บทที่ 151 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?

บทที่ 151 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ!”

คนใช้ลุกลี้ลุกลน รีบนั่งลงเก็บกวาด

นรมนก็นั่งลง ยิ้มแล้วพูด “เดี๋ยวฉันช่วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณผู้หญิง คุณเป็นแขก ดิฉันเก็บเองค่ะ”

คนใช้กระวนกระวายเล็กน้อย

ธรณีและคุณนายทวีทรัพย์ธาดารู้สึกเกรงอกเกรงใจขึ้นมาบ้าง

คุณนายทวีทรัพย์ธาดา “ขอโทษด้วยนะ นรมน นี่เป็นแม่บ้านของบ้านฉัน อายุมากแล้ว ทำความสะอาดห้องสมุดพอดี ไม่เห็นว่าเธอมา อย่าไปสนใจเลย เดี๋ยวให้นางเก็บกวาดคนเดียว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็มีความผิดเหมือนกัน ไม่ได้หลบให้”

นรมนยิ้มแล้วปล่อยมือคุณนายทวีทรัพย์ธาดาลง แล้วก้มลงมาช่วยแม่บ้านเก็บหนังสือพวกนั้น แต่รอเมื่อไม่มีใครสังเกต ก็ยัดภาพถ่ายที่เหลืองและเก่าเข้าไปในแขนเสื้อของตัวเองโดยจิตใต้สำนึก แล้วลุกขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คุณนายทวีทรัพย์ธาดาเห็นว่านรมนเข้ากับคนได้ง่าย ก็รู้สึกดีต่อเธอขึ้นมาบ้าง

สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดสำหรับเด็กๆในครอบครัวทหารคือผู้หญิงที่หยิ่งผยองและยโสโอหัง ตอนแรกคุณนายทวีทรัพย์ธาดาคิดว่านรมนจะเป็นเหมือนเขมิกา แต่ไม่คิดว่าเธอจะเข้ากับคนได้ง่ายแบบนี้ ไม่เย่อหยิ่งเลย ความรู้สึกดีพุ่งขึ้นมาในทันที

“มา มา ดื่มชาสักหน่อย”

คุณนายทวีทรัพย์ธาดาพานรมนเข้ามาในห้องรับแขกอย่างมีความสุข

ธรณีเห็นว่าคุณนายทวีทรัพย์ธาดาชอบนรมนมาก ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา แม้ว่าไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ก็มีความสุขอย่างไร้สาเหตุ

“ฉันให้เตรียมอาหารสักหน่อย ไม่รู้ว่าคุณนรมนกินข้าวหรือยัง?”

“ไม่รบกวนแล้วค่ะ คือฉันมาเพื่อมาดูนาวิน เพราะได้ข่าวว่าเขาอยู่ที่นี่ มีเรื่องบางอย่างฉันต้องการยืนยันกับเขาสักหน่อย”

นรมนรีบบอกสาเหตุที่เธอมา

ธรณีและคุณนายทวีทรัพย์ธาดากระตือรือร้นเกินไป ทำให้เธอทนไม่ไหว

คุณนายทวีทรัพย์ธาดาได้ยินนั้น ชะงักแล้วพูดขึ้นมาว่า “เธอจะมาถามเรื่องที่ฉันใส่ร้ายเธอเหรอ?”

“เปล่าค่ะ อดีตก็ช่างมันเถอะค่ะ คุณนายทวีทรัพย์ธาดา ฉันได้ยินมาว่า ท่านทำไปเพราะอยากจะหาลูกหลานของตระกูลทวีทรัพย์ธาดากลับคืนมา แม้ว่าฉันไม่เห็นด้วยกับวิธีทำของเธอ แต่ฉันสามารถเข้าใจ และเรื่องนี้คุณชายธรณีและบุริศร์ได้จัดการไปแล้ว ฉันก็จะไม่เอาอดีตมาพูดขึ้นอีกค่ะ ฉันหานาวินเพราะมีเรื่องอย่างอื่นอยากจะถาม ไม่รู้ว่าคุณนายทวีทรัพย์ธาดาจะสะดวกหรือเปล่าคะ?”

คำพูดของนรมนนี้พูดได้รู้กาลเทศะมาก คุณนายทวีทรัพย์ธาดายิ่งชอบเธอเข้าไปใหญ่เลย

“ได้ ฉันให้ธรณีพาเธอไป”

“ขอบคุณนะคะคุณนายทวีทรัพย์ธาดา”

นรมนโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วเดินตามธรณีไปที่หลังบ้าน

หลังบ้านของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแตกต่างจากตระกูลโตเล็ก ไม่มีภูเขาปลอม ไม่มีดอกหญ้า แต่กลับเป็นลานบ้านที่ดูสง่าเรียบหรู คล้ายกับห้องหนังสือสมัยก่อนอะไรแบบนั้น

นรมนมองไปหลายครั้งอย่างอดไม่ได้ รู้สึกว่าลานบ้านนี้สะอาดตาและเรียบง่าย โดยเฉพาะป้ายชื่อนั้น สไตล์การเขียนนั้นดูเป็นคนมีฐานะ ในความอ่อนโยนแฝงไปด้วยความแข็งแกร่งและอดทน ทำให้เธออดที่จะมองดูหลายๆครั้งไม่ได้

ธรณีเห็นว่าเธอสนใจลานบ้านนี้ ยิ้มแล้วพูดว่า “นี่คือลานบ้านที่พี่ใหญ่ผมจารึกขึ้น? เมื่อก่อนเป็นสตูดิโอของเขา”

“สตูดิโอ? นายพลชินทรเป็นนายพลไม่ใช่เหรอ?”

นรมนเคยได้ยินเกี่ยวกับคนตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ทุกคนในตระกูลทวีทรัพย์ธาดาล้วนเป็นวีรบุรุษและผู้พลีชีพของประเทศทั้งนั้น เรื่องราวของพวกเขาทุกคนในเมืองชลธีนั้นรับรู้หมด โดยเฉพาะคุณชายใหญ่ชินทรนั้นเป็นถึงนายพลที่เก่งกาจ เธอคิดไม่ถึงจริงๆเลยว่านายพลที่มีชื่อเสียงนั้นจะเป็นผู้ชายที่ชอบวาดภาพ?

ธรณียิ้มแล้วพูด “พี่ใหญ่ผมเรียนศิลปกรรมศาสตร์ก่อนที่จะเข้าเกณฑ์ทหาร เขาสนใจวาดภาพตั้งแต่เด็ก แต่ว่าตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของพวกเรามีหลักคำสอนจากบรรพบุรุษ ถ้าผู้ชายถึงอายุ ต้องเข้าเกณฑ์ทหารเพื่อฝึกฝนตัวเอง ดังนั้นพี่ใหญ่ผมถึงเข้าเกณฑ์ทหาร แต่ไม่คิดว่าเส้นทางนี้ของเขาจะก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็พลีชีพเพื่อประเทศชาติ ช่วงเวลาที่แม่ของผมคิดถึงเขา ก็จะให้มาทำความสะอาดที่สตูดิโอนี้ หลายปีผ่านไปก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

นรมนก็เป็นนักวาดคนหนึ่ง แต่เป็นเพราะออกแบบเลยเรียนวาดภาพ ตอนนี้ได้ยินว่าชินทรวาดภาพเป็นนั้น ก็เกิดอยากดูขึ้นมา

ดูออกว่านรมนคิดอะไร ธรณีเลยพูดขึ้นก่อนว่า “ นาวินอยู่ในคุกใต้ดินตลอด ถ้าคุณนรมนสนใจ ผมพาคุณไปดูสตูดิโอของพี่ใหญ่ไหม”

“ได้เหรอ? จะดูเสียมารยาทหรือเปล่า?”

นรมนตกใจเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร ผมได้ข่าวว่าคุณนรมนเป็นนักออกแบบ ก็คงจะมีความรู้เกี่ยวกับภาพวาดไม่น้อย ของพวกนี้ของพี่ใหญ่ผม ไม่มีค่าอะไรในสายตาของคนที่ไม่มีการศึกษาแบบผมจริงๆ พบเจอคุณนรมนที่มีความรู้เกี่ยวกับภาพแบบนี้ ผมว่าพี่ใหญ่ผมคงต้องดีใจแน่ๆ”

เมื่อได้ยินธรณีพูดแบบนี้ นรมนก็อดใจหวั่นไหวไม่ได้

“ไปเถอะ”

ธรณีถือว่าพานรมนเข้าลานบ้านด้วยการบังคับเล็กน้อย

ความสดชื่นและความสง่างามของลานบ้านทำให้นรมนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ที่นี่มีการปลุกป่าไผ่

อาคารในลานบ้านสร้างตามสถาปัตยกรรมโบราณ มันไม่เข้ากับสถาปัตยกรรมด้านนอกสักนิดเลย ดูแตกต่างจากอื่นๆ แต่ก็มีเป็นเอกลักษณ์พิเศษที่ไม่เหมือนใคร

นรมนรู้สึกว่านี่เป็นลานบ้านในอุดมคติของเธอ แต่เป็นการใช้ชีวิตในอุดมคติของตัวเอง ไม่คิดว่าจะมาเห็นในตระกูลทวีทรัพย์ธาดา

เมื่อเห็นว่านรมนชอบที่นี่มาก ธรณีเหมือนคิดอะไรได้ขึ้นมา ยิ้มแล้วพูด “ถ้าคุณชอบที่นี่ มาบ่อยๆได้นะ ของพวกนี้ของพี่ใหญ่ผม ผมและแม่ของผมไม่เข้าใจเลยสักนิด ถ้าคุณสามารถดูแล้วเข้าใจ และชอบละก็ ยินดีมาที่นี่บ่อยๆนะ”