บทที่ 1817 พี่ใช่พี่ชายแท้ๆของผมไหมเนี่ย

“แล้วไง? ฉันต้องไม่แต่งงานกับใครไปตลอดชีวิต ปล่อยให้เธอดันทุรังคิดไปเรื่อยเปื่อยว่าใช่บุญคุณหรือไม่ใช่บุญคุณอย่างนั้นเหรอ?”

กานต์ไม่รอให้ไอราพูดอะไร เอ่ยพูดต่อว่า “จริงๆเอาอย่างนี้ก็ได้นะ ฉันจะได้แต่งานหรือไม่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถึงยังไงตระกูลโตเล็กก็ไม่ได้บังคับให้ฉันต้องส่งไม้ต่อให้รุ่นต่อไปอยู่แล้ว”

ไอราถูกพูดขัดจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ

หลุมนี้เธอเป็นคนขุดมันเอง และตอนนี้เธอก็กำลังฝังตัวเองลงไปในนั้น ซึ่งท่าทางเย็นชาของกานต์มันทำให้เธอเจ็บเสียดหัวใจเป็นอย่างมาก

กรอบตาของไอราแดงก่ำ กานต์ไม่ได้พูดอะไรออกมา ปล่อยให้เธอกำคอเสื้อของตัวเองอยู่อย่างนั้น ทั้งสองวางท่าใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร

กิจจารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ถ้าเขาพูดว่าขอตัวออกไปก่อน คาดว่าสายตาของกานต์คงแช่แข็งเขาแน่ๆ แต่ถ้าต้องอยู่ต่อก็รู้สึกอึดอัดจริงๆนี่นา

“อะแฮ่ม เอ่อไอรา แกปล่อยกานต์ก่อนเถอะ ค่อยๆพูดกันดีๆนะ”

ในที่สุดกิจจาก็เอ่ยปากพูดออกมา

ไอรามองมาที่กานต์ เมื่อเห็นเขายังคงนิ่ง ไม่มีอารมณ์ใดๆเร็ดรอดออกมาทางสีหน้า ถึงได้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ และกระวนกระวาย

ใขณะที่ใจเธออยู่สุข แต่กานต์กลับมีท่าทีเรียบนิ่ง ราวกับว่าตัดสินใจมาแล้วว่าผลลัพธ์มันจะเป็นแบบไหน

ไอราพลันลนลานขึ้นมาในทันที

“กานต์ นายจะเลิกกับฉันจริงๆเหรอ?”

เสียงของเธอแผ่วเบา และสั่นไหว

ดวงตาของกานต์วูบไหว เขารู้ว่าจริงๆแล้วไอรายอมลดตัวตนลงเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

เธอเป็นถึงองค์หญิง ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงม เธอหยิ่งยโสตลอดเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่จะทำตัวน่าสงสารเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาคนเดียว

โดยเฉพาะกรอบตาแดงๆของเธอในตอนนี้ ท่าทางที่จะร้องแหล่ไม่ร้องแหล่ของเธอยิ่งบีบหัวใจคนมองเป็นอย่างมาก

เดิมทีกานต์อยากพูดอย่างเด็ดขาดว่า “นี่คือสิ่งที่เธอหวังไม่ใช่เหรอ” แต่เมื่อเห็นสีหน้าของไอราในขณะนี้ จำต้องกลืนคำพูดที่กำลังโพ่งออกมาลงไป

“อยากดูเคสผ่าตัดของเธอไหม?”

กานต์เปลี่ยนเรื่องทำให้ไอราไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ไม่!พอผ่าตัดเสร็จนายก็จะไม่สนใจฉันแล้วไม่ใช่หรือไง? นายจะได้ทิ้งฉันอย่างสบายใจใช่ไหมล่ะ? ถ้าสลัดตัวน่ารำคาญอย่างฉันออกไปได้นายก็ดีใจมากใช่หรือเปล่า? แทบจะอยากให้เป็นแบบนั้นเลยล่ะสิ?”

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาไอราเก็บกดและเครียดเกร็งมาตลอด สุดท้ายตอนนี้ก็ระเบิดมันออกมา เปลี่ยนไปจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่ เริ่มควบคุมตัวเองได้ยาก

จริงๆเธอก็รู้ว่าเป็นแบบนี้มันน่ารำคาญ อาจจะถึงขั้นทำให้คนเกลียดขี้หน้าเอาได้ เธอเองก็เคยไม่ชอบคนประเภทนี้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะกลายมาเป็นผู้หญิงแบบนี้ซะเอง

เมื่อกานต์เห็นว่าเธอเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ ในใจก็เกิดความรู้สึกเศร้า

ผู้หญิงที่เคยหยิ่งผยอง โหวกเหวกผ่าเผย ตอนนี้กลับมีท่าทางต่ำต้อยหวาดหวั่น แค่นี้ก็อธิบายได้แล้วว่าเธอไร้ซึ่งความรู้สึกปลอดภัยเพราะมาอยู่กับเขา

ในความรู้สึกของไอรา คงคิดว่าเขาไม่ได้ยอมรับเธอจริงๆ เพราะเธอตามจีบเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมากานต์เองก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เอาแต่เฉยชามาตลอด อันที่จริงไอราจะหมดความอดทนและความรู้สึกก็ยังได้

ทันใดนั้นกานต์ก็อ้าแขน รับไอราเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแนบแน่น เอ่ยพูดเสียงเบาว่า “พอคืนไตให้เธอ เราสองคนก็ถือว่าหายกัน”

“ใครจะไปหายกับนาย? กานต์ นายอย่าแม้แต่จะคิดเลยนะ！”

ประสาทที่กำลังเครียดเกร็งของไอราเมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็ระเบิดออกมาเหมือนแมวพองขน ยื่นมือออกไปผลักกานต์อย่างฉับพลัน แรงที่ใช้ผลักมีมากจนกานต์ถอยไปชนเก้าอี้

แรงชนอย่างรุนแรงทำให้แผ่นหลังของกานต์ได้แผลเจ็บจนทำให้หายใจติดขัด แต่เขาก็กัดฟันอดทนเอาไว้ ทว่าเหงื่อเย็นๆกลับผุดขึ้นมาตามหน้าผาก

“ไอรา ฉันไม่อยากจดจำบุญคุณของเธอเลยตอบตกลงผ่าตัดไง หลังจากนี้ก็ทางใครทางมัน ไม่ต้องมีใครติดค้างใคร มันก็ดีแล้วนี่”

“หุบปาก！ชาตินี้ทั้งชาตินายอย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น! คิดจะให้ฉันกับนายหายกันงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอกนอกเสียจากว่าฉันตาย！”

ร่างกายของไอราสั่นเทิ้ม เธอรู้สึกว่าตัวเองอยู่ไม่ได้แล้ว