บทที่ 1734 ไอ้บ้านี่ต้องจงใจแน่ๆ

ทั้งสองเริ่มหอบหายใจ ถ้าไม่ใช่เพราะกานต์ควบคุมตัวเองได้ ทั้งสองจะไปถึงขั้นไหนก็ไม่มีใครรู้

ไอราถูกกานต์อุ้มมาถึงเตียงตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ในตอนนี้เธอกับกานต์กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยกัน รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

ทันใดนั้นเธอก็หยิกกานต์อย่างแรง

กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยพูดว่า “ประสาทเสียหรือไง?”

“ฉันอยากรู้ว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า”

ไอรายิ้มจนดวงตากลายเป็นพระจันทร์เสี้ยว น้ำเสียงก็หวานล้ำกว่าที่เคย

มุมปากของกานต์กระตุกขึ้นเล็กน้อย แต่กลับพูดออกมาว่า “อยากรู้ว่าฝันหรือเปล่าต้องหยิกตัวเองไม่ใช่เหรอ?”

“ก็เจ็บน่ะสิ！”

แล้วยังไง?

เขาเลยต้องเป็นฝ่ายเจ็บแทนงี้เหรอ?

สมกับเป็นไอราจริงๆ

กานต์ใช้แขนหนุนท้ายทอยตัวเอง ดวงตาจดจ้องเพดาน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อไอราไม่ได้ยินเขาโต้ตอบกลับมา จึงนิ่งไปเล็กน้อย เมื่อหันหน้าไปมองก็เห็นรอยแผลบนหน้าของกานต์ ถึงเลือดจะแข็งตัวไปแล้วก็เถอะ แต่เมื่อกี้มัวแต่สนใจเรื่องจูบ จึงไม่ได้สังเกตเห็นตรงนี้

“ฉันจะเรียกหมอมาทำแผลให้นาย”

ไอราผุดตัวลุกขึ้น จากนั้นก็ได้ยินกานต์พูดว่า “ไม่ว่าเธอจะไปโผล่ที่นั่นด้วยเหตุผลอะไร ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็ไม่ต้องพูดหรือคิดมากอะไรอีก เธอไม่เคยไปที่นั่น เธอในตอนนั้นอยู่กับนะโม”

คำพูดของกานต์ทำให้ดวงตาของไอราร้อนผ่าว เธอเกือบวู่วามพูดสาเหตุที่เธอไปที่นั่นในตอนนั้นออกไป แต่ว่าเธอเก็บมันเอาไว้ได้ทัน

“ฉันจะไปเรียกหมอ”

“อืม”

ไอราก้าวเดินออกไป ทว่าการก้าวเดินกลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง

ในตอนที่เธอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงกานต์พูดว่า “ไอรา”

“หืม?”

เธอหันกลับไป ก็เห็นกานต์ใช้มือค้ำคาง ดวงตาเฉี่ยวคมน่ามองจดจ้องมาที่เธอด้วยประกายแวววาว “มาเป็นแฟนฉันไหม เธอต้องรับผิดชอบที่ทำกับฉันเมื่อกี้ ตอนนี้ฉันเป็นแค่คนหูหนวกคนหนึ่ง แถมอาจจะถูกถอดยศด้วย หลังจากนี้คงเป็นแค่คนน่าสงสารที่ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรดี ถ้าเธอทิ้งฉันไปก็ไม่มีใครต้องการฉันแล้วนะ”

หัวใจของไอราสั่นไหวขึ้นมาในทันที

นี่อะไรเนี่ย?

แกล้งทำตัวน่าสงสาร เรียกร้องความสนใจ?

เพื่อให้เธอตอบตกลงเป็นแฟนกับเขา?

ทั้งๆที่เขารู้ว่าเธออยากเป็นแฟนเขาใจแทบขาด ที่ทำอยู่ตอนนี้ก็เพื่อให้เธอไม่ต้องรู้สึกกระดากอายขึ้นมาสินะ

ดวงตาของไอราร้อนผ่าว

“นายเป็นคนจูบฉันก่อนนะ！”

“งั้นเดี๋ยวฉันรับผิดชอบเธอเอง เป็นไง?”

“ไสหัวไปเลย！”

ไอราสบถด่าออกมา แล้วหันหลังวิ่งออกไป ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย ชั่ววินาทีที่น้ำตาหยดลง หัวใจก็แตกกระจายเป็นพลุดอกไม้ ส่งเสียงโครมครามขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

สว่างไสว สวยงาม และหวานซึ้ง

แววตาของกานต์เต็มไปด้วยความขำขัน นิ้วมือเรียวยาวของเขาลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความอ่อนหวานนั้นทำให้เขาแทบจะควบคุมเลือดในกายเอาไว้แทบไม่ได้

เฮ้อ！

ไม่ได้อยากไปถึงขั้นนั้นเร็วขนาดนั้น！

ทว่าที่พริมรตาบังคับแต่งงานมันทำให้เขาลนลาน

ส่วนลนลานทำไม กานต์ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่แค่รู้สึกไม่สบายใจ

ในตอนที่นะโมมาถึงก็เห็นกานต์นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาจึงอดที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยขึ้นมาไม่ได้

“เฮีย นี่โดนลูกพี่จั๊กจี้มาใช่ไหม?”

ลูกพี่ที่ว่าหมายถึงไอรา

ช่วยไม่ได้นี่นา เพราะถูกไอราตามไล่ตีตั้งแต่เด็กๆ นะโมจึงพลอยกลัวไอราไปด้วย ถึงขั้นเปลี่ยนสรรพนามเรียกอีกฝ่ายว่าลูกพี่

กานต์หุบยิ้ม เอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่ง“ไม่ใช่”

“หูเป็นยังไงบ้าง?”

นะโมดึงเก้าอี้ออกมานั่งลงตรงหน้ากานต์

กานต์ส่ายหัว “ไม่น่าจะเป็นอะไร หมอดูให้แล้ว เป็นผลสืบเนื่องหลังจากได้รับแรงสะเทือน อย่างมากเจ็ดวันก็หาย แล้วทางกองหทารมีคำสั่งอะไรไหม?”