บทที่ 1832 คิดถึงเธอแล้ว

“อยากดูให้เต็มตาจริงๆเหรอ?”

จู่ๆร่างกายของทั้งสองคนก็แนบสนิทกันอย่างไร้รอยต่อ หน้าของไอราแดงขึ้นมาทันที ส่วนณิตาก็ไอออกมาได้ถูกเวลาพูดขึ้น “ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นส่วนเกิน งั้นฉันจะออกไปก่อนแล้วกัน อีกเดี๋ยวถ้ากานต์จะไปแล้วเรียกฉันนะ”

พูดจบณิตาก็ไม่สนใจการส่งสัญญาณของไอราแล้ว หนีออกไปทันที

สิงหราชก็ถอยออกไปอย่างเข้าใจความรู้สึกของพวกเขา

ตอนนี้มีกานต์อยู่ ความปลอดภัยของไอราจึงมีหลักประกันไปโดยปริยาย

ชั่วพริบตาในห้องก็เหลือแค่พวกเขาสองคน

ไอราพอจะได้ยินเสียงหัวใจของตนเองมันเต้นเร็วจนเหมือนจะทะลุออกมานอกร่างกายอยู่แล้ว และความอบอุ่นบนร่างกายของกานต์ในตอนนี้ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

จู่ๆก็ถามขึ้นอย่างร้อนรน “บอกว่าไม่มีเวลาเข้ามาไม่ใช่เหรอ?”

“คิดถึงเธอแล้ว”

คำพูดนี้ของกานต์ทำให้ไอราตะลึงเล็กน้อย แล้วตามมาด้วยความสุขที่โผล่เข้ามาในก้นบึ้งของหัวใจ

“ไม่นึกว่านายจะยอมแต่งตัวเป็นผู้หญิง ทำให้ฉันแปลกใจมากจริงๆ”

แต่กานต์กลับพูดอย่างเมินเฉย “แค่พอจะทำให้ได้เจอเธอ ไม่ต้องพูดถึงแต่งตัวเป็นผู้หญิงหรอก ให้ฉันแก้ผ้าฉันก็ไม่ใส่ใจ”

ในหัวของไอราจึงนึกถึงร่างกายที่เปลือยเปล่าของกานต์ขึ้นมาทันที

“ไม่ได้!”

“ห๊ะ?”

“ห้ามแก้ผ้า นั่นเป็นสวัสดิการของฉันนะ”

ถึงไอราจะหน้าแดงสุดๆ แต่เธอยังคงจดจ้องไปที่กานต์ ราวกับว่าต่อให้ต้องตายก็ต้องได้รับคำตอบ

จู่ๆกานต์ก็ยิ้มออกมา

เพราะการแต่งหน้า แค่เขายิ้มออกมาก็สวยเกินต้านสุดๆเลย ทำให้ไอราเคลิบเคลิ้ม มองเขาอย่างใจลอยไม่พูดไม่จาอยู่นาน

ความอึดอัดที่กานต์ต้องสวมชุดผู้หญิงนั้นในที่สุดก็สลายหายไปหมดแล้ว

“สวยไหม?”

“สวย”

“ถ่ายรูปคู่กันไหม?”

“เอาสิ”

ไอรารีบหามือถือ

กานต์เห็นท่าทางเบิกบานของเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม

เขาชอบมองไอราที่เป็นอย่างนี้ที่สุดเลย

ตอนที่ไอราหยิบมือถือมา กำลังโอบคอของกานต์แล้วมองไปที่กล้อง ในวินาทีที่เธอกดชัตเตอร์ กานต์ก็จุ๊บลงไปที่แก้มของเธอทันที

เสียงแชะทำให้ไอราได้สติกลับมาเล็กน้อย มองรูปที่อยู่ในจออีกครั้งไม่อยากจะตื่นเต้นเกินไปจริงๆ

“ถ้าแม่ฉันเห็นเข้า นายต้องตายแน่ๆ”

แต่กานต์กลับยิ้ม ทว่าเขาไม่พอใจแค่จุ๊บที่แก้มหรอก จึงกดไอราไปบนกำแพงแล้วจูบลงไปทันที

ไอราก็คิดถึงกานต์แล้ว ตอนที่เห็นเขาปลอดภัยดีความกังวลในช่วงนี้ในที่สุดก็คลายกังวลลงได้ เธอโอบคอของเขาไว้แน่น ตอบสนองกลับไปอย่างเร่าร้อน

กานต์เกือบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่แล้ว ในวินาทีสุดท้ายเขาจึงปล่อยไอราออก

“ผ่าตัดอย่างปลอดภัยนะ รอเธอฟื้นตัวดีแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปเด็ดขาด”

ภายในดวงตาเรียวยาวที่น่ามองของกานต์มีแต่การรุกรานและความเป็นเจ้าของ

นี่เป็นครั้งแรกที่ไอราได้สบเข้ากับแววตาที่ปรารถนาของเขาอย่างตรงไปตรงมา ยิ้มพูดขึ้น “รอให้ฉันฟื้นตัวดีแล้ว จะยอมให้นายเล่นให้เต็มที่เลย”

“นี่เธอพูดเองนะ ถึงตอนนั้นอย่ามาอ้อนวอนล่ะ”

“ใครจะเป็นคนอ้อนวอนยังไม่แน่นอนหรอก”

ทั้งสองคนกำลังต่อปากต่อคำกัน แต่กลับอิงแอบกันอย่างแนบแน่น

กานต์ลูบผมยาวๆของไอรา พูดขึ้นเบาๆ “ตอนที่เธอผ่าตัดฉันไม่สามารถอยู่ข้างๆเธอได้ เธอโกรธฉันหรือเปล่า?”

“ไม่โกรธ นายคงมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำแน่ๆ”

เผชิญหน้ากับความเข้าใจในตัวเขาของไอรา กานต์ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ

ไม่โกรธไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ต้องการตนเอง

กานต์จูบลงไปบนหน้าผากของไอรา พูดขึ้น “ฉันจะพยายามกลับมาให้ทัน ในวินาทีที่เธอออกมาจากห้องผ่าตัดฉันจะพยายามทำให้เธอได้เจอฉัน”