ตอนที่ 174
บทที่ 174ตระกูลวัชโรทัยกับตระกูลโตเล็กไม่มีอะไรติดค้างกัน
October 22, 2026
บทที่ 174ตระกูลวัชโรทัยกับตระกูลโตเล็กไม่มีอะไรติดค้างกัน
“บุริศร์ อย่าคิดว่าฉันกำลังขอร้องคุณจริงๆ！”
คุณนายตระกูลวัชโรทัยไม่ปกปิดความโมโหแม้แต่น้อย ถ้าเป็นคนทั่วไป คงตกใจกลัวไปนานแล้ว แต่สำหรับบุริศร์ สีหน้าของเขานิ่งเฉย
“คุณนายตระกูลวัชโรทัย ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าคุณกำลังขอร้องผม ผมเพียงแค่พูดตามความเป็นจริง บางทีสำหรับรเมศ นรมนของพวกเราคือที่ยึดเหนี่ยวของเขา แต่สำหรับนรมนของพวกเรา เขาเป็นเพียงแค่ผู้มีพระคุณ เป็นพี่ชาย ดังนั้นถ้าคุณนายตระกูลวัชโรทัยต้องการอะไรก็พูดมาเถอะ ลูกสาวของผมใกล้ตื่นแล้ว ผมต้องไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ”
บุริศร์กล่าวอย่างชัดเจน ไม่ต้องการใช้ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดเพื่อแลกผลประโยชน์กับคุณนายตระกูลวัชโรทัย
เห็นเขามีท่าทางแบบนี้ คุณนายตระกูลวัชโรทัยถอนหายใจและกล่าวว่า：“ดี ในเมื่อประธานบุริศร์ตรงไปตรงมาเช่นนี้ งั้นฉันจะบอกว่า รเมศยังคงหลงไหลในตัวของนรมน ถ้าพวกเราตระกูลวัชโรทัยพูดถึงเรื่องบุญคุณห้าปีที่ผ่านมา ฉันคิดว่าถึงแม้คุณนายบุริศร์ไม่ได้วางแผนที่จะแต่งงานกับตระกูลวัชโรทัยของพวกเรา ก็จำเป็นต้องปฏิบัติต่อรเมศด้วยความเคารพ ในเมื่อคุณนายบุริศร์กับตระกูลวัชโรทัยไม่มีวาสนาต่อกัน ไม่ดีเท่าตัดขาดบุญคุณนี้ไปเลย”
“คุณนายตระกูลวัชโรทัยต้องการอะไร？”
บุริศร์เข้าใจความหมายของคุณนายตระกูลวัชโรทัย
เธอต้องการใช้สิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือของตระกูลวัชโรทัยตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมาต่อนรมนสามแม่ลูก
อันที่จริงแบบนี้ดีที่สุด
ถึงแม้จะพูดว่าคนที่ให้ความช่วยเหลือนรมนคือรเมศ แต่คุณนายตระกูลวัชโรทัยเป็นตัวแทนของตระกูลวัชโรทัย ถ้าสามารถตัดความสัมพันธ์ของพวกเขา บุริศร์ก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
บนโลกใบนี้สิ่งของที่สามารถวัดได้ด้วยเงินแต่ไหนแต่ไรไม่เคยเป็นสิ่งของ ดีกว่าการติดหนี้บุญคุณคนมาก
คุณนายตระกูลวัชโรทัยเห็นบุริศร์เปิดโอกาสให้แบบนี้ จึงตอบเสียงเบาว่า：“ฉันต้องการอำนาจทางการค้าอย่างเต็มที่ในการดำเนินความร่วมมือระหว่างทั้งสองบริษัท แน่นอน ประธานบุริศร์อาจไม่ตกลง ในตอนนี้คุณนายบุริศร์ยังคงเป็นนักออกแบบของบริษัทพวกเรา ผลงานออกแบบทั้งหมดของเธอ ถึงแม้จะเป็นความร่วมมือของสองบริษัท แต่ตราบใดที่คณะกรรมการบริหารจากสำนักงานใหญ่ของพวกเราบอกว่าไม่ผ่าน การออกแบบก็เข้าสู่ตลาดไม่ได้”
“ตกลง ผมจะให้อำนาจทางการค้าอย่างเต็มที่แก่พวกคุณ！”
แต่ไหนแต่ไรบุริศร์ไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้
“คุณนายตระกูลวัชโรทัยคงไม่ได้ต้องการเพียงแค่นี้？ในเมื่อคุณยอมรับว่าคุณผู้หญิงของตระกูลผมคือนักออกแบบที่โดดเด่น รถยนต์ที่ออกแบบก็เป็นที่นิยมไปสักพักหนึ่ง ทำให้ตระกูลวัชโรทัยได้กำไรก้อนโต แต่สิ่งที่คุณนายตระกูลวัชโรทัยต้องการคงเทียบไม่ได้กับสิ่งเหล่านี้？”
บุริศร์เอ่ยออกมาอีกครั้ง
ครั้งนี้คุณนายตระกูลวัชโรทัยเหงื่อตกด้วยความอับอาย
เธอไม่ได้ต้องการเพียงเท่านี้จริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกมาอย่างไรถึงจะดูดี ในเมื่อเธออายุมากแล้ว พูดออกมาก็ดูเป็นการกลั่นแกล้ง
บุริศร์เห็นท่าทางลังเลของเธอ จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างเย็นชา：“ผมคิดว่าสิ่งที่คุณนายตระกูลวัชโรทัยต้องการน่าจะเป็นทรัพยากรทุกอย่างในอเมริกาของตระกูลโตเล็กใช่ไหมครับ？”
คุณนายตระกูลวัชโรทัยชะงักงัน ใบหน้ามีความอับอายเล็กน้อย
“ประธานบุริศร์อยู่ที่เมืองชลธี ไม่เป็นสองรองใครในประเทศ แต่ในอเมริกา ตระกูลวัชโรทัยของพวกเราผูกขาดมานานหลายปี จู่ๆตระกูลโตเล็กของพวกคุณเข้ามาแทรกแซงแบบนี้ไม่ดีอย่างยิ่ง”
“สุดท้ายแล้ว คุณนายตระกูลวัชโรทัยเพียงแค่ต้องการผูกขาดตลาดอเมริกา อย่างไรก็ได้ครับ ขอแค่เพียงสามารถตอบแทนบุญคุณของตระกูลวัชโรทัยมีต่อภรรยาผมในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ทรัพยากรเหล่านี้ผมยกให้ ผมรับรองว่าจะเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ธุรกิจทั้งหมดของตระกูลโตเล็กจะถอนออกจากอเมริกา และจะไม่ก้าวเข้ามาเหยียบแวดวงของอเมริกาอีกต่อไป！ไม่รู้ว่าคุณนายตระกูลวัชโรทัยจะพอใจหรือเปล่า？”
เงื่อนไขที่บุริศร์เอ่ยออกมาทำให้คุณนายตระกูลวัชโรทัยแทบไม่อยากเชื่อ
“ทั้งหมดที่ประธานบุริศร์พูดคือความจริง？”
“แน่นอน เพียงแค่ผมชอบความยุติธรรมและตรงไปตรงมา คุณนายตระกูลวัชโรทัย พวกเราพบกันครั้งนี้ ผมต้องการแบบฟอร์มที่เป็นลายลักษณ์อักษร เพียงแค่ตระกูลวัชโรทัยให้ข้อตกลงที่เป็นลายลักษณ์อักษร ผมบุริศร์ร่วมทั้งลูกหลานคนอื่นๆ จะไม่มีทางทำลายข้อตกลงนี้ แต่จะปฏิบัติตาม นับตั้งแต่ตอนนี้ นรมนไม่ได้ติดหนี้บุญคุณกับตระกูลวัชโรทัยอีกต่อไป！”
บุริศร์พูดจาตัดเยื่อใย คุณนายตระกูลวัชโรทัยรู้สึกสองจิตสองใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อนึกถึงรเมศ เธอจึงพยักหน้า
“ดี！ นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ตระกูลวัชโรทัยกับนรมน และตระกูลโตเล็กของคุณ ไม่มีอะไรติดค้างกัน”
“หน้าที่การทำงานของนรมนในบริษัทของตระกูลวัชโรทัยในอเมริกาก็เป็นอันยกเลิกเช่นกัน ผมจะลาออกให้เธอเอง หนังสือลาออกจะฝากคนไปส่ง”
บุริศร์ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ไม่ให้โอกาสรเมศอีกต่อไป
ไม่แปลกใจเขาเลย
ถึงแม้การตอบรับนรมนจะไม่ทำให้รเมศรู้สึกลำบากใจ แต่นี้คือเงื่อนไขที่ตระกูลวัชโรทัยเสนอออกมาก่อน ละทิ้งตลาดอเมริกา ตระกูลโตเล็กมีความเสียหายจริงๆ และเป็นความเสียหายมหาศาล แต่จะเป็นอย่างไรล่ะ？
ไม่เป็นศัตรูกับรเมศ นี่อาจจะเป็นสิ่งที่นรมนต้องการเห็นที่สุด
ความรวดเร็วของบุริศร์ทำให้คุณนายตระกูลวัชโรทัยรู้สึกเลื่อมใสเล็กน้อย
อยู่เหนืออารมณ์และความรู้สึก หากรเมศสามารถเป็นได้เช่นนี้ ตระกูลวัชโรทัยคงจะไม่เป็นแบบทุกวันนี้
คนสองคนบรรลุข้อตกลงในเวลาเดียวกัน
บุริศร์ลุกขึ้นเดินออกมาจากร้านกาแฟ ตอนออกมาได้ทิ้งค่ากาแฟเอาไว้
“ในเมื่อไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องให้คุณนายตระกูลวัชโรทัยเลี้ยง ลาก่อนครับ！”
บุริศร์รีบกลับมาถึงห้องอย่างรวดเร็ว
กมลตื่นแล้ว กำลังเล่นหมากรุกกับกิจจา
เห็นบุริศร์เข้ามา เธอยิ้มหวานและกล่าวว่า：“แด๊ดดี้ แด๊ดดี้มาแล้ว หนูจะแพ้แล้วค่ะ”