บทที่ 1835 เราเป็นพี่น้องกัน

สายฟ้าสะอึกไปในทันที

กิจจาเอาคำพูดของเขามาอุดปากเขาเอาไว้ เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?

“งั้นหมอกิจจายังคงไม่ยินยอมผ่าตัดให้ลูกชายผมใช่ไหม?”

“ไม่ใช่”

ครั้งนี้กิจจากลับไม่ทำให้สายฟ้าเป็นกังวล เขาพูดขึ้นเบาๆ “เมื่อกี้ฉันเพิ่งพูดถึงขีดจำกัดของฉันไป คุณสายฟ้าเป็นคนฉลาด คงรู้ว่าควรทำยังไงแล้วสินะ”

จู่ๆสายฟ้าก็เงียบ

กิจจารู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทว่าก็ไม่ได้เร่งรัด กลับพูดขึ้นเบาๆ “ต่อให้ฉันช่วยลูกชายคุณ คุณคิดว่าด้วยสิ่งที่คุณกับท่านพลทำมาทั้งหมดเขาจะสามารถเติบโตมาอย่างแข็งแรงได้งั้นเหรอ? แทนที่จะให้เขาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคำติฉินนินทาของคนอื่นๆในวันหน้า การจากไปโดยไม่รู้อะไรเลยในตอนนี้ก็ถือเป็นความเมตตาอย่างหนึ่งนะ ไม่งั้นอีกเดี๋ยวคุณกับท่านพลเข้าคุกแล้ว เขาจะใช้ชีวิตยังไงล่ะ?”

คำพูดนี้ค่อนข้างรุนแรง ทำให้สายฟ้าขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที

กิจจาก็ไม่เร่งเขา พูดอย่างเมินเฉย “คุณสายฟ้ากลับไปครุ่นคิดให้เต็มที่หน่อยก็ได้ ผมรอได้ แต่ลูกชายคุณจะรอไหวไหมผมคงไม่ต้องพูดแล้วนะ เชิญเถอะ ผมอยากพักผ่อนแล้ว”

ได้ยินกิจจาไล่แล้ว สายฟ้าจึงยืนขึ้นอย่างตื่นตระหนก หมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

เขาไม่ได้ไม่รู้ความหมายของกิจจา เพียงแต่การเลือกระหว่างพ่อกับลูกชายมันยากสำหรับเขาจริงๆ

ถึงท่านพลจะไม่มีความรักระหว่างพ่อลูกมอบให้เขา แต่ยังไงเลือดก็ข้นกว่าน้ำ เขาไม่เคยคิดจะส่งพ่อแท้ๆของตัวเองเข้าไปในคุกด้วยน้ำมือของเขาเองเลย

แต่ที่กิจจาพูดก็ถูก ลูกชายยังเด็ก สักวันทุกเรื่องที่ท่านพลกับเขาทำทั้งหมดก็ต้องแดงออกมา ถึงตอนนั้นลูกชายของเขาจะทำยังไง?

สายฟ้าจมอยู่กับสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

กิจจาไม่สนใจความยุ่งเหยิงในใจของสายฟ้าอยู่แล้ว หลังจากเห็นสายฟ้าเดินออกไปก็ล็อกประตูทันที แล้วส่งสัญญาณมือไปที่ด้านนอกหน้าต่าง

กานต์กำชับให้คนอื่นๆรอรับคำสั่ง ส่วนตนเองกระโดดขึ้นไปบนระเบียงตามลำพัง เข้าไปในห้องของกิจจาทันที

ตอนที่เห็นกานต์ ดวงตาที่น่ามองของกิจจาคู่นั้นก็มาพร้อมกับรอยยิ้ม

“มีนายอยู่นี่มันดีจริงๆ ไม่นึกว่าจะหาที่นี่เจอจนได้”

“ไม่ใช่แผนของพี่หรือไง?”

กานต์ชำเลืองมองเขา ค่อนข้างโกรธ นั่งลงไปบนเก้าอี้ข้างๆทันที พูดถากถาง “ใช้ได้นะ กิจจา ตอนนี้พี่ยอดจริงๆ กล้าวางยาใส่ผม ต่อไปพี่ส่งน้ำอะไรมาให้ผม ผมคงไม่กล้าดื่มอีกแล้ว”

“ยังโมโหอยู่อีกเหรอ?”

จู่ๆกิจจาก็ยิ้มขึ้นมา ไม่รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางศัตรูเลยสักนิด

กานต์เห็นรอยยิ้มของเขาก็รู้สึกขัดตา

“ยิ้มอะไร? จริงจังหน่อยสิ! อย่าคิดว่าแค่พี่ยิ้มแล้วผมจะให้อภัยนะ ผมบอกพี่ไว้เลย เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆหรอก”

“งั้นนายจะเอายังไง? ต่อยพี่สักยกไหม? มาสิ พี่จะไม่ตอบโต้เลย”

ท่าทางแสนดีของกิจจา กลับทำให้กานต์ยิ่งดูเหมือนเด็กน้อย

อยู่ต่อหน้าคนอื่นกานต์ไม่เป็นอย่างนี้หรอก มีแต่กิจจาเท่านั้นแหละที่จะได้เห็นกานต์โกรธ

พวกเขาเป็นอะไรกันล่ะ?

เป็นพี่น้องกันไง!

แล้วเป็นไงล่ะ?

ไม่คิดว่าไอ้พี่บ้านี่จะวางยาเขา!

ถึงจะทำเพื่อปกป้องเขา แต่พฤติกรรมอย่างนี้ปล่อยผ่านไปไม่ได้!

แววตาของกานต์ยิ่งทวีความโกรธมากขึ้น

“ต่อยพี่ทำอะไรล่ะ? ต่อยพี่มือผมก็เจ็บ เดี๋ยวกลับไปไอราของผมก็เป็นห่วงอีก”

“แค่กๆ”

กิจจารู้สึกอิจฉาคนรักกันอย่างไม่มีสาเหตุ จึงทำได้เพียงไอออกมาอย่างทำตัวไม่ถูกแล้วพูดขึ้น “พี่ไปกับนายไม่ได้”

“พี่เสียสติหรือไง?”

กานต์มองกิจจาด้วยความกลัดกลุ้ม

ถึงจะไม่ได้ยินที่เขากับสายฟ้าคุยกัน แต่กานต์ก็รู้สึกได้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป

กิจจาก็ไม่สนใจใบหน้าที่กลัดกลุ้มของกานต์ พูดขึ้นเบาๆ “สถานการณ์ของเด็กคนนั้นไม่ค่อยดี”