บทที่ 1470 ที่ฉันนี่ไม่ต้อนรับคุณ

ตอนที่นรมนได้ยินข่าวนี้นั้นหัวเราะจนเอวยืดตรงขึ้นมาไม่ได้เลย จนทำให้บุริศร์ตกใจจนหวาดระแวง และสีหน้าก็ขาวซีดขึ้นมาเลย

“อย่าหัวเราะ อย่าหัวเราะ ระวังร่างกายของคุณด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลูกไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น”

นรมนหัวเราะไปด้วยแล้วก็โบกมือไปด้วย จากนั้นก็ถามขึ้นว่า “คุณว่านภดลทำไมถึงได้ซื่อขนาดนี้คะ?”

“มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมที่เขาเติบโตมาน่ะ ฉัตรยาเป็นคู่สร้างคู่สมกับเขามาตั้งแต่เด็ก ชอบเขาก็บอกกับเขาเลย โดยไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด และไม่ได้รู้สึกว่านี่คือความดีงามของผู้หญิง เพราะฉะนั้นจากที่นภดลดูแล้ว การชื่นชอบก็ต้องให้คนอื่นเป็นคนบอกกับเขา”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนอึ้งไปเล็กน้อย

“งั้นปาณีก็เคยบอกแล้วนี่คะ ตั้งแต่แรกปาณีก็บอกว่าชอบเขาแล้วนี่คะ”

“แต่ว่าต่อมานภดลได้ปฏิเสธไปแล้วไม่ใช่เหรอ? พอหลังจากที่ปฏิเสธแล้วปาณีก็ไม่เคยพูดอีกเลย ผมเดาว่า ปาณีไปที่เกาะร้างทำไมนภดลก็คงไม่รู้เรื่องหรอก แปดสิบเบอร์เซ็นต้องคิดว่าปาณีไปเพื่อฝึกฝีมือให้เก่งขึ้นจริง ๆ แน่”

การวิเคราะห์ของบุริศร์ทำให้ทั้งตัวนรมนรู้สึกไม่ดีขึ้นมาเลย

“คงจะไม่ได้ซื่อขนาดนี้จริง ๆ หรอกมั้ง?”

“หรือไม่คุณลองถามดูไหม?”

พอเห็นท่าทางภรรยาที่ไม่เชื่อแบบนี้ บุริศร์จึงอดไม่ได้ที่จะออกความคิดเห็นขึ้นมา แต่จริง ๆ ก็คืออยู่ในสภาพที่อยากจะดูอะไรสนุก ๆ มากกว่า

แล้วนรมนก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานภดลจริง ๆ ด้วย

“นภดล นายรู้หรือเปล่าว่าทำไมปาณีถึงไปฝึกฝนบนเกาะร้าง?”

พอได้ยินคำถามของนรมน นภดลก็นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

“ทำไมครับ? หรือว่ายังมีสาเหตุอื่นอีกเหรอครับ?”

“นายรู้สึกว่าคือสาเหตุอะไรล่ะ?”

“ไม่ใช่เป็นเพราะรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมาก แล้วไปฝึกฝนฝีมือสักหน่อยเหรอครับ?”

พอคำพูดนี้พูดออกไป นรมนก็มองบุริศร์อย่างรู้สึกนับถือมากขึ้นมาทันที และยังชูนิ้วโป้งออกมาให้เขานิ้วหนึ่งด้วย

แน่นอน คนที่เข้าใจผู้ชายมากที่สุดก็คือผู้ชายเอง

ตอนนี้นรมนรู้สึกโชคดีเป็นอย่างมากที่คนที่ตัวเองชอบนั้นไม่ใช้ผู้ชายซื่อบื้อแบบนภดล ไม่งั้นตัวเองจะหงุดหงิดขนาดไหนกัน

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับปาณีใช่หรือเปล่าครับ?”

ในน้ำเสียงของนภดลแฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงเสี้ยวหนึ่ง กลับทำให้นรมนทนทำใจไม่ได้บ้างแล้ว

“ถ้าหากฉันจะบอกนายว่าที่ปาณีไปฝึกฝนบนเกาะร้างก็เพื่อนายนั้น นายจะคิดยังไงกัน?”

“เป็นไปได้ยังไงครับ? ที่เธอฝึกฝนนั้นคือร่างกายของตัวเอง มีความเกี่ยวข้องอะไรกับผมครับ?”

คำตอบของนภดลทำให้นรมนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

“นายนี่โง่หรือเปล่าเนี่ย?”

อารมณ์ของนรมนพุ่งขึ้นมาทันทีเลย

เธอรู้สึกว่าปาณีนั้นช่างไม่ง่ายเลยจริง ๆ ทำไมถึงได้ชอบเจ้าท่อนไม้ใหญ่นี่เข้าได้นะ?

“ทำไมเหรอครับ?”

สิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือนภดลยังไม่รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปอีก และยังมาถามอย่างน้อยใจมากอีก

บุริศร์หัวเราะออกมาตรง ๆ เลย

เพราะว่าเปิดลำโพงเองไว้ เพราะฉะนั้นนภดลเองก็ได้ยินเสียงหัวเราะของบุริศร์ จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “ประธานบุริศร์ก็อยู่ด้วยเหรอครับ”

“อืม อยู่ นภดล ที่จริงสมองที่ความคิดซื่อตรงของนายสามารถสลายไปหน่อยได้แล้ว”

บุริศร์พูดได้อย่างถนอมน้ำใจเป็นอย่างมาก

นรมนกลับรู้สึกว่านภดลไม่เหมาะกับการถนอมน้ำใจ แล้วก็พูดออกไปตรง ๆ เลยว่า “ที่ปาณีไปที่เกาะร้างก็เพื่อที่จะอยู่เป็นเพื่อนนาย อยู่เป็นเพื่อนนาย เป็นเพื่อนนาย! ฟังชัดเจนหรือยัง? ผู้หญิงที่อ่อนโยนคนหนึ่งจะไปฝึกฝนร่างกายทำไมกัน?”

“แต่ว่าคุณนายเองก็มีฝีมือเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ?”

นภดลรู้สึกไม่เข้าใจเท่าไหร่เลย

นรมนรู้สึกว่าไม่รู้จะพูดยังไงขึ้นมาทันที

“ที่ฉันมีฝีมือนั้นมันเป็นเรื่องจำเป็น”

“ปาณีก็เหมือนกันนี่ครับ”

คำพูดของนภดลทำให้นรมนรู้สึกไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงต่อไปดีแล้ว

บุริศร์รับโทรศัพท์ไป ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “นภดล ปาณีเป็นพยาบาลคนหนึ่ง ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะว่าเธอชอบนาย ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาทำให้ชีวิตตัวเองเหนื่อยขนาดนี้เลย ทักษะของเธอสามารถทำให้เธอมีชีวิตที่ดีมาก ๆ ได้ ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีการลอบทำร้าย อยู่อย่างเรียบง่ายไป แล้วหาหมอสักคนหรือใครคนอื่นแต่งงานมีลูก ก็จะมีความสุขมากได้ แต่เป็นเพราะว่ามาชอบนายเข้า เพราะฉะนั้นเธอถึงได้อยากจะเข้าใกล้นาย ถึงได้รู้สึกว่านายไปฝึกฝนบนเกาะร้างคนเดียวนั้นลำบากเกินไป เงียบเหงาเกินไป เพราะฉะนั้นถึงได้ไปอยู่เป็นเพื่อนนาย เป้าหมายของเธอไม่ใช่ต้องการไปฝึกฝนฝีมือ แต่คือหวังว่าบนเกาะร้างจะมีแค่พวกนายสองคนง่าย ๆ จะสามารถใกล้ชิดกันได้ สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ได้ สามารถกลายเป็นคนที่คนสนิทที่อยู่ข้างกายนายได้จริง ๆ”

หลังจากที่นภดลฟังจบแล้วก็นิ่งเงียบไปนาน นานจนนรมนนึกว่าเขาหลับไปแล้ว หรือว่าไม่อยู่แล้ว

“ตกลงนายยังฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”

คำพูดของนรมนทำให้นภดลค่อย ๆ ตั้งสติกลับมาได้

“ฟังอยู่ครับ แต่ว่ามันเป็นอย่างนี้จริง ๆ เหรอครับ?”

“งั้นจะเป็นยังไงได้ล่ะ? นายนี่โง่จริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย? โอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพังที่ปาณีตั้งใจสร้างขึ้นมาอยู่นาน แต่ตลอดระยะเวลานายกลับพูดกับเธอไม่ถึงสิบประโยค นายเป็นแบบนี้จะทำให้ปาณีนึกว่านายไม่มีความรู้สึกต่อเธอได้นะ น้ำที่เดือดมากแค่ไหนก็สู้พายุหิมะกระหน่ำไม่ได้หรอกนะ นภดล ทำไมปาณีถึงตอบตกลงกับฉันว่าจะไปนัดดูตัวนายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”

“เพราะอะไรครับ?”

เหมือนกับว่านภดลจะไม่เข้าใจจริง ๆ นรมนรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรโทรโทรศัพท์สายนี้จริง ๆ

บุริศร์มองดูท่าทางที่ใกล้จะระเบิดแล้วของภรรยา จึงได้แต่ยอมจำนนแล้วพูดชี้แนะต่อไป “เพราะว่าปาณีรู้สึกว่านายไม่มีความรู้สึกต่อเธอ ความพยายามทั้งหมดของเธออยู่ในสายตานายก็เป็นแค่ตัวตลกที่น่าเกลียดเท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอก็เลยตัดสินใจที่จะไม่ชอบนายอีกแล้ว จะเก็บความชอบที่มีต่อนายกลับคืน แล้วก็เตรียมตัวที่จะไปใช้ชีวิตกับคนอื่นแล้ว”

เก็บความชอบที่มีต่อเขาคืนตัวอักษรพวกนี้กระตุ้นโดนนภดลแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา แล้วก็สนใจอะไรอย่างอื่นไม่ได้แล้ว และรีบวางสายโทรศัพท์ไป

พอนรมนได้ยินเสียงโทรศัพท์โดนวางสายไป แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างโกรธเคืองเขาขึ้นว่า “เจ้านภดลนี่ควรจะเป็นโสดไปตลอดชีวิตเลย”

“เขาจะต้องคิดได้แน่ วางใจเถอะ”

“ฉันจะไปมีอะไรไม่วางใจกัน? ไม่ใช่ลูกชายของฉันซะหน่อย นี่ถ้าเป็นลูกชายของฉันนะ ฉันสามารถตีเขาให้ตายได้เลย”

คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“งั้นผมจะต้องบอกกานต์แล้ว ว่าเป็นผู้ชายซื่อบื้อมากไม่ได้นะ”

“คุณวางใจเถอะ ลูกชายฉันไม่มีทางมีEQต่ำขนาดนั้นหรอก”

พูดถึงกานต์แล้ว อยู่ ๆ นรมนก็รู้สึกคิดถึงลูกชายขึ้นมาหน่อยแล้ว

“พูดแล้วพวกลูก ๆ ยังอยู่ทางนั้นอยู่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง หรือไม่ไปรับกลับมาเถอะค่ะ?”