บทที่ 1819 การมาชอบนายคือเรื่องที่โง่ที่สุดของฉันแล้ว

“โอ๊ย ใครวะ?”

แมทธิวไม่พอใจ เมื่อหันหลังไปก็พบว่าเป็นรมิดาที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาจึงสะดุ้งทันที

“แม่ แม่ตบหัวผมอย่างนี้เดี๋ยวผมก็โง่หรอก”

“โง่สิดี แกจะได้ไม่ต้องไปพูดพร่ำกับคนอื่นให้มาก”

รมิดาหมดคำจะพูดกับลูกชายคนนี้สุดๆ แต่ไม่รู้ว่าแมทธิวถูกกานต์ซื้อใจไปได้ยังไง

แมทธิวกลับหัวเราะแล้วพูดออกมาว่า “แม่ ผมไม่ได้ถูกพี่กานต์ซื้อใจนะ จริงๆแล้วผมดูออกว่าพี่ใหญ่รู้สึกกับเขายังไง อีกอย่างเขาก็ดีกับพี่ใหญ่ไม่ใช่เหรอ?”

“ทำพี่แกร้องไห้เรียกว่าดีเหรอ?”

รมิดกามองบนใส่ลูกชายคนเล็ก

แมทธิวรีบพูดว่า “นั่นก็เพราะว่าอยากให้พี่ใหญ่ระบายอารมณ์เครียดๆออกมาไง แม่เองก็ดูออกไม่ใช่เหรอ แต่ถ้าแม่แค่ไม่ยอมรับพี่กานต์เฉยๆ ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว และผมก็คิดว่าถ้าบนโลกนี้ไม่มีพี่กานต์ พี่ใหญ่ก็คงไม่มีความสุขขนาดนี้ สิ่งที่พวกเราต้องการมาตลอดคือการที่พี่ใหญ่มีความสุขไม่ใช่เหรอ?”

รมิดาไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา

ผ่านไปสักพักถึงได้พูดขึ้นมาว่า “ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ต้องให้ความสำคัญกับทุกอย่างของพี่แก รู้ใช่ไหม?”

“ผมรู้”

“งั้นแกก็พักผ่อนเถอะ”

รมิดาลุกออกไป

ด้านไอราก็วิ่งมาถึงหน้าห้องกานต์ด้วยใบหน้ากังวลทว่ากลับไม่กล้าเข้าไป

เธอกำชายเสื้อเอาไว้แน่น กังวลจนทำตัวไม่ถูก ในตอนนี้เองกลับได้ยินเสียงไอของกานต์ดังมาจากข้างในห้องเธอจึงเปิดประตูพรวดแล้วเดินเข้าไปหา

“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

กานต์ไม่แปลกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของไอรา เขาส่ายหน้า ทว่าไม่อาจหยุดอาการคันคอของตัวเองได้ ยังคงไอออกมาอย่างรุนแรง

ไอราวิ่งไปเทน้ำเปล่ามาให้เขา พร้อมกันนั้นก็เตรียมตบหลังให้กานต์เบาๆเพื่อให้เขาหายใจสะดวก มือยังไม่ทันแตะแผ่นหลังก็นึกขึ้นมาได้ว่ากานต์มีแผล

เพราะใส่ใจเป็นพิเศษ ดังนั้นเธอจึงได้กลิ่นยาล้างแผลจางๆบนตัวของเขา

ไอราอดนึกไปถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ขึ้นมาไม่ได้ เธอเองก็ไม่รู้ว่าในตอนนี้ควรที่จะรู้สึกอย่างไรดี จึงเอ่ยพูดออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “ฉันขอดูแผลบนหลังของนายได้ไหม?”

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ไม่ต้องดูหรอก สองสามวันก็หายแล้ว”

กานต์จับมือของไอราพร้อมกับพูดเสียงเบา แต่กระนั้นก็ยังไอออกมาเหมือนเดิม

ดวงตาของไอราแดงระเรื่อ จากนั้นก็หว่านล้อมให้เขาดื่มน้ำสักหน่อย และกานต์ก็ทำตาม

ชั่วขณะนั้นก็เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งสองคน

“อารมณ์ดีขึ้นแล้วหรือยัง?”

กานต์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน

ไอราพยักหน้า กระนั้นก็ยังจดจ้องไปที่แผลบนหลังของกานต์

พ่อตัวเองเป็นคนยังไงเธอรู้เป็นอย่างดี และเธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายใส่ใจเธอมากขนาดไหน ดังนั้นในตอนที่ได้รู้ว่ากานต์ไปหาพ่อเธอเพียงลำพังเธอจึงเป็นห่วงมาก แต่ทำไมเธอถึงไม่สนใจบาดแผลของกานต์เป็นสิ่งแรกล่ะ?

ใช่อยู่ที่เธอน้อยใจและเสียใจ แต่ว่ากานต์ควรที่จะสำคัญที่หนึ่งในใจของเธอไม่ใช่เหรอ?