บทที่ 1825 ถอยออกไปห่างๆฉัน

กิจจามองกานต์ที่หมดสติไปแล้ว ดีดนิ้วขึ้นมาในทันที จึงมีคนเดินออกมาจากในห้องส่วนตัว พูดกับกิจจาอย่างนอบน้อม “คุณชายใหญ่”

“ส่งน้องชายของฉันไปในที่ที่ฉันบอกให้ดี ภายในช่วงเวลาที่ฉันกำหนดฉีดยาให้เขาหลับสนิทสักระยะหนึ่ง ใครก็ห้ามทำร้ายเขาทั้งนั้น”

เสียงของกิจจาเย็นชาสุดๆ ส่วนคนที่อยู่ข้างๆเริ่มดำเนินการตามคำสั่ง

หลายคนนั้นเดินเข้ามาพาตัวกานต์ออกไป

กิจจามองแก้วกาแฟที่กานต์ดื่มไปแล้วตรงหน้า เทกาแฟที่เหลืออยู่ทิ้งไปทันที จากนั้นจึงจัดการแก้วให้เรียบร้อย

เขายืนขึ้นมองรถด้านนอกที่วิ่งสวนกันไปมาอย่างไม่ขาดสาย แววตาเปล่งประกายความรู้สึกที่ไม่ชัดเจน

ส่วนไอราที่ด้านนี้ไม่ได้ข่าวคราวของกานต์เลย จึงเดินไปเดินมาด้วยความร้อนรน แมทธิวมองตามจนเวียนหัวไปด้วย

“พี่ เลิกเดินซะที พี่กานต์ฝีมือดีขนาดนั้น ไม่เป็นอะไรหรอก”

“นายจะเข้าใจอะไรล่ะ? ฝีมือเขาดีก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเหรอ? ทำไมพวกนายถึงคิดอย่างนี้? ถ้าฝีมือดีก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ งั้นครึ่งปีก่อนที่เขาบาดเจ็บสาหัสมันมาจากไหนล่ะ?”

ไอราแค่นึกถึงครึ่งปีก่อนที่เห็นสภาพไร้ชีวิตชีวาของกานต์กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในใจก็สั่นเทิ้มแล้ว

เธอรู้ว่าตนเองคงจะร่วงลงไปอยู่ในเงามืดของจิตใจแล้ว หลายวันติดต่อกันที่เธอไม่กล้าหลับตานอน กลัวว่าแค่หลับตาก็จะเห็นร่างไร้ชีวิตของกานต์ขึ้นมา

ตอนนี้แค่กานต์ออกไปไล่ตามผู้ก่อการร้ายอะไรนั่นเธอก็เป็นกังวลจนทนไม่ไหว และความรู้สึกอย่างนี้เธอจนปัญญาที่จะพูดกับใครได้ ดังนั้นถึงได้ร้อนใจเหลือเกิน

แมทธิวโดนไอราอบรมไปหนึ่งยก จึงลูบๆจมูกด้วยความเบื่อหน่าย “ในเมื่อพี่เป็นห่วงเขาขนาดนี้ ผมจะออกไปช่วยพี่ถามๆสถานการณ์ของเขาให้”

“รีบไป”

ไอราดันแมทธิวออกไป

แมทธิวเห็นบานประตูที่ปิดแน่นก็อยากจะร้องไห้ขึ้นมาบ้างแล้ว

พี่สาวคนนี้ช่างเป็นบุคคลที่สนใจแต่แฟนไม่สนใจน้องชายเลยสินะ จริงๆเลย......

ในใจของเขาคิดอยู่หลายคำ แต่นึกถึงอีกฝ่ายที่เป็นพี่สาวแท้ๆของตนเอง ถึงได้กลืนคำเหล่านั้นลงไป

ตอนที่ในห้องเหลือแค่ไอราเพียงคนเดียว เธอก็ยิ่งตื่นตระหนกกระวนกระวายใจ หลังจากเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบจึงเปิดประตูคิดจะออกไป แต่กลับเจอกิจจาอยู่ที่หน้าประตูพอดี

“พี่กิจจา? กานต์กลับมาแล้วเหรอคะ?”

ไอราเห็นกิจจา จึงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นดีใจ

เธอจำได้ว่ากานต์ออกไปพร้อมกับกิจจา ตอนนี้กิจจากลับมาแล้ว แสดงว่ากานต์ก็กลับมาแล้วใช่ไหมล่ะ?

เวลานี้ไอราไม่ได้ครุ่นคิดถึงปัญหาของไตเลยสักนิด เธอแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของกานต์

“เขาเป็นยังไงบ้าง? ไม่บาดเจ็บใช่ไหม? คงจะไม่ได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว เขาอยู่กับพี่กิจจาจะบาดเจ็บได้ยังไงล่ะคะ?”

ไอราพูดเองเออเอง

แต่กิจจากลับเอ่ยปากขึ้นมาทันที

“กานต์อาจจะไม่ได้กลับมาสักระยะหนึ่ง การผ่าตัดของเธอพี่จะเป็นคนดำเนินการให้เอง”

คำพูดนี้ทำให้ไอราชะงักเล็กน้อย

“พี่กิจจา หมายความว่ายังไง? กานต์เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?”

“ไม่มีอะไร ไม่ต้องคิดมาก เขามีเรื่องอื่นที่ต้องทำ จึงกลับมาไม่ได้ชั่วคราว แต่ทว่าเธอสบายใจได้ ไตของเธอพี่ให้คนเตรียมเอาไว้แล้ว อย่างช้าที่สุดเช้าวันพรุ่งนี้ก็จะมาถึง เธอเตรียมตัวผ่าตัดด้วยนะ กานต์ไม่อยู่ พี่จะดูแลเธอแทนเขาเป็นอย่างดี”

กิจจาพูดจบก็หมุนตัวจะเดินไป แต่กลับโดนไอราจับแขนเสื้อเอาไว้

เวลานี้ไอราไม่สนใจการระมัดระวังระหว่างชายหญิงแล้ว แค่ถามขึ้นด้วยความประหม่า “พี่กิจจา พี่บอกฉันมาตามตรง กานต์เกิดเรื่องแล้วใช่ไหม?”

ความรู้สึกอย่างนี้มันน่าประหลาดใจมาก ราวกับเป็นสัมผัสที่หกของผู้หญิง แต่กลับพูดหนึ่งสองสามสี่ห้าออกมาไม่ได้ ทำให้เธอค่อนข้างกลัดกลุ้มใจ

กิจจาเห็นสายตาที่ร้อนรนของไอรา ดวงตาเรียวยาวที่น่ามองสั่นไหวเล็กน้อย เหมือนกำลังครุ่นคิด แล้วก็เหมือนไม่ได้คิดอะไรเลย ตอนที่ไอราแทบจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วจึงพูดขึ้นเรียบๆ “มีพี่อยู่ เขาไม่เป็นอะไรหรอก”

ประโยคนี้กลับทำให้ไอราสบายใจมากขึ้น

“น้าพลมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้เขาไปใช่ไหมคะ?”

“เรื่องที่ไม่ควรถามเธออย่าถามดีกว่า”

กิจจาพูดจบก็ดึงแขนเสื้อของตนเองออกเบาๆ