ตอนที่ 1429
บทที่ 1429 เจตต์ไอ้ตัวดี!
October 31, 2026
คำพูดหงส์เหมือนการกระตุ้นบุริศร์ให้ตื่นทันที
เขาเปลี่ยนความคิด ถ้าชะตากรรมในตอนนั้นให้เขากลายเป็นนรมน นรมนทำการตัดสินใจเช่นนี้ออกไปเขาจะเป็นอย่างไร?
ทันใดนั้นบุริศร์ก็รู้สึกทั้งร่างกระตุก หัวใจบีบแน่นจนหายใจไม่ออก
ในสถานการณ์ที่ตัวเองไม่รู้ ใช้ความตายของนรมนมาแลกโอกาสที่เขาจะมีชีวิตอยู่ ถ้าอย่างนั้นชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาจะสูญเสีย จะโทษตัวเองและรู้สึกผิดอย่างต่อเนื่อง อาจจะมีแนวโน้มหดหู่แทบตายก็ได้
ในเวลานี้บุริศร์ก็เข้าใจในที่สุดว่านรมนโกรธอะไร
ทั้งสองคนรักกันและกัน แต่งงานกลายเป็นสามีภรรยากัน อย่างไรก็ต้องก้าวและถอยไปด้วยกัน แต่เมื่ออันตรายกำลังจะมาถึงจริงๆ เขากลับจะทิ้งนรมนไป นึกว่าเป็นสัญญาณหวังดีกับเธอ แต่เป็นการขังเธอไว้ในสถานการณ์ที่ไม่ชอบธรรม
เมื่อก่อนมักคิดว่าการสละชีวิตตัวเองเพื่อคนรักเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ เป็นเรื่องคุ้มค่าอันน่าภาคภูมิใจ เป็นการแสดงออกว่ารักเธอ แต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าความคิดแบบนี้มันโง่เขลามากแค่ไหน สบประมาทมากแค่ไหนสำหรับผู้หญิงอย่างนรมน
สำหรับอีกด้านหนึ่ง นี่เป็นการแสดงออกว่าเขาไม่ไว้วางใจนรมน เขาบีบบังคับให้นรมนเป็นผู้ละทิ้งระหว่างความรักของพวกเขา บีบบังคับให้นรมนแบกรับความหนักอึ้งที่เธอไม่ควรจะแบกรับ ดังนั้นสมควรแล้วที่เธอโกรธ
บุริศร์เงียบ
หงส์เห็นบุริศร์เป็นแบบนี้ก็รู้ว่าเขาเข้าใจแล้ว
เขาพูดเสียงทุ้ม “ผู้หญิงกับผู้หญิงไม่เหมือนกัน ผู้หญิงบางคนอ่อนแอ ใช้ชีวิตอยู่โดยการพึ่งความรักผู้ชาย ผู้หญิงบางคนมุ่งมั่น ยอมให้ตัวเองลำบากหน่อยเหนื่อยหน่อยเพื่อไล่ตามฝีเท้าผู้ชาย พยายามเสมอภาคกับผู้ชาย เพลิดเพลินร่วมทุกข์ร่วมสุขกับความสุขนั้นด้วยกัน เฮียบุริศร์ ภรรยาคุณเป็นคนยังไงคุณน่าจะรู้ดีที่สุด ถ้าเธอต้องการความทุ่มเทของคุณ ยอมรับความรักของคุณเพียงอย่างเดียวก็ได้ ฉันคิดว่าเส้นทางความรักระหว่างเธอกับคุณคงไม่เดินมาขรุขระและเป็นหลุมเป็นบ่อแบบนี้หรอก”
“ฉันรู้แล้ว แต่ตอนนี้ฉันจะขอร้องให้เธอให้อภัยฉันยังไงล่ะ?”
บุริศร์ยอมฟังคำแนะนำ
หงส์กลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น “ยาก จิตใจคนเราถ้าบาดเจ็บแล้ว มันรักษาและกู้คืนยากมาก แต่ด้วยความรักที่นรมนมีต่อคุณ น่าจะไม่ได้ไม่ต้องการคุณ แต่เวลาในการรักษากู้คืนนั้นอาจจะยาวนานหน่อย”
“นานแค่ไหน?”
“ไม่รู้ อาจจะหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งเดือน หรืออาจจะปีสองปีก็ได้ ยังไงมันก็จะดีขึ้น คุณสบายใจได้”
หงส์ตบบ่าบุริศร์อย่างปลอบโยน
มุมปากบุริศร์กระตุกนิดหน่อย
หนึ่งวันเขาก็แทบทนไม่ไหวแล้ว หนึ่งเดือน ปีสองปีเหรอ?
หงส์กำลังล้อเขาเล่นเหรอ?
“ฉันคิดว่าการวางแผนและยุทธวิธีของจณัตว์นั้นโดดเด่นมาก อีกสองสามวันฉันจะแนะนำนายทหารกองหนึ่งให้กับกองทัพเพื่อดำเนินการรักษาสันติภาพ ให้จณัตว์ไปก็แล้วกัน”
บุริศร์พูดเรียบๆ ทำให้หงส์ตกตะลึงทันที
“เฮียบุริศร์ คุณอย่าทำแบบนี้ เราเพิ่งแต่งงานเอง ยังไม่ได้หยุดแต่งงานเลยนะ”
“ในโลกของทหารมีหยุดแต่งงานที่ไหนล่ะ และตอนนี้สภาพร่างกายฉันก็ใช้ไม่ได้ด้วย เอาทุกอย่างในมือให้จณัตว์ได้พอดี เบื้องบนน่าจะไม่มีข้อโต้แย้ง”
“เฮียบุริศร์!”
เสียงหงส์เปลี่ยนไปแล้ว
“เฮียบุริศร์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้ สงครามเย็นที่นรมนทำกับคุณ คุณทำให้การแต่งงานเราไม่ลงรอยไม่ได้นะ?”
“มันไม่มีทางเลือก คนอย่างฉันก็เป็นแบบนี้แหละ ตัวฉันไม่มีความสุข พวกเธอไม่ว่าใครแสดงความรักต่อหน้าฉันก็รู้สึกขัดตาไปหมด”
บุริศร์พูดอย่างเรียบเฉย
หงส์รู้สึกไม่เป็นธรรมจะตายอยู่แล้ว
เธอแสดงความรักที่ไหน?
เธอทำที่ไหน?
“เฮียบุริศร์ ฉันช่วยไม่ได้จริงๆ”
“ฉันจะโทรหาคุณชายธเนศพลตอนนี้ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้รายงานความดีความชอบของจณัตว์”
ระหว่างที่พูดบุริศร์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
หงส์จับมือเขาไว้ พูดอย่างอ้อนวอน “เฮียบุริศร์ คุณอย่าทำแบบนี้ ฉันคิดอยู่ ฉันคิดอยู่ก็ไม่ได้เหรอ?”
“ให้สองนาที”
มุมปากบุริศร์ยกขึ้นเล็กน้อย
ตอนนี้หงส์เสียใจแล้วจริงๆ ที่ตัวเองมาทำอะไรที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็กคนเดียวน่ะคุณว่า
“เฮียบุริศร์ สองนาทีคิดไม่ออกหรอก”
“ฉันแค่ขอผลลัพธ์ ไม่ถามขั้นตอน”
“งั้นก็ตอบสนองความต้องการของเธอ”
ตอนนี้หงส์ถูกบีบบังคับให้ทำแล้ว
บุริศร์ไม่ค่อยเข้าใจ
“ตอบสนองความต้องการของเธอ? ช่วงนี้นรมนไม่ได้วาดรูปเลย”
บุริศร์นึกถึงช่วงนี้นรมนนอกจากจัดการดอกไม้ใบหญ้าที่เรณุกาทิ้งไว้ ก็เหมือนไม่ได้สนใจจะวาดรูป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกแบบรถ
หัวสมองหงส์คิดอย่างรวดเร็ว
“แล้วเธอไม่มีสิ่งหลงใหลพิเศษอีกเหรอ? เช่นละครที่ชอบดู แล้วก็……”
“ไม่ได้!”
ทันใดนั้นบุริศร์ก็นึกถึงสิ่งที่นรมนโพสต์ในกลุ่มเพื่อน
วริศคนนั้นเขาอยากจะสับมันเป็นชิ้นๆ จะให้นรมนติดต่อกับไอดอลวัยรุ่นเพื่อให้นรมนให้อภัยได้อย่างไร?
ให้ตายอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้
หงส์ไม่รู้เรื่องในกลุ่มเพื่อน แน่นอนว่าค่อนข้างงุนงงกับปฏิกิริยาอันรุนแรงของบุริศร์
“เฮียบุริศร์ มีอะไรเป็นไปไม่ได้? ถ้าคุณอยากให้นรมนใจเย็น ทางที่ดีก็ต้องให้เธออารมณ์ดีหน่อย”
คิ้วบุริศร์ขมวดเข้าหากันแน่น รู้สึกว่าวิธีนี้มันแย่เกินไปแล้ว แต่ในใจเขาก็มีอีกเสียงหนึ่งผุดออกมา
ก็แค่ไอดอลวัยรุ่นคนเดียวเอง?
อย่างมากก็ปล่อยเขาให้ลายเซ็นนรมนก็ได้ คงไม่กล้าหยอกเอินภรรยาเขาในบ้านหรอก?
คิดแบบนี้ บุริศร์รู้สึกว่าวิธีนี้อาจจะได้ผล
“งั้นความคิดนี้โอเคจริงๆ ใช่ไหม?”
“โอเคหรือไม่โอเคคุณก็ต้องลองดู ไม่งั้นจะให้เกิดสงครามเย็นตลอดไปจริงๆ เหรอ? คุณดูสิฉันเข้ามาในห้องคุณนานมากแล้ว นรมนไม่มาดูคุณเลย เห็นได้ชัดว่าตอนฉันไม่อยู่พวกคุณก็ไม่ได้คุยกันแม้แต่ประโยคเดียวล่ะสิ”
คำพูดนี้ของหงส์แทงหัวใจบุริศร์อีกครั้ง
ภรรยาไม่สนใจเขามาสามวันแล้ว
ตอนนี้เขาเหมือนผ่านเวลาไปเป็นปีเลย