บทที่ 1828 เริ่มมีความคิดอื่น

บรรยากาศจมลงไปถึงจุดเยือกแข็งอย่างฉับพลัน

“หมอกิจจา คุณอย่ามาบีบฉันนะ!”

กิจจากำลังทำให้ท่านพลเดือดดาล

หลายปีมานี้ ยังไม่มีใครสักคนที่กล้าพูดกับเขาขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่ว่าหลานของตนเองจำเป็นต้องให้กิจจาผ่าตัดให้ เขาก็อยากจะฆ่ากิจจาให้ตายไปเดี๋ยวนี้จริงๆ

กิจจาเองก็เข้าใจความรู้สึกของท่านพลในตอนนี้ แต่ทว่าเหมือนเขายังยั่วโมโหไม่พอจึงพูดต่อ “ถ้าคุณกล้าแตะต้องอาจารย์ของฉันแม้เพียงเล็กน้อยก็ลองดู ท่านพลใช่ไหม? ตอนนี้คุณยืนอยู่บนอาณาเขตของใครเหมือนคุณเองก็ยังไม่ชัดเจนเลยนะ? งั้นฉันจะบอกคุณเอง ตระกูลโตเล็กของฉันอยากจะจัดการท่านพลอย่างคุณสักคน ไม่ใช่เรื่องยากเลยจริงๆ ที่ฉันไม่ได้รบกวนคนในครอบครัว เพราะไม่อยากทำให้เรื่องราวใหญ่โต ฉันแค่อยากให้อาจารย์ของฉันปลอดภัย อยากให้คนในครอบครัวของฉันสุขภาพแข็งแรง แต่มันไม่ได้หมายความว่าฉันกลัวคุณ ตอนนี้เป็นคุณที่ต้องขอร้องฉัน งั้นก็ควรจะมีท่าทางของคนที่กำลังวิงวอนขอร้องสิ”

“คุณอยากได้ท่าทางแบบไหน?”

ท่านพลพยายามควบคุมความโกรธของตนเองเอาไว้

จู่ๆด้านนอกก็มีคนๆหนึ่งเดินเข้ามา ตอนที่เห็นกิจจาจึงตะลึงไปชั่วครู่

“กานต์?”

กานต์เห็นคนที่เดินเข้ามาจากทางหน้าจอก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน

สายฟ้า?

ไม่นึกว่าสายฟ้าจะอยู่ที่นี่?

เกิดอะไรขึ้น?

เขากลั้นหายใจฟัง ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของกิจจาดังขึ้น “ถ้าคุณตาบอดสามารถไปที่แผนกตาได้ ฉันจะแนะนำหมอให้คุณเอง”

ได้ยินกิจจาพูดอย่างนี้ สายฟ้าจึงได้สติกลับมาทันที

เขารู้อยู่แล้วว่ากิจจากับกานต์หน้าตาค่อนข้างเหมือนกัน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะเหมือนกันขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่ว่าทั้งสองคนนิสัยไม่เหมือนกัน เขาอาจจะแยกไม่ออกจริงๆก็ได้

ท่านพลเห็นสายฟ้ามาแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะระบายอารมณ์ใส่เขา

“ไอ้ขยะ! ไสหัวไปข้างๆ”

“ครับ”

ถึงสายฟ้าจะชอบกระพือความลับต่อหน้าของคนนอกยังไง แต่ต่อหน้าของท่านพลเขากลับกลายเป็นคนที่ระมัดระวังตัว

จู่ๆในหัวของกานต์ก็มีเสียงฟ้าร้องดังครึกโครมปะทุอะไรบางอย่างออกมา เขาจึงรีบบันทึกรูปของท่านพลจากทางหน้าจอ แล้วส่งไปให้นะโมทันที

“หาข้อมูลของคนๆนี้ให้ฉันที”

นะโมที่ด้านนี้ยังกังวลเรื่องที่ชมพูโดนพิษอยู่ ทั้งยังมาได้ยินว่าไตของไอราโดนขโมยไปอีก ทั่วโรงพยาบาลทหารจึงพากันเป็นห่วง ทีมลาดตระเวนของเขตทหารจึงเดินกันไปทีละกลุ่มๆ เสียงเดินกลับไปกลับมาทำให้เขาร้อนใจ

ตอนที่ได้รับข้อความของกานต์โดยไม่ได้คาดคิดเขาจึงค่อนข้างตกตะลึง

ชมพูเห็นเขาเหม่อลอย จึงถามขึ้น “เป็นอะไรไป? ใครส่งข้อความมา?”

“เฮียให้ฉันตรวจสอบคนๆหนึ่งน่ะ”

นะโมรีบเปิดคอมพิวเตอร์

หลังจากกานต์ส่งข้อความไปแล้วถึงรู้สึกได้ว่าแม้แต่มือถือของเขากิจจาก็ไม่ได้เก็บไป

ดังนั้นทั้งหมดนี้เป็นการปกป้องเขางั้นเหรอ?

ไม่สิ!

เขามาจากครอบครัวของนายทหารที่สง่าผ่าเผย ยังมีความยากลำบากอะไรที่เขาไม่เคยได้เจออีกงั้นเหรอ? ตรงไหนที่จำเป็นต้องให้กิจจาปกป้องบ้างล่ะ?

ดังนั้นการปกป้องที่เห็นได้อย่างชัดเจนนี้ จริงๆแล้วกิจจาหวังอยู่เงียบๆว่าตนเองจะส่งข่าวอะไรออกไปใช่ไหม?

กิจจาใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เข้าไปในถ้ำเสือก็แค่เพื่อให้ได้ข่าวสารบางอย่างและข้อมูลที่มีประโยชน์แก่เขางั้นเหรอ?

อีกอย่างกิจจารู้ได้ยังไงว่าตนเองกำลังตรวจสอบสายฟ้าอยู่?