บทที่ 1401 คุณนี่เป็นคนมีความสามารถคนหนึ่งจริง ๆ

บุริศร์แทบจะล้วงมีดสั้นออกมาตั้งแต่วินาทีที่นรมนพูดออกเสียงขึ้นแล้ว แล้วก็แทงไปทางตำแหน่งเท้าของนรมน

พอความรู้สึกที่ปลายมีดคมทิ่มโดนเนื้อส่งมานั้น สีหน้าของบุริศร์ก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันทีเลย

เขาคิดไปแล้วก็อยากจะจับตัวคนที่ซ่อนอยู่ข้างล่างเอาไว้ แต่คนที่อยู่ข้างล่างกลับลื่นไหลราวกับปลาไหลแล้วหนีไปเลย ในน้ำมีคราบเลือดไหลวนขึ้น และเลือดก็แดงสดจนทิ่มตา

หลังจากที่ได้รับความเป็นอิสระแล้วนรมนก็คว้าเสื้อผ้ามาห่มตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว

พอบุริศร์เห็นเธอใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ถึงได้โทรศัพท์หาจณัตว์

ในตอนที่คนของจณัตว์มาถึงนั้น คราบเลือดในน้ำก็ได้หายไปหมดแล้ว แต่ว่าจณัตว์กลับไม่ได้สงสัยในคำพูดของบุริศร์และนรมนเลยแม้แต่น้อย

“รีบไปค้นหาให้ฉัน! นี่บ้านใหญ่ตระกูลแหลมวิไลกลับสามารถมีคนแฝงตัวเข้ามาได้ ฉันว่าทีมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนี่คงจะไม่ต้องเอาไว้แล้วมั้ง”

สีหน้าของจณัตว์ดูไม่ดีเอามาก ๆ

นี่ถ้าไม่มีบุริศร์อยู่ข้างกายด้วย แล้วนรมนมาแช่บ่อน้ำร้อนแค่ตัวคนเดียวละก็ ยังไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาบ้างเลย

“เนกษ์ นายไปถามพ่อสักหน่อยว่า ในใต้บ่อน้ำร้อนนี่สามารถทะลุออกไปข้างนอกได้หรือเปล่า?”

บ่อน้ำร้อนนี่เป็นบ่อน้ำร้อนใต้ดินธรรมชาติ ตาน้ำอยู่ที่นี่ แต่กลับไหลเวียนออกไปภายนอก เมื่อก่อนจณัตว์รู้สึกว่าไม่มีใครกล้าทำอะไรกับตระกูลแหลมวิไล ที่สำคัญที่นี่ก็น่าจะเคยมีการป้องกันมาก่อน เพราะฉะนั้นก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ตอนนี้ถ้าคนไม่ได้เข้ามาทางประตูใหญ่ งั้นก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเข้ามาทางธารน้ำไหลจากข้างนอก

เนกษ์ไปโทรศัพท์ให้เอกฉัทอย่างรวดเร็ว

ถ้าหากการคาดเดาของจณัตว์เป็นเรื่องจริง ถ้าอย่างงั้นก็อันตรายแล้ว

บุริศร์รอทางด้านเอกฉัทมาส่งข่าวไม่ไหว จึงพูดเสียงต่ำตรง ๆ ขึ้นว่า “เดี๋ยวผมลงไปดูหน่อยดีกว่า”

“บุริศร์คะ ข้างล่างไม่รู้ว่าจะลึกเท่าไหร่ ยังไงคุณก็รอข่าวจากทางคุณท่านเอกฉัทก่อนดีกว่า”

นรมนรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก

มือข้างเมื่อกี้นั้นเย็นเฉียบไม่มีความอบอุ่นเลย ตอนที่จับโดนเธอนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าโดนผีจับมาจับเลย ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนไม่เชื่อเรื่องภูตผี แต่ว่าวินาทีนั้นก็ยังรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

พอตอนนี้มาได้ยินว่าบุริศร์ยังอยากจะลงไปอีก จึงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวขึ้นมา

บุริศร์ลูบหน้าของเธอเล็กน้อย แล้วพูดเสียงอ่อนโยนขึ้นว่า “ผมจะต้องไม่เป็นอะไร วางใจเถอะ คุณเช็ดผมให้แห้งก่อนนะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา รอผมกลับมาอยู่ที่นี่นะ”

“แต่ว่า……”

“เชื่อผมนะ”

ดวงตาของบุริศร์อบอุ่นมากขนาดนั้น แล้วก็ยืนกรานหนักแน่นขนาดนั้น ชั่วขณะหนึ่งทำให้นรมนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว

“งั้นคุณระวังหน่อยนะ ถ้าคุณไม่กลับมาฉันก็จะไม่กลับไปนะ”

นี่เท่ากับว่าเอาร่างกายของตัวเองมาข่มขู่บุริศร์เลย

สำหรับการกระทำและน้ำเสียงที่เป็นเด็กอย่างนี้ของนรมนนั้น บุริศร์ก็ยิ้มอย่างรักใคร่เล็กน้อย

“ได้”

เขาพูดจบก็มองไปทางจณัตว์ แล้วพบว่าจณัตว์กำลังมองเขาอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะเก็บรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“ผมต้องการอุปกรณ์ดำน้ำสักชุด”

“ที่นี่มี”

จณัตว์สั่งคนให้ไปเอามา

“หรือไม่ให้ผมลงไปดีกว่า”

จณัตว์มองออกได้ ว่าบุริศร์นั้นดีกับนรมนเป็นอย่างมาก ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นคนอื่นแทรกเข้าไปไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นถึงแม้เขาจะไม่สบายที่เพราะว่าหงส์ชอบบุริศร์ แต่วินาทีนี้ก็ต้องคิดเผื่อนรมนด้วย

“ไม่ต้องดีกว่า ผมไปดูเองก็พอแล้ว คุณช่วยผมดูแลนรมนให้ดีด้วยก็พอ”

“ได้”

บุริศร์สวมใส่อุปกรณ์ดำน้ำเสร็จแล้ว ก็กระโดดลงไปทันทีเลย

นรมนจ้องมองผิวน้ำอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดเข้าด้วยกันแน่น

ผมของเธอเปียกชุ่มไปหมด พอคิดถึงคำพูดของบุริศร์ก่อนที่จะไป จณัตว์ก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “เอาไดร์เป่าผมมา”

แล้วก็มีคนยื่นไดร์เป่าผมมาให้จณัตว์ทันที

เขาเปิดไดร์เป่าผมออก แล้วก็เป่าผมให้นรมนอย่างอ่อนโยน แต่กลับเป็นนรมนที่ตกใจจนสะดุ้งทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดอย่างเขินอายเล็กน้อยขึ้นว่า “พี่ เดี๋ยวฉันทำเองเถอะค่ะ”

“ให้ฉันทำเถอะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงเขา แต่ว่าถึงน้ำนี่จะลึกมาก แต่ว่าสำหรับบุริศร์มาพูดแล้วก็ไม่ถือว่าเป็นอะไร เชื่อใจเขาเถอะ ตอนนี้ผมของเธอไม่เป่าให้แห้ง ถ้าอีกเดี๋ยวพอเป็นหวัดขึ้นมาก็จะต้องมาลำบากฉันให้เหนื่อยไปด้วยใช่ไหม? ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ฉันอยากจะนอนดี ๆ สักทียังยากเลย เธอก็คิดซะว่าเห็นใจพี่หน่อยได้ไหม?”

พอจณัตว์พูดแบบนี้ นรมนก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยขึ้นมาแล้ว

“พี่ ขอโทษนะ ทำให้พี่ต้องพักผ่อนไม่พอเพราะการผ่าตัดนั่นเลย”

“ยัยโง่ มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย”

มุมปากของจณัตว์คลี่ยิ้มขึ้นเล็กน้อย การกระทำในมือก็เบามาก

หงส์เพิ่งตื่นขึ้นมาก็ได้ยินว่าทางด้านบ่อน้ำร้อนเกิดเรื่องขึ้น จึงรีบให้ธีรตามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองแล้วรีบออกไป แต่กลับมาเห็นจณัตว์กำลังเป่าผมให้นรมนอย่างอ่อนโยนมาก จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“พวกคุณกำลังทำอะไรอยู่คะ?”

หงส์ตั้งใจพูดให้เสียงสูงมากขึ้นเยอะ

ถึงแม้ว่าจณัตว์จะเป็นพี่ชายของนรมน แต่ก็มีคนอยู่มากขนาดนี้ และที่สำคัญนรมนก็ไม่ใช่เด็กแล้ว มาออดอ้อนให้จณัตว์เป่าผมให้แบบนี้มันจะดีจริง ๆ เหรอ?

และอีกอย่างพวกเขาทำแบบนี้เฮียบุริศร์จะคิดยังไง?

หงส์คิดไปแบบนี้ แล้วก็เดินไปข้าง ๆ พวกเขาเลย แล้วก็มาพูดกับจณัตว์ว่า “เอาไดร์เป่าผมมาให้ฉัน คุณเป็นผู้ชายตัวใหญ่มือไม้แข็ง จะทำให้พี่สะใภ้ฉันเจ็บเอาได้นะ”

คำพูดนี้พูดได้อย่างดูใจกว้าง แต่กลับทำให้จณัตว์ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“พี่สะใภ้เหรอ?”

“ก็ใช่นะซิ เธอเป็นภรรยาของเฮียบุริศร์ ถ้าฉันไม่เรียกพี่สะใภ้แล้วจะให้เรียกอะไร?”

หงส์ฉวยโอกาสที่จณัตว์นิ่งอึ้งไป ก็แย่งไดร์เป่าผมมาจากมือของเขาเลย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากจะรับใช้นรมนซะเท่าไหร่ แต่ว่าถ้าสามารถปกป้องภรรยาของเฮียบุริศร์ไว้ได้เธอก็ยังสามารถไปทำได้อยู่ดี

สำหรับสิ่งนี้จณัตว์กลับไม่ได้ต่อต้านซะเท่าไหร่

เรื่องเป่าผมแบบนี้เขาก็ทำไม่เป็นจริง ๆ ด้วย

พอเห็นว่าหงส์มารับช่วงงานที่อยู่ในมือของตัวเองไปแล้ว จณัตว์ก็ถอยออกมาก้าวหนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ห้ามเรียกพี่สะใภ้นะ”