บทที่ 1834 ขีดจำกัด

“หมอกิจจา เป็นอะไรไป? ไม่พอใจที่นี่งั้นเหรอครับ?”

ก็ตอนนี้เองที่สายฟ้าเดินเข้ามา

กิจจาไม่ค่อยพอใจที่เขาเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ดวงตาที่ลุ่มลึกหรี่ลงเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้พูดอะไร ทั้งยังหมุนตัวพิงอยู่บนระเบียง เอามือไพล่หลังแล้วส่งสัญญาณมือตามที่คิดเอาไว้

กานต์ที่อยู่ท่ามกลางความมืดชะงักเล็กน้อย

นี่เป็นสัญญาณมือที่เขากับกิจจาใช้เป็นประจำ กิจจาต้องการให้เขาใจเย็นๆ อย่าเพิ่งวู่วาม

พี่ใหญ่รู้ว่าเขามาแล้วงั้นเหรอ?

จู่ๆกานต์ก็ยิ้มมุมปากเบาๆ

น่าเสียดายจริงๆที่กิจจาไม่เป็นทหาร

เขาให้ทุกคนรอจังหวะเพื่อเคลื่อนกำลังพล ตอนนี้จึงเงียบสงัดลงมาทันที

กิจจาก็ไม่รู้ว่ากานต์เห็นสัญญาณมือของตนเองหรือเปล่า กำลังมองสายฟ้าแล้วพูดอย่างเย็นชา “คุณสายฟ้าไม่รู้จักการเคาะประตูก่อนเข้าห้องเหรอ?”

ไม่ว่าเขาจะพูดกับสายฟ้า หรือท่านพล ก็ไม่เคยพูดอย่างอ่อนโยนอยู่แล้ว

ถึงสายฟ้าจะเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่ยังคงหน้าซีดอยู่เล็กน้อยที่โดนกิจจาพูดฉีกหน้า เพื่อปกปิดความอึดอัดของตนเอง เขาจึงไอออกมาแล้วพูดขึ้น “หมอกิจจา วันนี้ผมมาเพราะลูกชายของผม”

“ฉันยังยืนยันคำเดิม ให้ฉันช่วยเด็กน่ะได้อยู่แล้ว แต่ก็ต้องตอบรับเงื่อนไขของฉันก่อน ฉันช่วยลูกของคุณได้ คุณก็ต้องปล่อยคนในครอบครัวของฉัน รวมไปถึงน้องชายฉันและว่าที่น้องสะใภ้ฉันด้วย เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องขอความเห็น”

กิจจาพูดอย่างเด็ดขาด

สายฟ้าค่อนข้างลำบากใจ

“ไม่ใช่ว่าผมไม่ตกลง แต่คุณก็น่าจะรู้ อยู่ที่นี่คำพูดของผมมันไม่มีผลกระทบอะไรอยู่แล้ว นอกซะจากท่านพลจะมอบอำนาจให้ผม ไม่งั้นอยู่ที่นี่ผมยังเทียบกับบอดี้การ์ดไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ?”

พูดคำพูดพวกนี้ด้วยความเจ็บปวด

กิจจามองเขา ไม่รู้ว่าเขาพูดออกมาจากใจจริงหรือแค่ลองหยั่งเชิงดู กิจจาจึงปิดปากเงียบไม่สนใจ เงยหน้ามองไปนอกหน้าต่าง

วันนี้ไม่มีเมฆเลย อากาศแจ่มใสสุดๆ พาให้คนอารมณ์ดีมากๆไปด้วย

สายฟ้าเห็นกิจจาไม่พูดไม่จาอีกแล้ว จึงกัดริมฝีปากแน่นพูดขึ้น “หมอกิจจา เพียงแค่คุณช่วยลูกชายของผมได้ ผมจะทำตามที่คุณบอกสามเรื่อง ไม่ว่าสามเรื่องนั้นจะเป็นอะไรผมก็ยินยอมทำตามทั้งหมด”

คำนี้กลับทำให้กิจจาตะลึงไปชั่วครู่

เขาเป็นหมอ เห็นความเป็นความตายมามากมาย รู้อยู่แล้วว่าบนโลกนี้ไม่ใช่พ่อแม่ทุกคนที่จะรักลูก

พูดตามเหตุผลแล้วการมีอยู่ของเด็กคนนี้เป็นตัวขัดขวางสายฟ้าที่จะได้รับความสนใจจากท่านพลโดยตรงเลย พูดตามความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ ถ้าเด็กคนนี้ตายไปไม่แน่อาจจะเป็นโอกาสของสายฟ้าก็ได้ อันที่จริงตอนนี้เขาก็เป็นทายาทเพียงคนเดียวของท่านพลอยู่แล้ว

ดังนั้นหลังจากที่กิจจาตะลึงไปชั่วครู่จึงถามขึ้น “เพราะอะไร?”

“เพราะอะไรอะไรครับ?”

สายฟ้ามองกิจจาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ