บทที่ 1721 ผมจะทำให้คุณสมปรารถนา

ตอนที่ธเนศพลมาถึงก็รู้ว่าบรรยากาศของที่นี่ค่อนข้างน่าอึดอัด แต่เพราะเขามากลับทำให้พวกพฤกษ์รู้สึกตื่นเต้น

“คุณชายธเนศพล คุณมาได้ยังไง? ตอนนี้ที่ด้านนี้เป็นพื้นที่กักตัว คุณไม่ควรมานะครับ!”

ด้วยการดูแลของพวกกิจจาสุขภาพของพฤกษ์ก็ดีขึ้นมากแล้ว

ธเนศพลซาบซึ้งใจ หลายครั้งที่ซึ้งใจมักจะเป็นเหตุการณ์ที่แตกต่างออกไปอย่างชัดเจน แม้จะเย็นชาอยู่เสมอ แต่ภายใต้สถานการณ์เฉพาะช่วงเวลาเฉพาะบางอย่าง ความซาบซึ้งใจก็หมดหนทางที่จะควบคุมได้

“สุขภาพนายดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

ธเนศพลประคองพฤกษ์เอาไว้

“ดีขึ้นเยอะแล้ว ขอบคุณคุณชายธเนศพลที่ใส่ใจนะครับ”

คมทิพย์เข้ามาเห็นใบหน้าที่ตื่นเต้นของพฤกษ์กำลังมองธเนศพลอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เธอจนปัญญาที่จะเข้าใจความรู้สึกของทหารคนหนึ่งที่ได้เจอเจ้านายหลังจากที่ผ่านความเป็นความตายมา แต่ความรู้สึกอย่างนี้ก็ทำให้เธอค่อนข้างอึดอัดใจ โดยเฉพาะเมื่อกี้ที่นรมนโทรมาหากานต์ ส่วนเธอที่อยู่ข้างๆก็แอบฟังจนได้ยินอะไรมาบ้าง ตอนนี้จึงไม่มีสีหน้าดีๆให้กับธเนศพลสักเท่าไหร่

“ฉันว่าแผลนายหายแล้วก็เลยลืมความเจ็บปวดสินะ ก็ไม่เห็นว่าตัวเองบาดเจ็บจนมีสภาพยังไง ที่ลุกขึ้นมานี่อยากตายใช่ไหม? ฉันบอกนายไว้เลยนะ ถ้านายฟื้นตัวได้ไม่ดี ฉันจะพาลูกชายไปแต่งงานกับคนอื่น”

พูดออกไปอย่างนี้ ใบหน้าของพฤกษ์จึงค่อนข้างลำบากใจและทำตัวไม่ถูก

ธเนศพลเป็นใครล่ะ ต้องฟังความไม่พอใจและความต่อต้านในคำพูดของคมทิพย์ออกอยู่แล้ว

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองคมทิพย์

ถ้าไม่ใช่พฤกษ์ ธเนศพลก็ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับคมทิพย์อยู่แล้ว แต่นึกถึงตัวตนของพฤกษ์ในตอนนี้ นึกถึงความทุ่มเทของคมทิพย์ นึกถึงความสัมพันธ์ของคมทิพย์กับนรมน เขาก็ทำได้เพียงกลืนท่าทีนี้ลงไปเท่านั้น

จนปัญญาจริงๆ ตาเฒ่าหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เขาในฐานะที่เป็นลูกชายก็ทำได้เพียงตามล้างตามเช็ดให้เขาน่ะสิ

“ใช่ นายพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ ฉันไปหากานต์กับกิจจาแล้ว”

ธเนศพลตบบ่าของพฤกษ์

พฤกษ์รู้สึกไม่ดี ทว่าก็พูดอะไรกับคมทิพย์ไม่ได้ เพียงแต่หลังจากธเนศพลออกไปจึงพูดขึ้นอย่างเอาอกเอาใจ: “ยังไงเขาก็เป็นถึงคุณชายธเนศพลนะ คุณไม่ไว้หน้าเขาขนาดนี้ไม่กลัวผู้ชายของคุณโดนข่มเหงในอนาคตเหรอ?”

“นายโดนข่มเหงงั้นเหรอ? ถ้าไม่ไหวจริงๆอาชีพทหารนี้ไม่ต้องทำแล้ว กลับไปติดตามบุริศร์นายก็หาเงินได้ไม่น้อย ฉันกับลูกจะได้หวาดผวาน้อยลงด้วย ก็ไม่รู้ว่าคุณปล่อยวันเวลาที่สุขสบายทิ้งไป เพื่อวิ่งมาที่สนามรบต่างประเทศทำไมกัน?”

เสียงของคมทิพย์ไม่เบาเลย ธเนศพลจึงได้ยินอย่างชัดเจน

เขารู้ว่าถ้าปลอบขวัญคนพวกนี้ไม่ดี ความพยายามของตนเองในหลายปีอาจจะเปล่าประโยชน์ไปจริงๆก็ได้

ตำแหน่งนั้นแต่ก่อนเขาไม่เคยใส่ใจเลย แต่ตอนนี้บนร่างกายแบกรับหลายสิ่งมากเกินไป ถ้าไม่ได้ขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งนั้น ความเป็นความตายของครอบครัวไม่รู้ว่าจะสามารถควบคุมเอาไว้ได้หรือเปล่า

แทนที่จะบอกว่าพวกบุริศร์ต้องการเขาเป็นคนหนุนหลัง สู้บอกว่าธเนศพลต้องการความช่วยเหลือจากบุริศร์ดีกว่า

ในที่สุดเขาก็ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองไม่ต้องการ

ตอนที่กานต์เห็นธเนศพลเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ในคอมพิวเตอร์ เห็นธเนศพลมาก็ไม่ได้ลุกขึ้น สำหรับธเนศพลคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว

บางครั้งเขาถึงกับรู้สึกว่าแค่มีกานต์อยู่ตรงหน้าตนเองก็ถือว่าได้ใช้ชีวิตของตัวเองจริงๆ

“เป็นไงบ้าง? ช่วงนี้ที่ด้านนี้เหนื่อยไหม?”

“พอไหว”

กานต์กำลังจดจ่ออยู่กับการทำงาน ระบบรักษาความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ในช่วงนี้ทำงานได้ไม่เต็มที่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเพิ่มกำลังคนหรือเป็นอะไร สรุปแล้วก็ค่อนข้างทำให้เป็นปัญหา

ธเนศพลส่งน้ำร้อนที่อยู่ด้านข้างไปให้เขา กานต์แค่จิบจากมือของธเนศพล แล้วพูดขึ้น: “ถ้าคุณจะพาผมไปด้วย ก็ต้องให้ชมพูเข้ามาจัดการ ไม่งั้นระบบรักษาความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ที่ด้านนี้คงอยู่ต่อไปไม่ได้แน่ๆ อีกฝ่ายค่อนข้างรับมือยาก นอกจากชมพูแล้วผมไม่รู้ว่าจะมีใครที่มีความสามารถมาควบคุมที่นี่ได้อีก”

ตอนที่พูดถึงตรงนี้ ธเนศพลก็ชะงักเล็กน้อย

เขารู้ได้ยังไงว่าตนเองจะมาพาเขาไป?

นึกถึงนรมนกับบุริศร์ เขาก็พอเข้าใจได้

เพื่อนที่สนิทกันมานาน ก็มีแค่บุริศร์ที่เข้าใจเขาที่สุดแล้ว