บทที่ 1831 นี่ผู้ช่วยของฉัน

“คุณชายรองล่ะ?”

“ไม่รู้ เราก็เฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดไม่ใช่เหรอ?”

ทั้งสองคนมองกันไป มองกันมา หน้าตาอยากจะร้องไห้

หลังจากกานต์ออกมาแล้วก็หาทางลัดเส้นหนึ่งเจออย่างรวดเร็ว ไม่นึกเลยว่าที่นี่จะอยู่บนเขา จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

พี่ใหญ่นี่ชอบใช้ชีวิตแบบนี้จริงๆเลยนะ

หลังจากที่กานต์รีบออกมา ไม่นึกว่าจะเจอณิตาที่ตีนเขา

วินาทีนั้นที่ได้เจอณิตา กานต์ตะลึงเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าเธอมาหากิจจาหรือเปล่า จึงอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง

แต่ณิตาที่ได้เจอกานต์กลับไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด เธอยิ้มสดใสพูดขึ้น “กิจจาอยู่ไหม?”

“ไม่อยู่”

กานต์จนปัญญาที่จะบอกณิตาว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน แต่แววตาของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ถามขึ้น “พี่ณิตา ช่วยอะไรอย่างสิ”

น้อยมากที่คุณชายรองของตระกูลโตเล็กจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันทั้งนั้น แต่ตอนนี้กลับขอความช่วยเหลือจากเธอ ณิตาจึงประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

“เรื่องอะไรเหรอ?”

ณิตาพูดอย่างอ่อนโยน กานต์จึงพูดขึ้นด้วยความเคอะเขิน “ผมอยากไปเจอไอรา แต่ว่าผมไม่สามารถไปอย่างโจ่งแจ้งได้ ก็เลยอยากให้พี่ช่วยหน่อย”

“ได้สิ”

ณิตายิ้มขึ้นมาทันที

กานต์ยอมรับเลยว่าณิตาเป็นคนที่สวยจริงๆ ก็เหมือนกับชื่อของเธอ มาพร้อมกับกลิ่นอายและอุปนิสัยที่เป็นแบบฉบับ เหมือนลูกสาวของตระกูลร่ำรวยที่สุขุมอ่อนโยน ทำให้คนที่ได้เจอรู้สึกสบายใจ

ถ้าเธอได้อยู่กับกิจจา นั่นต้องเป็นเรื่องราวที่สวยงามแน่ๆ

กานต์กำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ แล้วกล่าวขอบคุณณิตา ก่อนจะขึ้นรถของเธอไป

รถขับไปทางโรงพยาบาลทหาร

ระหว่างทางกานต์เล่าเรื่องที่ไอราบริจาคไตให้ฟังคร่าวๆไปรอบหนึ่ง แล้วพูดถึงเรื่องที่กำลังจะผ่าตัดอีกครั้งขึ้นมา

ณิตาจึงค่อนข้างตกใจ

คนๆหนึ่งถึงมีไตแค่ข้างเดียวก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้ แต่ความเด็ดเดี่ยวอย่างนี้ไม่ได้มีกันทุกคน

เธอเอียงหัวมองกานต์ ผู้ชายของตระกูลโตเล็กนี่ทำให้ผู้หญิงยินยอมที่จะใช้ชีวิตอย่างไม่กลัวความลำบากและอันตรายกันทั้งนั้นเลยนะ

รู้สึกได้ถึงสายตาของณิตาที่มองมา กานต์ค่อนข้างทำตัวไม่ถูก เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

“เมื่อไหร่พี่กับพี่ผมจะแต่งงานกันล่ะ?”

คำถามนี้ทำให้ใบหน้าของณิตาแดงขึ้นมาทันที

“เรื่องที่ยังไม่มีเค้าโครงอะไรเลย นายจะถามฉันทำไม?”

“พี่ชายผมค่อนข้างเก็บตัว บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องให้ฝ่ายชายเอ่ยปากก่อนหรอก พี่ณิตาคิดว่าจริงไหมล่ะ?”

คำพูดนี้ของกานต์ทำให้ณิตาพยักหน้าหน่อยๆ

กิจจาน่าเบื่อเกินไปจริงๆแหละ พูดตรงๆก็บื้อสุดๆเลย

ความรู้สึกที่เธอมีให้เขาแม้แต่กานต์ก็ยังมองออก เธอไม่เชื่อหรอกว่ากิจจาจะไม่รู้สึก ไม่นึกเลยว่ายังคิดจะแต่งงานกับลูกสาวของผู้หญิงที่เป็นเมียน้อยคนนั้นอีก ช่างทำให้เธอพูดไม่ออกจริงๆ

“ถ้าพี่นายเชี่ยวชาญเหมือนนายก็คงดี”

แต่กานต์กลับยิ้มพูดขึ้น “ไม่แน่เสมอไปหรอก บางครั้งที่พี่ผมดูบื้อๆน่ะก็แสร้งทำออกมานะ พี่อย่าโดนเขาหลอกเอาล่ะ”

นี่เป็นน้องชายแท้ๆจริงๆใช่ไหม?

ณิตามองกานต์อีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก

ตอนที่รถใกล้จะถึงโรงพยาบาล ณิตาจึงจอดรถอยู่ในซอยเล็กๆ

กานต์ประหลาดใจเล็กน้อย ก็ได้ยินณิตาพูดขึ้นเบาๆ “เปลี่ยนมาใส่ชุดนี้ ฉันจะช่วยนายเตรียมของอย่างอื่นหน่อย”

ตอนที่กานต์เห็นของในมือของเธอ ก็กลุ้มใจ