บทที่ 1540 ถ้าไม่รักลึกซึ้งเขาคงไม่ปล่อยมือ (2)

เมื่อเห็นท่าทางขี้นินทาของภรรยา บุริศร์ก็ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอ ยิ้มขณะพูดขึ้น “ตอนนี้คุณสงสัยเกี่ยวกับธเนศพลมาก ไม่กลัวฉันหึงเหรอ?”

“โอ๊ย เป็นสามีภรรยากันมาตั้งนานแล้ว หึงอะไรกัน อีกอย่างฉันไม่ได้ชอบธเนศพล ฉันแค่อยากรู้เรื่องราวความรักของเขา”

นรมนลูบศีรษะ ยิ้มระรื่นพูดขึ้น “คุณดูสิปกติธเนศพลเย็นชามาก ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าผู้ชายแบบนี้จะคลั่งรัก ที่จริงแล้วก็อยากถามมาตลอด เขากับคุณอายุพอๆ กันใช่ไหม? แต่ข้างกายไม่มีผู้หญิงสักคน มันน่าสงสัยมากจริงๆ”

ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ บุริศร์ก็ส่ายหน้าพูดขึ้น “ความรักทั้งหมดของธเนศพลในชีวิตนี้ให้น้ำไปหมดแล้ว จะมีความคิดอื่นไปชอบผู้หญิงคนอื่นที่ไหนกัน? ถ้าหัวใจมีโคลนเต็มไปหมด ก็ไม่มีที่ให้ใส่คนอื่นอีกแล้ว”

“ถึงแม้น้ำจะแต่งงาน มีลูกแล้ว?”

นรมนรู้ว่าบางคนมีความรักลึกซึ้ง แต่ด้วยสถานะนี้ของธเนศพล จะมองผู้หญิงที่ตัวเองชอบแต่งงานมีลูกโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเหรอ? นี่มันเรื่องตลกไม่ใช่เหรอ?

สีหน้าบุริศร์ก็ค่อนข้างมืดมนเช่นกัน เขาเป็นผู้ชาย แน่นอนว่ารู้สภาพจิตใจของธเนศพล

“เห็นเธอแต่งงานมีลูกก็ต้องรู้สึกแย่แน่นอน ตอนนั้นน้ำแต่งงาน ธเนศพลเมาไปสามวันสามคืน หลังจากดื่มจนเมาเขาก็อยากไปฉุดมาแต่งเมีย น่าเสียดายที่โดนเราห้ามไว้”

นึกถึงธเนศพลในตอนนั้น บุริศร์ก็รู้สึกแย่ในชั่วขณะหนึ่ง

ธเนศพลเป็นคนหยิ่งผยองแค่ไหน แต่วันนั้นที่น้ำแต่งงาน ธเนศพลดื่มจนเมาแล้วร้องไห้จริงๆ นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาและวิสุทธิ์เห็นธเนศพลร้องไห้

เขาร้องไห้ทำอะไรไม่ถูกเหมือนเด็ก ด่าตัวเองด้วยความโกรธว่าไม่มีปัญญา ไม่มีความสามารถด้วยซ้ำ ทำได้แค่เห็นผู้หญิงที่ตัวเองชอบแต่งงานกับคนอื่นโดยที่ทำอะไรไม่ได้

ที่จริงแล้วทำไมธเนศพลจะไม่อยากให้น้ำรอตนกันล่ะ?

แต่เขาเห็นแก่ตัวแบบนั้นไม่ได้

ตัวเองต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ธเนศพลไม่รู้เลย แต่ความเยาว์วัยของผู้หญิงคนหนึ่งมีแค่ไม่กี่ปี ถึงแม้น้ำบอกว่าจะรอเขา เขาก็ไม่เห็นด้วย

เพื่อบังคับให้น้ำออกไปจากชีวิตตน ไปแสวงหาความสุขของตัวเองได้ ตอนนั้นธเนศพลทำสิ่งที่ทำร้ายจิตใจน้ำ

นึกถึงเรื่องราวในอดีตเหล่านั้น บุริศร์ก็ถอนหายใจเบาๆ

นรมนได้ยินเขาถอนหายใจก็รู้ว่าในนั้นมีเบื้องหลัง

“มีเบื้องหลังอะไรใช่ไหม? คุณรีบบอกฉัน!”

“นรมน คุณเป็นแบบนี้ไม่ดีนะ”