บทที่ 1839 พี่มาจริงหรอ

“คุณน้ารมิดา ผมไม่ได้ป่วยนะครับ”

กานต์คิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยตอบกลับ

สายตาที่มองกานต์ของรมิดายิ่งเพิ่มความหมายที่ลึกซึ้ง

ปกติผู้ชายที่เป็นโรคนี้ต่างก็ไม่ยอมรับกันทั้งนั้น

ช่างเถอะๆ

เห็นแก่ที่ไอราชอบกานต์ขนาดนั้น เธอก็ฝืนใจออกยาให้เขาหน่อยก็แล้วกัน

“อีกสักครู่ไปที่ห้องจ่ายยาเอายาไปกินหน่อย อย่าขาดล่ะ หากเธอหวังดีกับไอราด้วยใจจริงเชื่อฟังฉัน”

รมิดาเขียนฟึ่บฟั่บเสร็จ ยื่นส่งให้กับกานต์

แม้ว่ากานต์จะมีข้อสงสัยเล็กน้อย แต่ได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับไอรา เขาก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

ในร่างกายมีไตข้างหนึ่งของไอราอยู่ และไอราก็กำลังจะทำการผ่าตัดเดี๋ยวนี้แล้ว หรือว่าที่ออกคือยาต่อต้านปฏิกิริยาต่อต้านอวัยวะใหม่?

แต่มองดูลายมือที่อยู่บนใบสั่ง กานต์ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลายมือของหมอนี่คนปกติมีเพียงแค่ไม่กี่คนที่ดูออกจริงๆ

เขาก็เลยเลิกดู นำใบสั่งยามาถือเอาไว้ในมือ ก็ได้ยินรมิดาเอ่ยว่า “ไปเถอะ ไปเอายาเร็วหน่อย อย่าให้ไอราเป็นกังวล”

“ครับ”

กานต์ออกไปอย่างว่านอนสอนง่ายเป็นอย่างยิ่ง

มองดูเงาหลังของกานต์ คิ้วของรมิดาก็ค่อยๆขมวดเข้าหากันแน่น

เจ้าเด็กบ้าที่ดูดีขนาดนี้ทำไมถึงเสื่อมสมรรถภาพล่ะ?

กานต์ก็ไม่รู้ว่าแม่ยายหมายความว่าอะไร ถือใบสั่งยาไปที่ห้องจ่ายยา

เวรห้องจ่ายยาเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนที่เห็นตัวยาบนใบสั่งก็ชะงักเล็กน้อย สายตาอดไม่ได้ที่จะลอยไปที่กานต์

ผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนี้เสื่อมสมรรถภาพ?

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา สีหน้าและท่าทางที่น่าเสียดายนั่นทำให้กานต์ไม่สามารถสบตาตรงได้จริงๆ

เขาทำไมหรอ?

คิดไม่ถึงว่าจะมีคนมาเห็นใจ?

เสียงของกานต์เยือกเย็นลงหลายระดับในทันที

“เมื่อครู่นี้มองอะไรของเธอ?”

บรรยากาศที่เยือกเย็นแพร่กระจายอยู่ที่ข้างกายของเขา ทำเอาพยาบาลน้อยตกใจจนหดตัวขึ้นมาในทันที

“คุณทำอะไรน่ะ? แค่เสื่อมสมรรถภาพไม่ใช่หรอ? มองฉันอย่างจะกินคนขนาดนี้ ฉันก็ไม่สามารถทำให้คุณกลายเป็นผู้ชายที่ทรงพลังขึ้นมาได้นะ”

มุมปากของกานต์กระตุกทีหนึ่ง เอ่ยถามขึ้นในทันทีว่า “เธอพูดอะไร?”

“ฉันรู้ว่าเรื่องนี้คือความลับส่วนบุคคล ฉันก็ไม่มีทางเอาไปพูดมั่ว คุณวางใจได้ ยาที่คุณหมอรมิดาออกนี้ก็ดีมาก คุณกินตามเวลาตามปริมาณไม่แน่ก็จะฟื้นคืนความทรงพลังได้”

พยาบาลน้อยปลอบโยนอย่างใจดี ถึงอย่างไรกานต์ก็หน้าตาหล่อมากอยู่ เธอเป็นพวกเห็นแก่หน้าตา

กานต์กลับฟังเข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ

เขากัดฟันเอ่ยถามว่า “ดังนั้นเธอจะบอกว่าใบสั่งยานี้คือรักษาผู้ชายที่เสื่อมสมรรถภาพ?”

“ใช่น่ะสิ นี่ไม่ใช่คุณหมอรมิดาออกให้คุณด้วยตัวเองหรอ?”

กานต์ราวกับถูกฟ้าผ่าในทันที

แม่ยายรู้สึกว่าเขาเสื่อมสมรรถภาพ?

มองออกจากตรงไหนกันแน่?

หรือว่าเรื่องนี้ยังสามารถดูหน้ากันได้?

กานต์ดึงใบสั่งยากลับมา เอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นว่า “ใบสั่งยาเขียนผิดแล้ว”

พูดจบเขาก็หมุนตัวจากไป กลับได้ยินพยาบาลน้อยเอ่ยเสียงเบาอยู่ที่ด้านหลังว่า “ชิ ไม่ใช่แค่ปิดบังโรคไม่ให้หมอรักษาหรอ คนไข้แบบนี้ที่ฉันเคยเห็นมีไม่ถึงร้อยก็มีแปดสิบ คนไหนที่ไม่ได้บอกว่าเขียนผิดแบบนี้? น่าเสียดาย ใบหน้าที่หล่อเหลาขนาดนั้น…”

กานต์เซเล็กน้อย แทบอยากจะกลับไปอุดปากของพยาบาลน้อยนั่น

เขาหน่ะเหรอเสื่อมสมรรถภาพ?

เหอะๆ！

นี่เป็นใครกันแน่ที่ปล่อยข่าวลือ！

กานต์หอบหายใจด้วยความโมโหถือใบสั่งยาขึ้นไปชั้นบน ก็เห็นแมทธิวยืนอยู่หน้าประตูตบตีบานประตูพร้อมกับเอ่ย “พี่ใหญ่ พี่ให้ฉันเข้าไปหน่อยสิ พี่เขยก็ไม่อยู่ อีกอย่างเขาอยู่ก็ไม่เป็นไรสักหน่อย ฉันก็ไปรบกวนอะไรพี่ไม่ได้ พี่รีบเปิดประตู แม่ให้พี่เตรียมตัวทำการผ่าตัดนะ”

“ไสหัวออกไป！”

ไอราคำรามออกมา

กานต์เสื่อมสมรรถภาพ?