บทที่ 1810 นายว่างมากรึไง？

ดวงตาของรมิดาก็มีความโกรธแค้น เพียงแต่ว่ามีสติกว่า มองดูผู้ชายทั้งสามในบ้าน ถามกานต์ด้วยการจ้องหน้าอย่างเย็นชาว่า “เป็นเพราะว่าเธอบริจาคไตให้กับนายหนึ่งข้าง นายถึงยอมรับเธอสินะ？”

ผู้เป็นแม่เท่านั้นที่เข้าอกเข้าใจลูกสาว

ไอราตัดสินใจทำแบบนี้ด้วยตัวเอง ซึ่งไม่ต้องการให้กานต์รับรู้ แน่นอนเป็นเพราะว่าไม่อยากเอาบุญคุณนี้มาผูกมัดกานต์ชั่วชีวิต ที่เธอต้องการคือความรักล้วนๆ

เพราะฉะนั้น ตอนนี้กานต์รับรู้แล้ว ยังขอแต่งงานกับไอราอีกด้วย รมิดาไม่สบายใจอย่างมาก

ด้านหนึ่งคือเอ็นดูความโง่เขลาของลูกสาว อีกด้านคือถูกความกล้าหาญที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใดของลูกสาวทำให้ตาค้างไปเลย

เธอเคยเห็นผู้หญิงที่ทำ เพื่อความรักจนไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แต่ว่ากลับคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับลูกสาวของตัวเอง กานต์นิ่งไปแป๊บนึง รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองมีอันตรายอยู่รอบด้าน เขาพูดอะไรผิดปุ๊บ นึกจุดจบออกมาได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าเขาก็พูดตามความจริงว่า “ใช่ครับ เป็นเพราะว่าผมรับรู้เรื่องนี้ ถึงรู้สึกตกใจและซาบซึ้งผู้หญิงคนหนึ่งสามารถรักผมจนไม่หวงแม้แต่ชีวิตตัวเอง ถ้าผมพลาดผู้หญิงแบบนี้ไป ถ้าอย่างนั้น จะเป็นความเสียใจของผมไปตลอดชีวิต”

“เพราะฉะนั้น ที่นายมีต่อเธอคือความซาบซึ้ง？ซึ่งไม่ใช่ความรัก”

แววตาของรมิดาเข้มงวดมากขึ้น

“กานต์ ลูกสาวของฉันไม่เคยต้องกลัวเลยว่าหาผู้ชายไม่ได้ ถ้าไม่ได้เป็นเพราะความรักแล้วมาแต่งงานกับเธอ งั้นก็ไสหัวไปเลย ต่อให้เธอเอาไตหนึ่งข้างให้กับนายก็ตาม งั้นก็ถือว่าเป็นบุญคุณระหว่างตระกูลโตเล็กกับพวกเราก็แล้วกันนะ”

“ไม่ ผมไม่ไป”

กานต์ตื่นตกใจอย่างกะทันหัน

เขามองดูรมิดากับอรรณพ และพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “คุณอาครับ คุณน้าครับ ผมรู้ว่าพวกท่านคิดยังไง และรู้ว่าไอราคิดยังไง ผมยอมรับว่าเป็นเพราะผมช๊อกกับเรื่องนี้จริงๆ เพราะฉะนั้นซาบซึ้งมาตั้งนานแล้ว แต่ว่าใครพูดล่ะว่าความซาบซึ้งไม่ใช่ความรักอีกรูปแบบนึง ？เพราะเรื่องนี้ผมนึกถึงในอดีต ผมพบว่าในรอบตัวผมนอกจากผมสามารถยอมรับไอรากับชมพูได้แล้ว ถึงกับไม่ยอมรับผู้หญิงคนไหนอยู่ข้าง กายผมเลยแม้แต่คนเดียว ผมเข้าใจดีความรักที่ผมมีต่อชมพูไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความผูกพันเหมือนญาติพี่น้อง แต่ว่าสำหรับไอราแล้ว ตื่นเต้น

วูบวาม และหวังอยากจะใช้ชีวิตกับเธอไปตลอดชีวิต ผมไม่รู้ว่านี่เป็นความรักรึเปล่า แต่ว่ามันเป็นลม เป็นอากาศเป็นน้ำ หลายปีมานี้ค่อยๆซึม เข้ามาในใจของผมแบบทีละนิดๆ แบ่งแยกไม่ได้และขาดแคลนไม่ได้”

รมิดาขมวดคิ้วซึ่งไม่พูดไม่จา

เธอมองดูดวงตาของกานต์อย่างละเอียด พบว่าแววตาของเขาสว่างไสว

คนคนนึงโกหกหรือไม่ ดวงตาของคนนั้นสามารถแสดงออกมาได้ดีที่สุด

ถึงแม้กานต์อยู่ในค่ายทหารมาตั้งหลายปีก็ตาม แต่ว่าสำหรับเธอแล้วยังคงเป็นหนุ่มน้อยคนหนึ่ง

รมิดาถอนหายใจเบาๆ ลุกขึ้นมาทันทีแล้วพูดว่า “กานต์ นายร้องขอจะแต่งงานกับไอรา เกรงว่าพูดปากเปล่าๆ คงไม่ได้หรอกนะ”

“ไม่ว่าผลลงโทษจะเป็นยังไงก็ตาม ขอแค่ท่านทั้งสองหายโมโหก็พอแล้วครับ บ้านเราก็มีเจ้าหญิงหนึ่งคน แน่นอนว่าเข้าใจอารมณ์ที่พ่อแม่และพี่น้องที่รักและเอ็นดูเจ้าหญิงอยู่แล้วครับ ถ้าหากกมลบริจาคไตหนึ่งข้าง เพื่อผู้ชายคนหนึ่ง คาดว่าผมก็คงเอาชีวิตฝ่ายตรงข้ามเหมือนกัน เพราะฉะน้ันเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา อารมณ์ของท่านทั้งสองกับน้องชายทั้งสองผมเข้าใจดีครับ ขอแค่ผมยังมีลมหายใจ และยังมีชีวิตอยู่ ชีวิตที่เหลืออยู่ของผมล้วนเป็นของไอราครับ ผมยังตายไม่ได้ อย่างน้อยจะตายต่อหน้าเธอไม่ได้”

กานต์พูดอย่างสง่าผ่าเผย และถอดเสื้อออกมาทันที

รมิดารีบเดินเข้าไป และปิดตาของโอลี่เอาไว้ทันที พูดเสียงต่ำว่า “ตามแม่ออกไป ที่นี่ไม่เหมาะสมที่จะให้ลูกเห็น” โอลี่ประหลาดใจกับการที่ไอราเข้าไปในอันตราย แต่ก็เป็นห่วงกานต์ด้วย

“แม่คะ พ่อกับน้องกะจะทำกับพี่กานต์ยังไงคะ？”

“ไม่เกี่ยวกับลูก ถ้าเขาอยากแต่งงานกับไอรา ภัยพิบัตครั้งนี้ เขาต้องผ่านมันไปเอง ไม่อย่างนั้นพ่อและน้องๆไม่สบายใจแน่ๆ ไตข้างหนึ่งเชียวนะ ลูกเอ๋ย นั่นคือความเสี่ยงอะไรลูกเข้าใจรึเปล่า？”

พูดจบ รมิดาลากตัวโอลี่ออกไปโดยตรง

กานต์ในตอนนี้ก็ได้ถอดเสื้อข้างบนออกไปหมดแล้วและคุกเข่าต่อหน้าอรรณพอยู่

พูดความจริง อรรณพโมโหกานต์จริงๆ แทบอยากจะฆ่าไอเด็กบ้าคนนี้ไปเลย แต่ว่าลูกสาวบริจาคไตข้างหนึ่งให้กับไอ้เด็กบ้าคนนี้ ความรักที่เธอ มีต่อกานต์ทา ให้อรรณพท้งัโมโหและท้งัเอ็นดู

เห็นกานต์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าตัวเอง หน้าตาที่เข้ามารับโทษยังคงหยิ่งยโสขนาดนั้น ทันทีนั้นความโกรธมาโดยไม่รู้ตัว “แอนดริว ไปเอาไม่เรียวฉันมา”

“ครับผม”

แอนดริวพูดจบก็วิ่งออกไปเลย

แมทธิวไม่พูด ยืนมองดูกานต์อยู่ข้างๆด้วยความเฉยเมย เลื่อมใสในใจเล็กน้อย