บทที่ 1697 นี่พี่ไร้เหตุผลมาก

ชัยยศรู้สึกทั่วทั้งตัวมีพละกำลังขึ้นมาในทันที

“ผมรอคุณ คุณจะมามั่วๆแล้วทิ้งผมไปไม่ได้นะ เป็นคนต้องซื่อสัตย์จริงใจ เรื่องที่รับปากคนอื่นไว้ก็ต้องทำได้รู้ไหม? ตอนนี้ผมจะเริ่มเตรียมของที่ตอนแต่งงานต้องใช้ คุณชอบชุดแต่งงานแบบไหน? ผมจัดการให้”

ชัยยศรู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองในวันนี้อย่างกับนั่งเกมส์รถแข่งยังไงอย่างงั้น เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะรู้สึกไม่ค่อยเป็นความจริง

สมจิตกลับเอ่ยขึ้นอย่างอะไรก็ได้ “ฉันไม่มีอะไรอยากได้เป็นพิเศษ ที่จริงพวกเราจดทะเบียนกันก็พอแล้ว”

“นั่นได้ยังไงกัน? ผู้หญิงชีวิตนี้ตอนที่สวยที่สุดก็คือตอนที่สวมชุดแต่งงาน ผมไม่มีทางให้คุณได้รับความไม่เป็นธรรมโดยเด็ดขาด ตอนนี้ประธานบุริศร์ให้ผมดูแลสาขาย่อยที่ต่างประเทศ จะยังไงผมก็ถือว่าเป็นคนที่มีสถานะ สามารถคู่ควรกับคุณได้แล้ว คุณก็รอเป็นคุณนายสงคานนท์ก็แล้วกัน”

ได้ยินชัยยศพูดเช่นนี้ สมจิตอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นถึงมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับคืนมา

“คุณนามสกุลสงคานนท์？”

“สมจิต คุณอย่าบอกผมว่าคุณไม่รู้ว่าผมนามสกุลอะไร?”

ชัยยศกลัดกลุ้มขึ้นมาในทันที

สมจิตกลับเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะ “ฉันไม่รู้ไง คนอื่นเรียกคุณว่าชัยยศมาโดยตลอด ”

“สมจิต！”

ชัยยศโมโหจริงๆแล้วนะ

สมจิตกลับหัวเราะขึ้นมา หัวเราะอย่างสนุกสนานเต็มที่ จากนั้นเอ่ยว่า “รอฉันกลับไปก็จะเป็นคุณนายสงคานนท์ของคุณ ชัยยศ สงคานนท์ฉันมอบชีวิตที่เหลือให้กับคุณแล้ว คุณต้องรับไว้ดีๆนะ”

“อื้ม ผมรอรับคุณ”

ในขณะที่ชัยยศตอบกลับอย่างจริงจัง ก็เห็นวิดีโอดำสนิท สมจิตได้วางสายไปแล้ว

แม้ว่ามองไม่เห็นเงาของชัยยศแล้ว แต่มุมริมฝีปากของสมจิตก็ยกขึ้นอยู่ตลอด

กลับบ้านตระกูลนนท์สัจทัศน์มานานขนาดนี้ วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขมากที่สุด

จะยังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่าตนเองจะชอบชัยยศเข้า

เด็กผู้ชายที่ดูแล้วบื้อๆ ทั้งยังดูโง่ๆคนนั้น ดูเหมือนยังจะอายุน้อยกว่าเธอหน่อย?

ช่างเถอะ น้อยก็น้อยไป เธอไม่รังเกียจ

สมจิตรู้สึกว่าตนเองตอนนี้ราวกับดื่มด่ำอยู่ในฟองแห่งความสุข ดูมายาและหอมหวานเป็นอย่างยิ่ง

ทันใดนั้นสายตาสอดแนมสายตาหนึ่งก็ทำให้เธอได้สติกลับคืนมาอย่างกะทันหัน หยิบของที่ใกล้มือเขวี้ยงไปในทันที

“สมจิต ฉันเอง”

ฟองน้ำเกือบถูกลอบทำร้าย รีบเดินออกมา กระถางดอกไม้ที่ลอยมานั้นแตกลงที่ข้างกายของเธอภายในพริบตา

หากเธอถูกกระแทกเข้าจะต้องไม่ได้สบายแน่

ฟองน้ำแอบสูดหายใจเข้า

สายตาของสมจิตหนักอึ้งลงเล็กน้อยในทันที

“คุณหนูใหญ่ตระกูลนนท์สัจทัศน์ยังมีนิสัยแอบสอดแนมชาวบ้าน?”

ฟองน้ำถูกสมจิตเสียดสีจนรู้สึกขายหน้า แต่กลับยังคงเดินเข้าไป

“เมื่อกี้เธอคุยโทรศัพท์กับแฟนหรอ? แฟนของเธอทำงานอะไร?”

“ทำไม？มาซักประวัติไวขนาดนี้เลย? ตอนนี้หนูโทรศัพท์ยังต้องถูกดักฟังแล้ว?”

สมจิตเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา อุณหภูมิของสายตาเยือกเย็นเป็นอย่างมาก

ฟองน้ำขมวดคิ้วเล็กน้อยต่อท่าทีของเธอ เอ่ยขึ้นเบาๆว่า “สมจิต เธอจะต้องมีหนามทั้งตัวขนาดนี้กับฉันให้ได้เลยหรอ?”

“งั้นหนูควรจะทำยังไงกับคุณ?“