บทที่ 184 ชีวิตของคุณมีแต่ฉันเท่านั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่นรมนเห็นรเมศโมโห

เขาไม่สุภาพอ่อนโยนอีกแล้ว และไม่สง่าผ่าเผยอีกแล้วด้วย ยิ่งไปกว่านั้นสีหน้าของเขาดุร้ายจนทำให้คนหวาดกลัว ความกดดันอากาศที่รอบๆเหมือนกดอุณหภูมิในอากาศให้ต่ำลงไป ซึ่งกดดันแบบสุดๆ

นรมนมองดูรเมศแบบเบลอๆ จู่ๆรู้สึกว่าเขาแปลกหน้าเหลือเกิน แปลกหน้าเหลือเกิน

"รเมศ คุณเป็นอะไรไปอ่ะ？คุณเห็นกานต์โตมาตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง หรือว่าคุณไม่เป็นห่วงเลยเหรอ？"

"ฉันเป็นห่วงทำไม？เขาเป็นลูกชายของคุณกับบุริศร์ ไม่ใช่ลูกชายของฉันกับคุณ ทำไมคุณถึงใจร้ายใจดำขนาดนั้น？ห้าปีที่ผ่านมานี้ฉันทำกับคุณยังไงคุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ？คุณย่าฉันไปสู่ขอคุณถึงบ้าน ไม่แคร์ว่าคุณพาเด็กทั้งสองคนที่ไม่ใช่ลูกหลานตระกูลวัชโรทัยเข้าบ้านด้วยซ้ำ แต่คุณกลับปฏิเสธไปซะทีเดียว ก่อนที่คุณกลับประเทศบอกกับฉันยังไง？คุณพูดว่าคุณกลับไปเพราะโรคของกมล คุณพูดว่าคุณกลับไปเพื่อแก้แค้นบุริศร์ คุณพูดว่าคุณจะทำให้บุริศร์เป็นตายเท่ากัน แต่ว่าตอนนี้หล่ะ？คุณอ้าปากปิดปากก็เป็นบุริศร์ คุณยังอยากพาลูกๆกลับไปอยู่ข้างๆเขา และใช้ชีวิตอยู่กับเขาใช่หรือไม่？

รเมศถามนรมนอย่างเข้มขรึม ความโกรธแค้นที่ใต้ตาแทบจะเผาทุกอย่างบนโลกใบนี้ไปซะทีเดียว

นรมนเสียใจ พูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"เรื่องห้าปีก่อนเขาไม่ได้เป็นคนทำ และเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ห้าปีที่ผ่านมานี้เขาก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก"

"เขาลำบาก？ฉันไม่ลำบากงั้นหรือ？ฉันล้มเลิกอะไรเพื่อคุณคุณรู้รึเปล่า? ฉันเห็นกานต์กับกมลเป็นลูกของตัวเอง คุณต้องการให้ฉันทำยังไงอีก คุณกลับประเทศเพื่อจะสานความสัมพันธ์กับบุริศร์ต่อใช่มั้ย？ฉันดีต่อเขาขนาดนั้น และอบรมสั่งสอนเขาอย่างสุดความสามารถ แต่ว่าสุดท้ายหล่ะถึงกับเทียบพ่อแท้ๆที่อยู่กับเขาแค่ไม่กี่เดือนไม่ได้ด้วยซ้ำ"

รเมศเสียใจและอ้างว้าง

นรมนรู้สึกว่าผิดต่อรเมศ แต่ว่าเรื่องเหล่านี้เธอทำอะไรได้หล่ะ?

ความสัมพันธ์ทางสายเลือดเป็นใครก็ไม่อาจตัดขาดไปได้

เดิมทีกานต์กับุริศร์เป็นพ่อลูกกันอยู่แล้ว ความรักระหว่างพวกเขาจะไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลาที่ล่วงเลยไปด้วยซ้ำ

"รเมศ ฉันรู้ว่าฉันผิดต่อคุณ ฉันทำให้คุณเสียเวลามาตั้งห้าปี ไม่ว่าวันหลังคุณต้องการให้ฉ้นทำอะไรก็ตาม ฉันรับปากคุณทุกอย่าง แต่ว่าตอนนี้คุณปล่อยฉันกลับไปได้รึเปล่า? คุณก็รู้ กานต์เป็นลมหายใจของฉัน ถ้าหากตามหากานต์ไม่พบ ทั้งชีวิตนี้ฉันไม่สบายใจแน่！”

" คุณไม่ต้องตามหาอีกแล้ว กานต์ได้ตายไปแล้ว ลูกชายของคุณกับบุริศร์ได้ตายไปแล้ว！"

รเมศตะคอกเสียงทุ้มต่ำ เหมือนกับฟ้าผ่ากลางแจ้งซึ่งผ่าลงมาบนหัวของนรมน

"คุณพูดว่าอะไรนะ？คุณกำลังพูดอะไรอยู่？”

" ฉันพูดว่ากานต์ได้ตายไปแล้ว！เขาถูกเขมิกาฆ่าทิ้งไปเรียบร้อยแล้ว！กิจจาเป็นลูกชายแท้ๆของเขมิกา แต่ว่ากลับเข้าข้างคุณกับกานตร์ เขมิกาโมโหจึงฆ่ากานต์ไปทีเดียว แถมยังโยนลงไปเป็นอาหารที่ทะเลเรียบร้อยแล้ว บุริศร์หาคนล้วงขึ้นมา ไร้ศพไร้กระดูก ลูกชายของคุณกับเขาตายไปแล้ว！"

รเมศในขณะนี้เหมือนกับพระราชาที่เลือดเย็นและไร้หัวใจ พูดความจริงที่โหดร้ายอย่างเย็นชา

นรมนรู้สึกว่าเขากำลังล้อเล่นอยู่ แต่ว่านัยน์ตาเขากลับจริงจังขนาดนั้น ยิ่งไปกว่านั้นความเสียใจที่ออกมาจากใต้ตาเสแสร้งยังไงก็เสแสร้งไม่เหมือน

เธอแค่รู้สึกว่าหัวใจเจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรง

"ไม่ใช่หรอก！กานต์ของฉันไม่ตายหรอก！เขาอายุแค่สี่ขวบเอง เขาฉลาดขนาดนั้น เขาจะตายได้ยังไง?"

นรมนดิ้นรน และตะโกนอย่างโกรธแค้น แต่ว่ากลับดิ้นรนยังไงก็ดิ้นไม่หลุด

รเมศมองดูเธออย่างเย็นชา และพูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"นี่เป็นความจริง ซึ่งรู้กันทั่วเมืองชลธีแล้ว

คุณก็ไม่ต้องเสียใจเกินไปหรอกนะ เขมิกาก็ตายไปแล้วเช่นกัน ชดใช้ชีวิตให้กับกานต์แล้ว เริ่มต้นตั้งแต่ตอนนี้ คุณก็อยู่ที่นี่กับฉันดีๆ ฉันจะทำดีกับคุณ เราจะมีลูกของเราเอง ถึงตอนนั้นคุณก็จะลืมกานต์ไปเอง"

"คุณกำลังพูดอะไร？รเมศ คุณกำลังพูดอะไรกันแน่？"

ในที่สุดนรมนสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว

นี่ไม่ใช่รเมศที่เธอรู้จัก！

ไม่ใช่เด็ดขาด！

รเมศมองดูนรมน พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า:" ฉันไม่สนว่าในอดีตหัวใจของคุณเคยมีใคร เริ่มต้นตั้งแต่ตอนนี้ และเริ่มต้นตั้งแต่วินาทีที่ฉันซื้อคุณกลับมาจากFallen heaven คุณก็เป็นผู้หญิงของฉันแล้ว！

คุณวางใจได้เลย บุริศร์กับกมลได้ทำตรวจจับคู่เรียบร้อยแล้ว ถ้าหากสำเร็จแล้วละก็ กลับไปที่เมืองชลธี ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปจะไม่กลับมาที่อเมริกาอีก เพื่อชดใช้บุญคุณที่ตระกูลวัชโรทัยของเรามีต่อคุณ เขาได้เอาธุระกิจทั้งหมดที่อเมริกาให้กับตระกูลวัชโรทัยของเราเรียบร้อยแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังสาบานอีกว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่เข้ามาเหยีบที่อเมริกาแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าหากการจับคู่เลือดล้มเหลว กมลตายไป บุริศร์ยิ่งไม่อยู่ที่นี่ เริ่มต้นตั้งแต่ตอนนี้ คุณกับฉันเป็นชีวิตใหม่แล้ว"

" รเมศ คุณบ้าไปแล้ว？คุณปล่อยฉันเถอะนะ ฉันจะไปดูกมลนั่นคือลูกสาวของฉัน และเป็นลูกสาวที่ฉันคลอดออกมาเอง！"

"ห้าปีก่อนเธอก็ควรตายไปแล้ว！หากไม่ใช่ฉันเอาทุกอย่างที่บ้านตระกูลวัชโรทัยปกป้องเธอไว้ และต่อชีวิตให้กับเธอ เธอไร้ตัวตนไปตั้งนานแล้ว นรมน ฉันทำกับกานต์ก็ดี และทำกับกมลก็ดี ฉันทำอย่างสุดความสามารถแล้ว

ทั้งชีวิตนี้คุณติดค้างฉันเอง คุณเข้าใจมั้ย？คุณเองที่ติดค้างฉัน！เริ่มต้นตั้งแต่ตอนนี้คุณก็พักฟื้นอาการบาดเจ็บดีๆก็แล้วก็ รอให้คุณหายบาดเจ็บแล้ว เราก็แต่งงานกันทันที จากนั้นคลอดลูกที่เป็นของเราเอง จากนี้ไปไม่มีบุริศร์อีก ไม่มีกานต์อีก และไม่มีกมลอีกแล้ว ชีวิตของคุณจะมีฉัน และลูกของเรา มีแค่เราเท่านั้น！"

รเมศลูบจับแก้มของนรมนอย่างอ่อนโยน นรมนกลับรู้สึกตัวสั่น

รเมศในวินาทีนี้น่ากลัวเหลือเกิน！

ถึงแม้เขายังคงอ่อนโยน แต่ว่ากลับทำให้คนรู้สึกขนลุกซู่

"รเมศ คุณอย่าทำเช่นนี้เลยนะ คุณปล่อยฉันได้รึเปล่า？รเมศที่ฉันติดค้างคุณไว้ฉันจะชดใช้ให้กับคุณเอง คุณให้ฉันไปจากที่นี่เถอะ รเมศ！"

นรมนตะโกน แต่ว่าวินาทีต่อมากลับถูกรเมศตีจนสลบไปเลย

"หลับนอนดีๆเถอะ ตอนนี้สิ่งที่่สำคัญที่สุดก็คือจำเป็นต้องพักผ่อนให้มากๆ"

รเมศยิ้มให้กับนรมนอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง จากนั้นค่อยๆถอดเสื้อผ้าของนรมนออก และเริ่มทายาให้กับเธอ

ร่างกายของนรมนมีบาดแผลจากการถูกเฆี่ยนตีตั้งหลายจุด มองขึ้นไปบาดแผลเต็มไปหมด เห็นแล้วทำให้ตกใจอย่างยิ่ง

นัยน์ตาของรเมศค่อยๆเข้มขรึมขึ้นมา

กล้าทำร้ายผู้หญิงของเขา ไร้เหตุผลสิ้นดี！

หลังจากเขาทายาให้กับนรมนเสร็จเรียบร้อย เดินออกไปจากห้องนอนโดยตรง และโทรศัพท์ออกไปหนึ่งสาย ไม่นานนักก็จับตัวผู้ชายในคุกคนนั้นกลับมาเเล้ว

ตอนที่ผู้ชายเห็นรเมศกลัวบ้างเล็กน้อย

"ประธานรเมศครับ คุณกำลังทำอะไรครับเนี่ย？"

"แกเฆี่ยนตีผู้หญิงของฉันทั้งหมดกี่ครั้ง？"

ความคิดเห็น