บทที่ 1782 นี่ก็คือผู้หญิงสินะ

กานต์รู้สึกได้ว่ามีใครอยู่ที่หน้าประตู เมื่อหันกลับไปก็ได้เห็นความกังวลและความเสียใจที่แวบเข้ามาในแววตาของไอรา แต่ในวินาทีที่เขามองมาจึงอดกลั้นเอาไว้ แล้วยิ้มออกมา

“นายเสร็จหรือยัง? ฉันกับกมลรอนานแล้ว”

กานต์ไม่ได้มองข้ามความปวดใจที่แวบผ่านไปของเธอ นึกถึงการกระทำทั้งหมดของตนเองเมื่อกี้ เขาก็เข้าใจในทันที

กานต์ปิดตู้เสื้อผ้า แล้วเดินเข้ามาโอบไหล่ของไอรา พูดขึ้น: “ฉันจำได้ว่าแต่ก่อนเธอกล้าหาญ ไม่กลัวอะไรเลย แต่ตอนนี้เป็นอะไรไปล่ะ?”

“ฉันเป็นอะไรเหรอ?”

ไอราใจเต้นตึกตัก

ถ้ากานต์ไม่พูดเธอเองก็ไม่ได้สังเกตเลย แต่ก่อนเธอทำตามใจตัวเอง แม้จะชอบกานต์ก็ต้องป่าวประกาศให้ทั้งโลกได้รับรู้ เพียงแค่ในใจรู้สึกดีใจเสียใจก็เก็บซ่อนเอาไว้ไม่ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้เป็นอะไรไปล่ะ?

วิตกกังวลกับผลดีผลเสียของตัวเองสินะ

กานต์เป็นแฟนของเธอแล้ว อีกไม่นานหลังจากนี้ก็คงจะเป็นสามีของเธอเช่นกัน แต่ทำไมนอกจากความดีใจในตอนแรก ในใจลึกๆกลับอึดอัดและทุกข์ใจมากขึ้นนะ?

นี่เป็นเพราะกานต์ยอมทิ้งกรมทหารเพื่อเธองั้นเหรอ?

หรือเพราะสุขภาพของเธอในตอนนี้จึงกลัวว่าจะเดินไปกับกานต์ได้ไม่ถึงปลายทาง?

ไอราไม่รู้ แค่รู้สึกกระวนกระวายใจ ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เลย

กานต์มองเธอ รู้สึกว่าไอราเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนมาก ค่อนข้างอ่อนไหวง่าย หลายๆครั้งเธอมักจะครุ่นคิดอย่างหนัก ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป

สำหรับไอราที่เป็นอย่างนี้ กานต์รู้สึกปวดใจ แต่กลับไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหนดี

“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

กานต์ยื่นมือออกไปทาบบนหน้าผากของเธอ

ตอนที่ฝ่ามืออุ่นๆทาบลงมาบนหน้าผากของไอรา ความไม่สบายใจและความลังเลทั้งหมดในใจของเธอราวกับสลายหายไปในทันที

ผู้ชายคนนี้เป็นของเธอ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยที่สุดตอนนี้เขาก็เป็นของเธอ!

คิดถึงตรงนี้ ไอราจึงยื่นแขนออกไปโอบที่เอวของกานต์เอาไว้ แนบหน้าของตนเองลงไปที่หน้าอกของเขา พูดขึ้น: “กานต์ ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกผิดอยู่บ้างที่นายต้องปลดประจำการเพื่อฉัน เห็นๆอยู่ว่านายชอบกรมทหารขนาดนั้น......”

“ใครบอกเธอว่าฉันปลดประจำการเพื่อเธอ? วันๆสมองเอาแต่คิดอะไรอยู่?”

กานต์ยื่นนิ้วออกไปดีดหัวของเธอทันที

ไอราขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเจ็บ ยื่นมือออกไปลูบๆหน้าผากของตนเอง บ่นๆ: “แล้วไม่ใช่หรือไง? นายไปเพื่อช่วยฉันถึง......”

“ฉันรับภารกิจถึงได้เข้าไปต่างหาก ที่ช่วยเธอน่ะแค่เรื่องบังเอิญ”

คำพูดของกานต์ทำให้ไอราตะลึงเล็กน้อย

“เรื่องบังเอิญ?”

ราวกับเห็นแววตาที่สงสัยของไอรา จึงยิ้มพูดขึ้น: “สายฟ้ามันไม่ใช่คน ตั้งแต่ที่เขาปรากฏตัวออกมาฉันก็ให้คนจับตาดูเขาเอาไว้ ภายหลังเขาดันไปยุยงพริมรตาที่โรงพยาบาลหาเรื่องฉัน ฉันจึงรู้แล้วว่าไอ้นี่มันคิดไม่ซื่อ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่ ดังนั้นจึงให้คนจับตาดูเขาอยู่ตลอดไงล่ะ จากนั้นเขาได้ไปที่ทะเลหลวง ที่นั่นทำให้ฉันจัดการเขาได้อย่างเงียบๆ แต่ทว่าไม่สามารถใช้แรงของกองกำลังทหารได้ ฉันถึงบอกน้าพลว่าฉันจะปลดประจำการ เพื่อใช้พละกำลังของตระกูลโตเล็กไปจัดการเขาให้ตาย และเวลานั้นฉันจึงได้รู้ว่าเธอก็อยู่ด้วย ดังนั้นหลังจากช่วยเธอออกมาในทันทีฉันก็กลับไป ระเบิดรถลาดตระเวนของเขา แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะดวงแข็งขนาดนี้ ไม่นึกว่าจะไม่ตาย ต่อมาฉันจึงทำได้เพียงเสี่ยงอันตรายล่อเขามาถึงชายแดนที่ประเทศฉันให้พวกน้าพลโจมตีกลางอากาศ นี่มันไม่เกี่ยวกับเธอเลย อีกอย่างฉันคิดจะออกจากเขตทหารตั้งนานแล้ว อาการปวดตามเส้นประสาทของพ่อฉันเธอก็รู้นี่นา ช่วงนี้เกิดอาการบ่อยๆด้วย คุณลุงบอกฉันว่าเขาไม่ควรโหมทำงานหนักอีกแล้ว ฉันถึงได้ตัดสินใจปลดประจำการแล้วมารับช่วงต่อตระกูลโตเล็กไง สมองน้อยๆของเธอคิดมากไปแล้วนะ”

กานต์พูดอย่างมีเหตุมีผล แต่จู่ๆไอราก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

“ไม่นึกว่าที่นายช่วยฉันมันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ? กานต์ ในใจของนายฉันเป็นแค่เรื่องบังเอิญงั้นเหรอ?”

นี่คือผู้หญิงสินะ!

ตอนที่ได้ยินว่าผู้ชายที่ตนเองชอบไม่ได้นึกถึงตนเองเป็นคนแรก จึงระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

ไอรายื่นมือออกมาบิดหูของกานต์เอาไว้ พูดอย่างดุดัน: “ในใจของนายฉันก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญใช่ไหม?”

กานต์โดนเธอบิดหูจนค่อนข้างเจ็บ แต่ทว่ามุมปากกลับยิ้มเล็กน้อย ร่างกายก็เอนเข้าไปข้างกายเธอ พูดขึ้น: “ฉันพูดความจริงก็ผิดเหรอ?”

“ผิดสิ นายต้องบอกว่าทำเพื่อฉันต่างหาก”

“ได้ ทำเพื่อเธอ ทำเพื่อเธอทั้งหมดเลย”