี้ฉันทำอะไรผิดพลาดหรือเปล่า? ฉันควรจะกลับมาก่อนหน้านี้”

ถึงจะไม่เห็นใบหน้านรมน แต่ของเหลวอุ่นๆ ไหลเข้ามาที่คอของบุริศร์ เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดขึ้น “ตอนนี้กลับมาก็ไม่สาย ห้าปีนั้นที่เราพลาดไป วันข้างหน้าฉันจะปฏิบัติกับคุณและลูกๆ เป็นสองเท่า”

“ฉันเชื่อคุณได้ใช่ไหม?”