บทที่ 1502 ไอ้คนหน้าไม่อาย

“นภดล!”

ด้วยสถานการณ์ที่เร่งด่วนบุริศร์จึงตะโกนออกมา แต่ร่างกายกลับไม่กล้าอืดอาด รีบหลบไปด้านข้างทันที

ร่างของนภดลชะงักเล็กน้อย ดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นจ้องไปที่บุริศร์เหม่อลอยไปเพียงชั่วครู่ แล้วโจมตีไปที่บุริศร์อย่างรวดเร็วอีกครั้ง

คิมกับชินทรตามเข้ามาแล้ว ตอนที่เห็นนภดลกับบุริศร์กำลังประมือกันก็ตกใจเล็กน้อย ชินทรจึงพูดขึ้นทันที: “เข้าไปดึงดูดความสนใจของนภดล ปกป้องบุริศร์ให้ดี”

คนรอบๆข้างรีบตามขึ้น ความกดดันของบุริศร์จึงลดลง

ชินทรถือโอกาสดึงตัวของบุริศร์ออกมา

“พ่อครับ------”

บุริศร์สีหน้าสับสน ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร สถานการณ์ก็นอกเหนือจากที่เขาจะพูดอะไรได้ นภดลแรงเยอะมาก จัดการคนพวกนี้จนกระเด็นออกไปหมด

ในตอนนี้เอง ไม่รู้ว่าจณัตว์ออกมาจากไหน ในมือกำลังถือเข็มฉีดยา กระโจนเข้าไปที่ด้านหลังของนภดลอย่างรวดเร็ว แล้วแทงเข็มฉีดยาไปที่เขาทันที

“อ๊าก------”

นภดลร้องออกมาอย่างคลุ้มคลั่งราวกับสัตว์ร้าย เตะจณัตว์กระเด็นออกไป ดวงตาที่แดงก่ำมากขึ้นทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว

บุริศร์ใจเต้นตึกตัก ไม่ทันคิดแล้วว่าทำไมจณัตว์ก็อยู่ที่นี่ อดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วย แต่กลับเห็นนภดลโซเซอยู่ชั่วครู่ แล้วล้มลงไปบนพื้น ทั้งยังหลับตาอีกด้วย

ตอนนี้ทุกคนจึงคลายกังวลลงได้

บุริศร์ค่อนข้างงุนงง แต่กลับได้ยินจณัตว์ตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด: “น้องเขย นายมาช่วยพยุงฉันหน่อย โอ้ย ซี่โครงฉันแทบหัก”

ได้ยินอย่างนี้ บุริศร์จึงยกมุมปากเล็กน้อย

ถ้าซี่โครงหักจริงๆเสียงเขาจะเป็นอย่างตอนนี้เหรอ?

บุริศร์เดินเข้าไป ดึงจณัตว์ขึ้นมา เห็นบนมือของเขามีบาดแผลไม่น้อยเลย จึงอดไม่ได้ที่จะชะงักเล็กน้อย

“นายไม่มีอะไรทำก็เลยเจาะเลือดตนเองเล่นงั้นเหรอ?”

“นายคิดว่าฉันเหมือนนายหรือไง? ฉันไม่ทรมานตัวเองหรอกนะ”

จณัตว์ปัดๆเศษดินบนร่างกาย พูดขึ้น: “ฉันเจาะเลือดเพื่อให้เลือดกับนภดล กรุ๊ปเลือดของฉันกับเขาตรงกันพอดี ของคนอื่นๆใช้ไม่ได้”

พูดถึงนภดล แววตาของบุริศร์ก็ลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไหนบอกว่าเขาไม่มีอาการคลุ้มคลั่งไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าไม่พูดอย่างนี้ นรมนจะสบายใจไหมล่ะ?”

จณัตว์ถอนหายใจ แต่กลับทำให้บุริศร์เข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว

ชินทรกับคิมพวกเขาสั่งคนให้พานภดลเข้ามาในห้องทดลองชั้นใต้ดิน บุริศร์ก็ตามไปด้วย

ประตูห้องทดลองของที่นี่เป็นกระจกที่ป้องกันการแตกกระจายทั้งหมด แต่บุริศร์กลับพบว่าตอนนี้มีประตูบานหนึ่งที่โดนเตะจนเปลี่ยนรูปทรงไปแล้ว ไม่แปลกใจสักนิด ที่นภดลเป็นคนทำทั้งหมด

ดูแล้วพละกำลังการทำลายล้างกับพละกำลังในการฆ่าคนของนภดลรุนแรงเกินไป

ไม่ง่ายเลยกว่าที่นภดลจะสงบลง เมื่อรอบๆด้านเชื่อมต่อระบบความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ ทุกคนจึงคลายกังวลลงได้

เห็นนภดลโดนขังอยู่ที่นี่ราวกับเป็นตัวอันตราย ในใจของบุริศร์ก็กลัดกลุ้ม เขารู้ ถ้านรมนเห็นล่ะก็ คงจะยิ่งเสียใจ วินาทีนี้เขาจึงเข้าใจพวกชินทรแล้วว่าทำไมถึงต้องปิดบังนรมนเรื่องนี้ด้วย

“ปกปิดความจริงไม่ได้หรอกครับ ช้าเร็วนรมนก็ต้องรู้”

คำพูดของบุริศร์ทำให้ทุกคนเงียบกันหมด

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เซลล์ในร่างกายของนภดลไม่ควรคลุ้มคลั่งขึ้นมาเร็วขนาดนี้ไม่ใช่เหรอครับ?”

ก่อนหน้านี้บุริศร์เชื่อคำพูดของพวกเขาจริงๆ ตอนนี้เห็นสภาพของนภดลเป็นเช่นนี้ เขาจึงเป็นกังวลมาก

คิมให้บุริศร์นั่งลงก่อน แล้วให้คนไปรินน้ำมาแก้วหนึ่ง ชินทรมองบุริศร์ พูดขึ้นเบาๆ: “เดิมทีน่าจะไม่มีปัญหา แต่......”

เห็นชินทรหยุดพูด จณัตว์จึงพูดต่อ

“ผมพูดเองครับ ในห้องทดลองการทหารที่ประเทศF นภดลไม่มีอาการคลุ้มคลั่งจริงๆ ทุกอย่างเหมือนกับที่พวกเราบอกไปก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นแผนวางกับดักอย่างหนึ่ง แต่หลังจากเขามาที่นี่กลับคลุ้มคลั่งขึ้นมา ทั้งยังมีอาการอย่างรวดเร็วจนรับมือไม่ทัน”

ได้ยินจณัตว์พูดอย่างนี้ บุริศร์ก็พอจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว

“เป็นเพราะห้องทดลองระเบิดหรือเปล่า? สัตว์ร้ายรอบๆจึงพากันติดเชื้อไปหมด นภดลก็พลอยติดเชื้อไปด้วย?”

จณัตว์พยักหน้า

“แต่ทำไมพวกคุณถึงไม่เป็นอะไรล่ะ? นภดลกับพวกคุณไม่เหมือนกันเหรอ?”

อย่างรวดเร็วบุริศร์ก็จับจุดสำคัญได้

จณัตว์มองเขา แล้วพูดขึ้น: “เดิมทีในร่างกายของนภดลก็มียีนของสัตว์ร้ายอยู่แล้ว ฉันคิดว่าตอนแรกหลังจากที่ดร.ฐานทัตพัฒนายีนพวกนี้แล้วจะฉีดเข้าไปในร่างกายของมนุษย์ ว่ากันว่าหลังจากที่แม่ของนภดลโดนฉีดยาก็เสียสติไปเลย เอาแต่ทำร้ายตนเอง ดร.ฐานทัตจึงต้องส่งคนไปดูแลทำให้เธอคลอดนภดลได้อย่างราบรื่น

แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ ตอนที่นภดลเพิ่งคลอดออกมายังคงอาการร่อแร่ ดร.ฐานทัตจึงใช้ยาทุกชนิดเพื่อช่วยชีวิต ครึ่งปีให้หลังถึงได้มีสัญญาณชีพ ดังนั้นโลกภายนอกจึงได้พูดกันว่าเลือดของนภดลต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้แม้แต่หยดเดียว เพราะใช้พืชสมุนไพรและยาเม็ดที่มีค่าที่สุดในโลกบำรุงร่างกายให้รอดมาได้

แต่ตอนนั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นสมุนไพรหรือยาตัวไหนที่มีสภาวะเป็นกลางกับยีนในร่างกายของเขากันแน่ เกรงว่าดร.ฐานทัตเองก็ยังไม่เคยวิจัยผลลัพธ์นี้ออกมา ตอนนี้ห้องทดลองระเบิด ปัจจัยด้านในกับประสิทธิภาพของยาในร่างกายของเขาที่ก่อให้เกิดการต่อต้าน ทำลายขอบเขตสภาวะความเป็นกลางนี้ไปในทันที ดังนั้นระดับความคลุ้มคลั่งในร่างกายของเขาควบคุมไม่อยู่แล้ว หมดหนทางแล้วเราถึงได้ขังเขาเอาไว้”

ได้ฟังถึงตรงนี้ แม้บุริศร์จะไม่ได้เข้าใจมาก แต่ก็เข้าใจว่าพวกเขามีความจำเป็นที่ต้องทำอย่างนี้ ส่วนที่คิมกับชินทรปิดบังพวกเขา ก็คงเป็นเพราะนรมน

อันที่จริงนรมนได้รับความช่วยเหลือจากนภดล ถ้าไม่มีนภดลก็ไม่มีนรมนในตอนนี้ ถ้าเธอรู้สถานการณ์ของนภดลในตอนนี้คงจะเป็นกังวล และเดิมทีสุขภาพของเธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนภดลกับจณัตว์เกิดเรื่อง ตอนนี้นรมนคงจะอยู่ดูแลลูกในท้องอย่างปลอดภัยที่คฤหาสน์ตระกูลโตเล็กแล้ว

บุริศร์มองชินทรกับคิม พูดขึ้นเบาๆ: “วางใจเถอะครับ เรื่องนี้ผมจะไม่บอกนรมน แต่ก็คงปิดไว้ได้ไม่นาน”

“ปิดได้นานเท่าไหนก็เท่านั้น สุขภาพของเธอตอนนี้แม่เป็นห่วงจริงๆ”

คิมสีหน้าเจ็บปวด

ตอนที่ลูกสาวต้องการตนเองที่สุดเธอกลับไม่อยู่ข้างๆ ตอนนี้ได้อยู่ข้างๆกันแล้ว แต่กลับคุยกันตรงๆไม่ได้ ความรู้สึกอย่างนี้แย่มากจริงๆ