ตอนที่ 1533
บทที่ 1533 เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา
October 31, 2026
นรมนเห็นจอทั้งหมดไม่มีร่างชมพู ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้
“นี่มันสถานการณ์อะไร?”
“เรามองพลาดไปแล้ว เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดานะเนี่ย”
บุริศร์ค่อนข้างสนใจ
ไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้กับกานต์เจ้าเด็กแสบนั่นใครจะเก่งกว่าใคร
นรมนก็เข้าใจความหมายในคำพูดบุริศร์ แต่ก็พูดขึ้น “ไม่ว่าจะธรรมดาหรือไม่ธรรมดา ถ้าเด็กคนนี้มีเงินก็คงไม่อยู่ในจุดนี้หรอก คุณแปลงคืนได้ไหม?”
โดนภรรยาตัวเองสอบถาม ดวงตาบุริศร์ก็เป็นคลื่นเล็กน้อย เกิดความรู้สึกแปลกๆ แล้ว
“ภรรยา นี่คุณเข้าใจอะไรฉันผิดหรือเปล่า?”
“หืม?”
“สามีคุณเทียบกับสาวน้อยแบบนั้นได้เหรอ?”
พูดจบบุริศร์ก็ผลักผู้รักษาความปลอดภัยทันที ตัวเองนั่งด้านหน้าจอควบคุม นิ้วเคาะอย่างรวดเร็ว ใบหน้าจริงจังทำให้นรมนยกมุมปากเล็กน้อย
ตอนนี้ผู้ชายคนนี้ยิ่งขี้งอนขึ้นเรื่อยๆ แล้วจริงๆ แต่เธอก็ชอบมาก
ไม่นานบุริศร์ก็แปลงวิดีโอคืนมาได้ เขาเห็นสาวน้อยแอบไปที่ห้องทำงานแพทย์ ใช้คอมพิวเตอร์ที่ห้องทำงานแพทย์ลบวิดีโอโรงพยาบาลออก ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที
เด็กผู้หญิงคนนี้ใช้ได้เชียวล่ะ!
บุริศร์เห็นใบหน้าด้านข้างของชมพูในวิดีโอ ก็รู้สึกเดจาวู
เคยเจอใบหน้าแบบนี้ที่ไหนมาก่อนนะ?
แต่ในหัวสมองบุริศร์คิดไม่ออกจริงๆ
เขารีบใช้คอมพิวเตอร์สำหรับควบคุมเพื่อหาการเชื่อมต่อการควบคุมภายนอก ดูถนนที่เชื่อมรอบๆ โรงพยาบาลหนึ่งรอบ ล็อกเป้าที่ร่องรอยของชมพู
สาวน้อยเดินช้ามาก น่าจะเจ็บขา เดินไปหยุดพักไป แต่แผ่นหลังผอมนั้นตั้งตรง มีความเย่อหยิ่งภายใน
“ฉันรู้เธอไปไหน ตามฉันมา”
บุริศร์พานรมนเดินออกมาจากโรงพยาบาล เรียกรถ แจ้งชื่อถนน คนขับรถขับไปอย่างรวดเร็ว
บุริศร์ให้เงิน และยืนรอที่สี่แยกกับนรมน
“มาทำอะไรที่นี่?”
นรมนค่อนข้างสงสัย
บุริศร์พูด “เดี๋ยวเด็กผู้หญิงคนนี้จะมา ฉันดูในกล้องวงจรปิด ที่นี่ถึงแม้จะมีการคมนาคมและการจราจรเชื่อมต่อทั่วถึงกัน แต่สี่แยกทั้งหมดต้องผ่านสี่แยกนี้ถึงจะแยกย้ายกันออกไป ดังนั้นเด็กผู้หญิงคนนั้นจะต้องผ่านที่นี่แน่นอน”
พูดแบบนี้ นรมนก็เข้าใจ เธอนึกถึงโน้ตที่ชมพูทิ้งไว้อย่างช่วยไม่ได้
ไม่แปลกใจที่สาวน้อยคนนั้นไม่ถามอะไรเลย แถมยังบอกว่าจะคืนเงินให้พวกเขาในอนาคต ที่แท้ก็เป็นแฮกเกอร์ตัวน้อย
เห็นฝีมือชมพูแบบนี้ นรมนก็นึกถึงกานต์อย่างอดไม่ได้ ถ้าเด็กสองคนนี้อยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าใครจะเก่งกว่าใคร
ชมพูเจ็บจนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่เธอไม่หยุดฝีเท้า
เธอออกจากบ้านมาสามวันแล้ว ก็ไม่รู้หม่ามี้จะเป็นอย่างไรบ้าง
ของมีค่าในครอบครัวโดนนักพนันอย่างพ่อเอาออกไปพนันหมดแล้ว ตอนนี้เอาเธอมาขายด้วย พูดให้สวยหรูคือให้เธอไปหาเงินกับลุงคนนั้น จริงๆ แล้วก็คือขายเธอนั่นแหละ
ตอนเธอจากมาหม่ามี้ก็ป่วยอยู่ เธอแอบทิ้งเงินเล็กน้อยให้หม่ามี้ ไม่รู้ว่าโดนพ่อขโมยไปหรือเปล่า
คิดถึงตรงนี้ ชมพูก็ไม่กล้ารอช้า
แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นบุริศร์และนรมน ทั้งร่างตกตะลึงทันที
เธอลบกล้องวงจรปิดโรงพยาบาลไปแล้ว ทำไมพวกเขาสองคนมาพบที่นี่ได้?
“พวกคุณเป็นใครกันแน่? จะทำอะไร?”
ชมพูมองพวกเขาด้วยใบหน้าระมัดระวัง
สองคนนี้สวมเสื้อผ้าแพงมาก สำหรับเธอ เสื้อผ้าชิ้นเดียวก็เพียงพอสำหรับค่าครองชีพหลายเดือนของครอบครัวพวกเขา
คนแบบนี้ช่วยชีวิตเธออย่างไร้เหตุผล แถมยังส่งเธอไปโรงพยาบาล ถึงขนาดเอาใจใส่เธออย่างใกล้ชิด ถ้าเป็นเด็กคนอื่นก็คงซาบซึ้งพระคุณอย่างยิ่ง แต่ชมพูใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เธอเห็น สิ่งที่เธอสัมผัสมันล้วนชั่วร้าย เธอไม่เชื่อว่าบนโลกใบนี้จะมีคนที่ดีกับคุณอย่างไร้เหตุผล
สำหรับเธอ เป็นไปได้อย่างสูงว่าบุริศร์และนรมนอาจจะเป็นพวกค้ามนุษย์ ไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองไปขายที่ไหน ไม่อย่างนั้นจะให้เงินทุนมากขนาดนั้นกับตนได้อย่างไร
เธอบอกว่าจะคืนเงินให้พวกเขา จะคืนจริงๆ อย่างไรแล้วพวกเขาก็ช่วยชีวิตตนไว้จริงๆ แต่เธอจะไม่ให้โอกาสบุริศร์และนรมนทำร้ายตน
ดวงตาของชมพูที่อยู่ตรงหน้านั้นเย็นชาเล็กน้อย อย่างไรแล้วอายุก็ยังน้อย ซ่อนอารมณ์ไว้ไม่ค่อยได้ การแสดงออกถึงความระมัดระวังและความสงสัยนั้นบุริศร์และนรมนเห็นมันในสายตา
ในเวลานี้จู่ๆ นรมนก็หมดคำจะพูด
พูดอะไรดี?
บอกชมพูว่าพวกเขาไม่ใช่คนชั่ว?
แต่คนชั่วมันเขียนไว้บนหน้าหรือไง?
ในเวลานี้ นรมนค่อนข้างชื่นชมในความระมัดระวังและการป้องกันของชมพู นี่ถ้าเป็นกมล แค่ขาไก่ขาเดียวก็เดินตามเขาไปต้อยๆ แล้ว
ยิ่งเห็นชมพู นรมนก็ยิ่งคิดถึงกมลมากขึ้นเรื่อยๆ
บุริศร์ก็รู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้น่าสนใจมาก นอกจากนี้ความคุ้นเคยที่เหมือนเคยเจอมาก่อนยิ่งทำให้เขาอยากรู้ว่าพ่อแม่ของเด็กคนนี้คือใครกันแน่
“เราไม่ได้จะทำอะไร แค่รู้สึกว่าช่วยชีวิตเธอไว้แล้ว ยังไงก็ต้องส่งเธอให้ถึงมือพ่อแม่ด้วยตัวเอง ไม่งั้นเราไม่สบายใจ”
“ไม่จำเป็น ฉันจำทางกลับบ้านได้ ฉันกลับเองได้ ฉันบอกแล้วไง เงินที่ติดหนี้พวกคุณฉันจะคืนให้”
ชมพูจ้องบุริศร์และนรมนเหมือนลูกหมาป่า ถึงแม้ตอนนี้จะอ่อนแอ ก็ยังรอโอกาสแยกเขี้ยวยิงฟัน