บทที่ 1833 ผู้หญิงที่เข้าใจ

“หุบปาก!”

เสียงที่คุ้นเคยของกานต์ลอยออกมา ทำให้ชมพูเบิกตาโพลงด้วยความแปลกใจในทันที

เป็นไปได้ยังไง?

ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ที่ดูสวยกว่าเธอซะอีกจะเป็นกานต์ได้?

กานต์เห็นสายตาที่ประหลาดใจของชมพู จึงพูดขึ้นอย่างอึดอัด “ฉันปล่อยเธอก็ได้ แต่ห้ามส่งเสียงนะ”

ชมพูรีบพยักหน้า

กานต์ถึงได้ปล่อยเธอออก

พูดตามจริง สำหรับกานต์แล้วการใส่ชุดผู้หญิงมันวุ่นวายเกินไป เขาดึงๆคอเสื้อ ราวกับทำอย่างนี้จะทำให้ตนเองหายใจได้สะดวกขึ้น

ชมพูก็กำลังมองกานต์ราวกับโดนจี้จุดตามร่างกายเอาไว้ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

น่าประหลาด!

ผู้ชายที่แต่งตัวเป็นผู้หญิงแล้วสวยขนาดนี้ เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

“พี่กานต์ พี่แกล้งเป็นผู้หญิงอยู่เหรอ?”

กานต์ชำเลืองมองเธอ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งกำลังวางของขายอยู่ริมถนนข้างล่างอย่างที่คิดเอาไว้

ถึงจะเป็นแค่คนขายของข้างทาง แต่สายตาของแต่ละคนจดๆจ้องๆไปทางห้องของไอรา ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนค้าขายทั่วๆไป

กานต์หรี่ตาลงเล็กน้อย พูดอย่างไม่ใส่ใจ “เธอล้างพิษแล้วเป็นยังไงบ้าง?”

“เพิ่งจะเริ่มเอง ต้องใช้เวลาอีกสักพัก”

ชมพูเห็นกานต์มองด้านล่าง จึงอดไม่ได้ที่จะล้มเลิกความคิดของตนเอง ถึงจะรู้อยู่ชัดๆว่าที่กานต์ทำขนาดนี้คงทำเพื่อไอรานั่นแหละ แต่ในใจของเธอยังคงเจ็บปวดอยู่บ้าง

ผู้ชายดีๆที่เธอถูกใจในชีวิตนี้ทำไมถึงไปชอบคนอื่นกันหมดเลยล่ะ?

เธอกลัดกลุ้ม แต่ก็ไม่ได้เก็บมาคิดมาก ถึงยังไงก็ไม่ใช่ของเธออยู่แล้ว ต่อให้พยายามสักแค่ไหนก็คงไม่ได้ครอบครอง สู้ทำหน้าที่ของตนเองอย่างเคร่งครัดดีกว่า

“พี่กานต์ พี่มาเยี่ยมไอราเหรอ?”

“อืม พรุ่งนี้ไอราผ่าตัด ถ้าเธอไม่ติดอะไร ช่วยมาดูไอราหน่อยนะ”

คำพูดของกานต์ทำให้ชมพูตะลึงเล็กน้อย

“พี่ไม่อยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่เหรอ?”

“ฉันมีธุระ”

แต่ก่อนกานต์ไม่มีนิสัยที่จะต้องอธิบายอะไรกับเธอ ตอนนี้ยิ่งไม่ทำเลย แต่ทว่าสำหรับชมพูแล้วก็ไม่ต้องการคำอธิบายของกานต์เช่นกัน

ถ้าเขาพูด เธอแค่ฟังก็พอ

“อื้ม ฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ”

“ขอบใจนะ เธอเองก็ดูแลสุขภาพด้วย”

กานต์เห็นสีหน้าซีดเผือดของชมพู ท้ายที่สุดก็ยังพูดประโยคที่เอาใจใส่อย่างนั้น

ชมพูจึงยิ้มขึ้นมาทันที

“ขอบคุณนะพี่กานต์ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”

“อีกเดี๋ยวนะโมคงกลับมาแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเข้าใจผิด ฉันไปก่อนนะ เรื่องที่เคยเจอฉันวันนี้อย่าพูดกับใครทั้งนั้นเข้าใจไหม?”

“อื้อ”

ชมพูรู้สึกอ้างว้างอยู่นิดหน่อย แต่ยังคงพยักหน้า

กานต์มองซ้ายมองขวา แล้วถึงออกมาจากในห้อง

ณิตาดูนาฬิกาข้อมือ พูดขึ้นเบาๆ “เข้าไปตั้งห้านาที เวลาไม่น้อยนะ”

“พี่ณิตา！”

กานต์พูดไม่ออกแล้ว

เขารู้ว่าณิตากับไอราเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ระหว่างเขากับชมพูไม่มีอะไรจริงๆ ต้องถึงขั้นที่จับนาฬิกาข้อมือดูเวลาเลยหรือไง?

ณิตาไม่สนใจหรอกว่าเขาจะรู้สึกยังไง เธอพูดขึ้นอย่างเย็นชา “สิ่งที่ไอราทำเพื่อนายนายน่าจะเห็นอยู่แล้ว ถ้านายทรยศไอรา ฉันไม่ให้อภัยนายแน่”

“อืม ผมไม่ทำอยู่แล้ว”

ถ้าเป็นคนอื่น กานต์คงรังเกียจที่จะพูดเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ความรู้สึกระหว่างเขากับไอรายังไม่ถึงคราวที่ใครหน้าไหนจะมาวิจารณ์อย่างสะเพร่าได้ แต่คนตรงหน้าคือณิตา เป็นไปได้มากว่าจะกลายเป็นพี่สะใภ้ของตนเอง ต่อให้เขาไม่อยากพูดยังไงก็ต้องรับปากเธอไว้หน่อย