บทที่ 1567 ไร้สาระสิ้นดี

นิวัฒน์ได้ยินกานต์ถามเช่นนี้ เขาอดยิ้มไม่ได้ จากนั้นจึงพูดว่า “บนรถมีสัญญาณรบกวนเครื่องมือติดตั้งอยู่ สัญญาณของนายไม่สามารถส่งออกไปได้ อีกทั้งบริเวณห้องนี้ก็มีสัญญาณรบกวนเช่นกัน ถึงจะไม่ค้นเครื่องมือติดตามอันนี้ออกมา พวกนายก็ไม่สามารถส่งสัญญาณออกไปได้อยู่ดี ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณชายน้อยของตระกูลโตเล็กตระกูลโตเล็ก จะฉลาดเหมือนที่คนอื่นพูดหรือเปล่า ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ ถ้าลูกของหลานชายฉัน ที่กำลังจะคลอดฉลาดเหมือนนาย ฉันคงมีความสุขไม่น้อย”

นรมนได้ยินนิวัฒน์พูดถึงเจตต์ เธออดหวั่นใจไม่ได้

“หลานนอกเหรอ คุณยังจำได้ว่าเขาเป็นหลานนอกเหรอ ถ้าจำได้จริง ทำไมถึงทำกับเขาแบบนั้นล่ะ”

นิวัฒน์ไม่มีท่าทีอะไรกับคำถามของนรมน เขายิ้มแล้วพูดว่า “คุณนายบุริศร์ อย่าโมโหสิ ฉันให้ทั้งสองคนมา เพราะฉันอยู่คนเดียว รู้สึกโดดเดี่ยวมาก อยากให้มาคุย ดื่มชา เป็นเพื่อนหน่อย ไม่ว่ายังไง ทุกคนก็เป็นญาติกันไม่ใช่เหรอ”

“ใครเป็นญาติกับคุณ!”

นรมนพูดด้วยน้ำเสียงก้าวร้าว

นิวัฒน์ไม่สนใจสักนิด ไม่รู้ว่าเพราะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคนอายุน้อยกว่า หรือแค่รอจังหวะกันแน่ แต่นรมนไม่สามารถสังเกตสีหน้าของเขาได้

คนใช้เทชาให้กานต์กับนรมน แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็นชาชั้นดี

“เด็กไม่ชินกับการดื่มชา”

นรมนดันแก้วชาตรงหน้ากานต์ออกไป ซึ่งไม่ได้ทำให้นิวัฒน์ไม่พอใจ เขาปล่อยให้นรมนทำอะไรตามใจ

ดูจากภายนอก เขาเหมือนคนแก่ที่ไม่มีความน่าเกรงขาม แต่นรมนกลับไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

“คุณเรียกเรามา คงไม่ใช่แค่คุยหรือดื่มชาเป็นเพื่อนใช่ไหม”

นิวัฒน์ไม่สนใจที่นรมนมองเขาเป็นศัตรู เขายิ้มแล้วพูดกับคนใช้ข้างๆ “จัดการกันยังไง ทำไมถึงทำให้คุณนายบุริศร์โกรธขนาดนี้ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ ฉันจะเก็บแกไว้ทำไม”

เมื่อเขาพูดจบ คนใช้ตกใจ รีบคุกเข่าลงทันที คนใช้ตัวสั่นงันงก แต่กลับไม่กล้าร้องขอชีวิต

ถึงนิวัฒน์ยังคงยิ้มอย่างมีเมตตา แต่มีคนสองคนเดินเข้ามาปิดปากคนใช้ เงาของมีดสะท้อนให้เห็น นรมนรีบเอามือปิดตากานต์

ถึงรู้ว่ากานต์ผ่านอะไรมาบ้าง แต่สำหรับนรมน กานต์ยังเป็นเด็กเสมอ

นรมนเห็นคนใช้ที่พาพวกเธอสองคนมาที่นี่ โดนฆ่าต่อหน้าต่อตา เลือดสีแดงสดบาดตามาก

สีหน้าของเธอเคร่งขรึม จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่มันอะไรกัน จะให้คนก้มหัวให้เหรอ”

นิวัฒน์หัวเราะ แล้วพูดว่า “แค่จัดการลูกน้องที่ไม่เชื่อฟังเท่านั้น คุณนายบุริศร์ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้น”

“ไม่ต้องตกใจเหรอ ในสายตาของคุณ ชีวิตของคนพวกนี้ ไม่มีค่าเลยหรือไง”

นรมนทนไม่ได้ ที่เขาเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเช่นนี้

นิวัฒน์พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันช่วยชีวิตพวกเขา ถ้าไม่มีฉัน พวกเขาตายไปนานแล้ว ฉันอุตส่าห์ให้พวกเขามีชีวิตมาหลายปีขนาดนี้ แถมยังอยู่ดีกินดี ทำไมคุณนายบุริศร์ถึงว่าฉันเป็นคนโหดเหี้ยมขนาดนั้นล่ะ”

“อย่าบอกนะว่าคุณเป็นคนดี”

นรมนรังเกียจคำพูดของเขามาก

“ฉันเป็นคนดีอยู่แล้ว”

นิวัฒน์หัวเราะ แล้วยกแก้วชาขึ้น

ไอร้อนลอยขึ้นมา ทำให้เห็นสีหน้าของเขาไม่ชัด นรมนมีคำถามมากมายที่อยากถาม แต่เธอไม่รู้จะเริ่มยังไงดี