บทที่ 1823 พี่เป็นพี่ผม เป็นคนในครอบครัวของผม

“ทำไมอะไร?”

กิจจาพยายามหลบสายตาของกานต์ ถึงจะสุขุมหนักแน่นมาโดยตลอด แต่ทว่าความถี่ในการดื่มน้ำยังคงทำให้กานต์มองออกว่าในใจของเขาค่อนข้างประหม่า

กานต์เดินเข้าไปทีละก้าวๆ มองกิจจา รับแก้วน้ำจากในมือของเขามา จ้องตาของกิจจาถามขึ้น “ทำไมต้องทำขนาดนี้? พี่รู้จักคนที่มาขโมยไตงั้นเหรอ?”

“อืม”

ในที่สุดกิจจาก็มองกานต์

สายตาของเขามีความรู้สึกผิด มีความเสียใจ แต่กลับไม่หลบเลี่ยงอีกแล้ว

“เพราะอะไร? บอกเหตุผลผมมาสักข้อสิ”

กานต์ไม่รู้สึกว่ากิจจาจะเป็นผู้ก่อการร้าย ยิ่งไม่รู้สึกเลยว่าเขาจะช่วยเหลือคนนอกให้มาทำร้ายคนในครอบครัว

เขาเป็นพี่ใหญ่ของตนเอง หลายปีนี้เพื่อน้องชายน้องสาวแล้ว ถึงขั้นที่เพื่อตัวเขา กิจจาได้ทำเรื่องมากมาย ถึงเขาไม่พูดแต่กานต์ก็รู้อยู่แก่ใจ

การเสแสร้งของคนๆหนึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะสมบูรณ์แบบขนาดนี้ แล้วก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปกปิดเอาไว้หลายปีขนาดนี้ กิจจาเป็นคนของตระกูลโตเล็ก สำหรับความรักที่มีต่อตระกูลโตเล็กมันประจักษ์ชัดแจ้งแก่สายตาของทุกคนอยู่แล้ว ถ้ามีคนบอกว่ากิจจาสมคบคิดกับผู้ก่อการร้าย เขาคนหนึ่งแหละที่ไม่เชื่อ แต่วินาทีนี้เขากลับต้องการเหตุผลสักข้อจนแทบทนไม่ไหว

กิจจาดันๆแว่นตาที่อยู่บนจมูก พูดด้วยเสียงทุ้ม “พี่ติดค้างหนี้ชีวิตเธอ บุญคุณนี้ต้องชดใช้ พี่รู้ว่าเรื่องของพี่เองไม่ควรเกี่ยวโยงไปถึงนายกับไอรา แต่เธอมาขอร้องพี่ถึงที่นี่ พี่ก็ไม่รู้จะทำยังไง”

กานต์ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินออกไป

จู่ๆกิจจาก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา

“กานต์ นายด่าพี่เถอะ หรือจะต่อยพี่ก็ได้ นายไม่พูดไม่จาอย่างนี้มันหมายความว่าไง?”

“ไม่ได้หมายความอะไร ผมจะไปหาไอรา”

กานต์ไม่หันมามอง ถึงขั้นที่ไม่หมุนตัวกลับมา เขาเดินออกไปอย่างนั้นเลย แต่ถ้ามองดีๆจะเห็นว่าร่างกายของกานต์กำลังสั่นเทิ้มเล็กน้อย

เดิมทีกิจจาอยากจะตามออกไป แต่หลังจากที่เขาลุกขึ้นถึงได้พบว่าตนเองไม่มีสิทธิ์แล้วก็ไม่มีหน้าที่จะตามออกไปด้วย

กานต์ออกมาจากห้องทำงานของกิจจาแล้ว พิงอยู่ที่ผนังของทางเดิน จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงทั้งร่างกายโดนสูบออกไปจนหมด ถ้าไม่ใช่ว่าเมื่อกี้อดกลั้นเอาไว้ เป็นไปได้มากว่าคงล้มอยู่ต่อหน้ากิจจาแล้ว

ผลลัพธ์นี้ทำให้เขายอมรับไม่ได้ แล้วก็ไม่สามารถเผชิญหน้าได้ด้วย

ถ้าตอนนี้ไปหาไอราควรพูดยังไงดีล่ะ?

จะให้บอกว่าไตของเธอโดนคนอื่นแย่งไปแล้ว ส่วนพี่ใหญ่ของตนเองก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดงั้นเหรอ?

เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นการตัดสินใจของกานต์เพียงผู้เดียวที่ต้องการให้ไอราทำการผ่าตัด ตัดสินใจไปซื้อไตที่ตลาดมืด ตัดสินใจให้ไอรากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่วิธีการทั้งหมดที่เขาพยายามทำให้ดีที่สุด กลับคิดไม่ถึงผลลัพธ์อย่างนี้

ใจของกานต์ว้าวุ่น ในสมองยุ่งเหยิง เขานั่งลงไปบนเก้าอี้ดวงตาเหม่อลอยไปทิศทางหนึ่ง แต่ในฝ่ามือกลับกำผมยาวเส้นหนึ่งเอาไว้

เจอสิ่งนี้อยู่บนไหล่ของกิจจา เขาจึงหยิบติดมือออกมาด้วย

อีกฝ่ายเป็นใคร บางทีผ่านเส้นผมเส้นนี้อาจจะพอยืนยันอะไรได้บ้าง แต่ทว่าเขาก็ค่อนข้างหวาดหวั่น

กานต์ไม่รู้ว่าตนเองกำลังกลัวอะไรอยู่ ความรู้สึกนั้นทำให้เขารู้สึกกลัดกลุ้ม ไม่สบายใจ

นั่งอยู่ข้างนอกพักใหญ่ กานต์ถึงได้มีเรี่ยวแรงกลับมา เขาถือเส้นผมไปที่ห้องของตนเอง

เนื่องจากเกี่ยวข้องกับการทำงาน ที่ที่เขาอยู่จึงมีเครื่องมือมากมาย

กานต์ดำเนินการอยู่สักพัก DNAของเส้นผมก็ออกมา เขาจึงแฮกเข้าไปในคอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาDNAที่สอดคล้องกัน ตอนที่เห็นข้อมูลของอีกฝ่ายจึงตะลึงงันไปชั่วครู่

ไม่นึกว่าอีกฝ่ายก็คือเมษา ลูกสาวของเสนาธิการนภทีป์

กานต์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องที่ตนเองพลาดทำร้ายตัวประกันก่อนหน้านี้

มีคนเคยแตะต้องปืนของเขามาก่อนแล้ว ส่วนเขาอยู่ทีมเดียวกับธันวา พี่ชายของเมษา

ก่อนหน้านี้กานต์ไม่อยากสงสัยสหายของตนเอง ถึงยังไงหลายปีนี้ ทุกคนก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ถึงขั้นตายด้วยกัน เมื่อเข้าสู่สนามรบแล้วสามารถมอบด้านหลังตนเองให้แก่เพื่อนตายของกันและกันได้ แต่ทำไมถึงเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้ล่ะ?

ตอนนี้เมษามาขโมยไต กานต์จึงจำเป็นต้องคิดมาก