บทที่ 1821 นายคิดอะไรแผลงๆอีกแล้ว

ไอราออกแรงหยิกกานต์ในทันที สายตางุนงงทำให้กานต์ขำ

“เธออยากให้พวกเขาเข้ามาเห็นฉันสภาพนี้เหรอ?”

ไอราที่กำลังมองกล้ามอกแน่นๆของกานต์อยู่ ส่ายหน้าออกไปโดยไม่รู้ตัว

เธอต้องไม่อยากให้คนอื่นเห็นกานต์สภาพอย่างนี้อยู่แล้ว

ทั้งร่างกายของกานต์เป็นของเธอนะ!

เห็นไอราส่ายหัว กานต์จึงยิ้มพูดขึ้น “หยิบเสื้อในตู้เสื้อผ้ามาให้ฉันที”

ก่อนหน้านี้กิจจาหาคนไปซื้อเสื้อผ้ามาให้กานต์หลายชุดแล้ว ไม่งั้นด้วยความรวดเร็วของเขาที่บาดแผลติดอยู่กับเสื้อผ้าคงจัดการไม่ได้จริงๆ

ไอราจึงรีบหาเสื้อมาให้กานต์ใส่

แต่กานต์ยังไม่ทันติดกระดุม ก็เปิดประตูออกไปอย่างนั้น

ด้านนอกเป็นคนของเขตทหารที่พากองกำลังทหารเข้ามา เห็นกานต์สีหน้าซีดเผือด จึงกวาดสายตาไปที่ร่างกายท่อนบนของเขา ถามขึ้นด้วยความประหม่า “คุณกานต์ คุณได้รับบาดเจ็บเหรอครับ? โดนใครทำร้ายมาเมื่อกี้ใช่ไหมครับ?”

“ไม่ใช่ นี่พ่อตาเป็นคนลงมือน่ะ แค่ศึกษาก่อนจะยกลูกสาวให้”

คำพูดของกานต์ทำให้ไอราเคอะเขินขึ้นมาทันที

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายคิดไม่ถึงว่ากานต์จะพูดเรื่องน่าอายอย่างนี้ออกมา ทั้งยังแสดงท่าทางโอ้อวดสีหน้าภาคภูมิใจอีก จึงตะลึงงันไปเลย

สีหน้าของคนอื่นๆก็ประหลาดใจมาก

ในเขตทหารกานต์ถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง เนื่องจากได้รับเหรียญบำเหน็จความชอบทางด้านการรบมากมาย จึงกลายเป็นเทพที่ได้ใจคนจำนวนมาก

ตอนนี้เทพผู้ไม่เคยกินอาหารบนโลกมนุษย์ไม่นึกว่าจะเปลี่ยนไปธรรมดาเช่นนี้ ก็เพื่อแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งจึงยอมอดกลั้นที่จะโดนตำหนิอย่างรุนแรงและได้รับการประเมินจากพ่อตา จู่ๆพวกเขาก็รู้สึกว่ากานต์อยู่ห่างจากพวกเขาใกล้มากๆ ใกล้จนได้กลิ่นของมนุษย์ซะแล้ว

มีคนใจกล้าถามขึ้น “คุณกานต์ ตอนแต่งงานจะส่งการ์ดเชิญมาให้พวกผมไหมครับ?”

“ส่งไปให้พวกนายก็คงมาไม่ได้อยู่ดี แต่ตอนนั้นฉันจะส่งถุงลูกอมลูกกวาดไปที่เขตทหารแน่นอน ให้พวกนายทุกคนได้กิน มา ดูสิ นี่คือพี่สะใภ้ในอนาคตของพวกนาย”

พูดแล้วกานต์ก็ดันไอรามาที่ด้านหน้า

หน้าของไอราแดงราวกับลูกแอปเปิ้ล ยิ่งกระวนกระวายมากขึ้นเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ”

ไอราเอ่ยปากออกมาเบาๆ

“สวัสดีครับพี่สะใภ้!”

เสียงของทั้งกลุ่มดังกังวาน คนขวัญอ่อนคงตกใจเสียงพวกเขาแน่ๆ แต่ทว่าไอรากลับสบายใจ

สามารถทำให้เพื่อนร่วมรบของกานต์ยอมรับได้ เธอรู้สึกว่าความพยายามทั้งหมดของตนเองมันคุ้มค่าแล้ว

“เอาล่ะ ไปจัดการเรื่องที่พวกนายควรทำกันได้แล้ว ที่ฉันนี่ไม่ได้มีอะไร”

กานต์รู้ว่าพวกเขาออกทำภารกิจ คงไม่ดีถ้าจะล่าช้านานเกินไป จึงเอ่ยปากไล่พวกเขา

อีกฝ่ายเห็นกานต์พูดอย่างนี้ ก็ไม่ได้มีความระแวงและไม่พอใจใดๆเลย พากันออกไปอย่างคึกคัก

หลังจากกานต์ปิดประตูห้อง ไอราถึงได้มีสติกลับมา ก็บอกอยู่ว่าไม่อยากให้คนอื่นๆเห็นร่างกายของกานต์ไม่ใช่เหรอ?

อีกอย่างในเมื่อต้องการให้คนพวกนั้นเห็น ทำไมกานต์ต้องให้เธอไปหาเสื้อผ้ามาด้วย?

“นายคิดอะไรแผลงๆอีกแล้วใช่ไหม?”

ไอรารู้สึกว่าตนเองไม่เคยเข้าใจความคิดของกานต์เลย

กานต์ยิ้มๆ “ต่อไปเธอก็จะรู้เอง เหนื่อยไหม? เรื่องผ่าตัดไม่ต้องเครียดนะ มีแม่เธอกับพี่ชายฉันอยู่ ส่วนไตที่หามาได้ก็ปลอดภัยแน่นอน เชื่อฉัน ไม่มีปัญหาหรอกรับรองเลย”

“อื้ม”

เมื่อก่อนไอราค่อนข้างต่อต้านการผ่าตัดนี้ แต่ทว่าเธอรู้ที่กานต์ทำอย่างนี้ก็เพื่อตนเอง เธอก็หวังว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของตนเองจะได้เดินไปกับกานต์ให้มากขึ้น ดังนั้นเธอจึงตอบตกลง

บางทีการอยู่ต่อหน้าความรัก ทุกคนต่างก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น

เธออยากใช้ชีวิตให้ดี เพื่อกานต์ เพื่อชีวิตที่มีความสุขในวันข้างหน้า เธอต้องใช้ชีวิตให้ดี

ทั้งสองคนยังอยากพูดอะไรกันอีก แต่เสียงเคาะประตูจากด้านนอกลอยเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้กานต์เริ่มไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว