บทที่ 1829 ช่วยฉันยืนยันเรื่องหนึ่ง

“กิจจา คุณกำลังทำอะไร?”

สายฟ้ายังคงให้ความสำคัญกับลูกชายคนนี้มาก ยังไม่ต้องพูดถึงท่าทีของท่านพลที่มีต่อเด็กคนนี้ ก็อาศัยแค่เขาเป็นลูกชายของตนเอง สายฟ้าจึงอบรมเลี้ยงดูด้วยความระมัดระวัง ตอนนี้แค่เข้ามาในห้องก็เห็นกิจจากำลังใช้มือกดอยู่บนตำแหน่งไตของเด็ก จึงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง รีบเดินเข้าไปอยากจะจัดการกิจจา แต่กลับได้ยินกิจจาพูดอย่างเย็นชา “ถ้าไม่อยากให้เขาตายก็ยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ”

“อยู่นิ่งๆ!”

ท่านพลเชื่อฟังคำพูดของกิจจาราวกับเป็นราชโองการขององค์จักรพรรดิ หลังจากเห็นการเคลื่อนไหวของสายฟ้าจึงตำหนิเขาเสียงดัง

เขาไม่ไว้หน้าของสายฟ้าเลยสักนิด รอบๆด้านเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดกับคนรับใช้ เสียงตำหนิของท่านพลดังขนาดนั้น ตำหนิไปโดยสัญชาตญาณขนาดนั้น ยิ่งกว่านั้นยังทำต่อหน้ากิจจาอีก ดวงตาของสายฟ้าจึงแดงขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังหยุดฝีเท้าเอาไว้ กำลังมองกิจจาคลำๆกดๆอยู่บนร่างของลูกชายอย่างช่วยอะไรไม่ได้เลย

กิจจาไม่สนใจว่าสายฟ้าจะคิดยังไง หลังจากตรวจดูเด็กอย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้ว สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม

“พวกคุณเตรียมจัดงานศพเถอะ อวัยวะหลายอย่างของเด็กคนนี้ล้มเหลวไปหมดแล้ว ต่อให้เป็นแค่โรคไตก็อาจจะมีชีวิตต่อไปไม่ได้อยู่ดี”

แค่ท่านพลได้ฟัง ก็ร้อนรนขึ้นมา

“หมอกิจจา แค่คุณช่วยหลานฉันได้ คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

สำหรับท่านพลแล้ว หลานคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา

สายฟ้าก็ประหม่าขึ้นมา มองกิจจาแล้วพูดขึ้น “หมอกิจจา เมื่อกี้ผมผิดเอง คุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ ถ้าคุณอยากระบายอารมณ์ คุณต่อยผมด่าผมก็ได้ แต่ขอให้คุณเห็นแก่เด็กที่อายุยังน้อยด้วยช่วยเขาเถอะ”

กิจจาเป็นหมอ ถึงจะไม่ชอบท่านพลกับสายฟ้า แต่สำหรับเด็กน้อยคนหนึ่งเขาก็ใจร้ายไม่ลงหรอก

เด็กไม่มีความผิดนี่นา

“ถ้าฉันอยากให้พวกคุณไปมอบตัวต่อเจ้าหน้าที่ อธิบายเรื่องแย่ๆพวกนั้นที่ทำมาตลอดหลายปีนี้ให้ชัดเจน เพื่อช่วยเด็กคนนี้ พวกคุณก็จะรับปากใช่ไหม?”

กิจจาพูดอย่างไม่ใส่ใจ

สีหน้าของท่านพลแย่ขึ้นมาทันที ส่วนสายฟ้ากลับเงียบ

กิจจามองสายฟ้า มุมปากยิ้มเยาะเล็กน้อย

“ดูสิ พวกคุณก็ทิ้งความร่ำรวยกับตำแหน่งในมือไม่ลง แล้วยังคิดจะช่วยเด็กคนนี้โดยที่ไม่ต้องชดใช้กรรมด้วย บนโลกนี้มีเรื่องที่ดีขนาดนี้ที่ไหนกันล่ะ?”

กิจจาไม่สนใจอยู่แล้วว่าพวกเขาจะคิดยังไง ถึงยังไงตอนนี้ก็คงทำอะไรเขาไม่ได้หรอก อันที่จริงเขาเป็นความหวังสุดท้ายของเด็กแล้วนะ

เท่าที่ตรวจดูเมื่อกี้ เด็กคนนี้ได้รับความทรมานไม่น้อยเลย คาดว่าท่านพลคงเชิญหมอมาทำการวินิจฉัยและรักษาเด็กหลายคนแล้ว ทว่าล้วนแต่เป็นหมอที่ไม่มีฝีมือจนเกินไป เด็กจึงได้รับความเจ็บปวดอย่างไม่มีเหตุผลก็เท่านั้น

ตอนนี้พวกเขาเอาความหวังทั้งหมดมาวางไว้บนตัวกิจจา แต่กิจจาเองไม่มีอะไรต้องกลัวอยู่แล้ว

สีหน้าของท่านพลแย่มากๆ แต่กลับไม่กล้าแตะต้องกิจจาเหมือนอย่างที่เขาคาดการณ์เอาไว้ พูดกับบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆด้วยความโมโห “พาหมอกิจจาไปพักผ่อนก่อน”

“ครับ”

บอดี้การ์ดที่อยู่รอบๆจึงห้อมล้อมกันเข้ามา

ตรงไหนเหรอที่เรียกว่าเชิญ?

เห็นได้ชัดเจนเลยว่าเป็นการคุกคามและกักขัง!

แต่ทว่ากิจจากลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “พวกคุณคิดให้ถ่องแท้จะดีที่สุด เด็กคนนี้มีเวลาไม่มากแล้ว”

พูดจบ กิจจาก็ก้าวเท้าเดินออกไปทันที

กานต์เห็นวิดีโอจากฝั่งนี้อย่างชัดเจน ตอนนี้กิจจาโดนกักบริเวณแล้ว

เขารีบค้นหาที่อยู่ทิศทางที่แน่นอนของกิจจา ไม่นานก็ค้นเจอตำแหน่งแล้ว แต่สัญญาณของที่นั่นกลับขาดหายไปอย่างฉับพลัน บนหน้าจอกลายเป็นเกล็ดหิมะทั้งหมด

สงสัยว่ากิจจาจะอยู่ในห้องที่โดนปิดกั้นสัญญาณ

กานต์รีบลุกขึ้นจะออกไป แต่กลับโดนบอดี้การ์ดที่หน้าประตูขวางเอาไว้

“คุณชายรอง คุณออกไปไม่ได้นะครับ”

“หลบไป!”