บทที่ 1818 พี่กานต์ช่วยผมได้ไหม

เมื่อเห็นกานต์มึนงงสับสน กิจจาก็รู้สึกประสบความสำเร็จ ดีใจยิ่งกว่าตอนเขาทำวิจัยเสร็จเสียอีก

“เอาล่ะ แกค่อยๆคิด ฉันจะทำแผลให้แกไปพลางๆ”

กิจจาเปิดกล่องปฐมพยาบาลออกเริ่มทำแผลให้กานต์

กานต์ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา แต่เกร็งไปทั้งร่างกาย แค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่าเจ็บมาก

ด้านไอรา เธอวิ่งกลับมาที่ห้อง ปิดประตูคลุมโปงร้องไห้โฮออกมายกใหญ่

เธอน้อยใจจะตายแล้ว แทบจะระเบิดทั้งตัวออกมา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากานต์เธอกลับทำอะไรไม่ได้ เพราะถึงยังไงเธอก็ตามจีบเขาจริงๆ

แต่เมื่อนึกถึงที่กานต์พูดว่าระหว่างเขาสองคนถือว่าหายกัน หลังจากนี้จะไม่ติดค้างกันอีก เธอก็รู้สึกหัวใจสลายเหมือนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เจ็บปวดเกือบตาย

ยี่สิบปีเลยนะ

มันคือความยึดติด และเป็นความรักที่ฝังลึก

ถ้าไม่มีกานต์เธอต้องตายแน่ๆ

ไอราไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้อยู่นานเท่าไหร่ ร้องไปร้องมาก็ผล็อยหลับไป ซึ่งครั้งนี้เธอหลับสนิทมาก เหมือนกับว่าเหนื่อยจนสุดขีด เหนื่อยจนไม่อยากคิดอะไร มันคือความทรมานจากความเหนื่อยล้า

ในระหว่างนั้นกานต์ก็มา เมื่อเห็นไอราร้องไห้จนตาแเดง จึงไปเอาน้ำแข็งมาประคบตาให้เธอด้วยตัวเอง จากนั้นก็อยู่เฝ้าเธอสักพัก ถ้าไม่ใช่เพราะสิงหราชมาตามตัวเขา เขาก็คงจะอยู่นานกว่านี้

เมื่อรมิดารู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างกานต์และไอราก็ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่ใช้มองกานต์กลับทอแววคิดหนัก

ด้านแมทธิวกลับรู้สึกไม่คุ้มแทนกานต์

เขามาหากานต์ที่ห้อง แต่เมื่อเห็นว่ากานต์กำลังเคลียร์งาน เขาก็ว่าจะถอยหลังกลับ แต่กานต์ดันเจอเขาเข้าเสียก่อน

“มาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?”

“เปล่า ผมเบื่อๆน่ะ เลยว่าจะมาคุยกับพี่”

แมทธิวเดินเข้ามาอย่างเอ้อระเหยลอยชาย เมื่อเห็นกานต์นั่งจัดการงานอย่างพิถีพิถัน ก็อดที่จะรู้สึกนับถือไม่ได้

“ตัวเลขเยอะขนาดนี้พี่ไม่ปวดหัวบ้างเหรอ?”

“ถ้านายมีน้องชายน้องสาว นายจะรู้เองว่าบางเรื่องเราก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง หรือหนีพ้น เพราะถ้าเมื่อใดนายหนี น้องๆของนายก็จะแย่”

กานต์เอ่ยพูดอย่างเนิบนาบ

แมทธิวนิ่งไปเล็กน้อย

เขาพลอยนึกไปถึงไอรากับโอลี่

แม้ว่าหลายปีที่ผ่านมาไอราจะไม่ได้อยู่ในประเทศ แต่เธอก็คอยจัดการธุระให้พ่อบ่อยๆ โอลี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง รายนั้นแทบจะเป็นทูตได้อยู่แล้ว มีแค่เขากับพี่ชายที่ยังใช้ชีวิตตามใจต้องการ พอได้ยินกานต์พูดมาอย่างนี้ แมทธิวก็สะท้อนคิดในใจพร้อมกันนั้นก็มองมาที่กานต์

ผู้ชายคนนี้พูดแทนพี่ใหญ่ได้ตลอดเวลาจริงๆ อันที่จริงก็เป็นการบอกใบ้เป็นนัยๆแล้วว่าในอนาคตเขาต้องรักพี่ใหญ่มากแน่ๆ

จริงๆเลย….

ใจจืดใจจำ แต่ก็น่าชื่นชม

สายตาของแมทธิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย นั่งลงข้างกานต์อย่างสบายๆ จากนั้นก็ได้กลิ่นยาบนตัวกานต์อย่างจมูกไว

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจในทันที

“พี่จงใจทำให้พี่ผมร้องไห้ใช่ไหม?”

“ดูจากอะไร? บางทีอาจเป็นเพราะฉันแค้นที่พ่อของนายตีฉัน ก็เลยเอาคืนโดยการยั่วโมโหพี่นายก็ได้นี่นา?”

กานต์ย้อนถามอย่างเรียบนิ่ง

แมทธิวเห็นว่ามีของกินวางอยู่ข้างๆ จึงฉวยมือหยิบส้มขึ้นมาปอกกิน

“เป็นไปไม่ได้ ผู้ชายที่พี่สาวผมชอบไม่มีทางความอดทนต่ำขนาดนี้หรอก ไม่อย่างนั้นจะไปคู่ควรกับการที่พี่ผมตามจีบมาตั้งหลายปีได้ยังไง”

คำพูดนี้เหมือนจะต่อต้านกานต์ก็ไม่ใช่ จะชื่นชมก็ไม่ถูก

จู่ๆเขาก็รู้สึกขึ้นมาว่าจริงๆแล้วแมทธิวไม่ได้เอ้อระเหยลอยชายเหมือนอย่างที่แสดงออก อย่างน้อยในเรื่องความเชื่อมั่นคนในครอบครัวเขาก็เชื่อมั่นอย่างไม่มีข้อแม้

ข้อนี้ทำให้กานต์สบายใจเป็นอย่างมาก

“นายมาหาฉันที่นี่ไม่กลัวแม่นายไม่พอใจเหรอ?”

“พอใจหรือไม่พอใจไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมมาหาพี่ที่นี่หรือเปล่า มันขึ้นอยู่กับสายตาและความคิดของเธอว่าพี่ฉกชิงลูกสาวของเธอไปต่างหากล่ะ ดังนั้นการที่ผมมาที่นี่ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอก”