บทที่ 1840 ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

“พี่เขย พี่กานต์ มีอะไรพูดกันดีๆได้ไหม? โอ๊ย！”

แมทธิวหลบหลีกไปทั่ว แต่หมัดเท้าของกานต์ราวกับมีลูกกะตายังไงอย่างงั้นมาถึงตามใจคิด

“ต่อยคนไม่ขายหน้าสิ พี่กานต์”

ในใจของแมทธิวเชรดแม่มเป็นหมื่นคำวิ่งผ่านไป แต่กลับไม่กล้าพูดออกมา

แม่งเอ๊ย พลังการสู้รบของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าแข็งแกร่งขนาดนี้เลยหรอ?

เขาจะตายอยู่ที่นี่ไหมเนี่ย?

“ช่วยด้วย！”

แมทธิวเพิ่งตะโกนออกมา ก็รู้สึกเจ็บที่ซี่โครง หมัดของกานต์ราวกับค้อนเหล็กก็ไม่ปานกระแทกจนเขาแทบกระอักเลือด

“ฉันเสื่อมสมรรถภาพเหรอ? หืม?”

เสียงของกานต์เย็นชา กลับแฝงไปด้วยลมพายุกระหน่ำที่อดกลั้นเอาไว้ ความโมโหทั้งหมดต่างกำลังก่อตัว เริ่มจังหวะโหมโรงราวกับพายุทอร์นาโดก็ไม่ปาน

แมทธิวจับสาเหตุที่เขาโดนกระทืบขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน เขารีบเอ่ยว่า “พี่กานต์ นกพี่ขัน！อย่าตีผมเลย！”

คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นถึงคนในใจของพี่ใหญ่เขา ยิ่งเป็นเทพโชคลาภในอนาคตของเขา เขาจะล่วงเกินไม่ได้

อย่าพูดว่าสู้ไม่ไหวเลย ต่อให้สู้ไหวเขาก็ไม่กล้าคืนหมัด ทว่ากานต์ดันไม่ออมมือเลยแม้แต่น้อย ตรงจุดทุกหมัด ทั้งยังไม่มีอะไรแสดงออกให้เห็น ให้คนดูไม่ออกว่าเขาถูกต่อย แต่กระดูกทั่วทั้งร่างกายกับเจ็บปวดจนยากที่จะทนราวกับถูกแกะออกประกอบใหม่ยังไงอย่างงั้น

แมทธิวเกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

กานต์ต่อยเขาจนร้องโอดโอยอย่างต่อเนื่อง ถึงได้รู้สึกว่าอารมณ์โกรธที่กลัดกลุ้มอยู่ในใจลดน้อยลงมาหน่อย

เขาเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น “ช่วงระยะเวลาสามเดือนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”

“นั่นเกรงว่าจะไม่ได้ หากพี่กับพี่ผมแต่งงานกัน ผมต้องปรากฏตัว”

แมทธิวรีบเอ่ยขึ้นอย่างแสดงท่าที

กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย กลับก็เป็นเพราะประโยคนี้ในใจถึงได้รู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย

“หากไม่ใช่เพราะแกเป็นน้องชายของไอรา ฉันจะต้องกดแกลงกับพื้นให้แกทดสอบด้วยตัวเองดูสักหน่อยว่าฉันทำได้หรือไม่ได้กันแน่”

หลังจากพูดจบคำพูดนี้กานต์ก็หมุนตัวจากไป เหลือแมทธิวยืนขมิบตูดอยู่ท่ามกลางลม คนทั้งคนตกใจจนมึนงงไปหมด

ความหมายของพี่กานต์จะต้องไม่ใช่แบบที่เขาคิดอย่างแน่นอน！

ฮือๆ！

เขากลัวจัง！

เขาอยากกลับบ้าน！

กานต์ไม่สนใจหรอกว่าแมทธิวจะคิดยังไง หลังจากที่ระบายความอาฆาตพยาบาทคนเดียวแล้วก็ไปหาไอรา แต่ไอราตอนนี้แทบอยากจะหลบจากเขา

ไม่ต้องพูดถึงเหตุการณ์ที่ห้องน้ำก่อนหน้านี้ทำเอาไม่มีวิธีเผชิญหน้ากับกานต์ ตอนนี้ข่าวลือที่แมทธิวเจ้าปัญญาอ่อนนั่นปล่อยออกมาทำให้เธอยิ่งไม่กล้าเผชิญหน้ากับกานต์เข้าไปอีก

ดังนั้นในวินาทีที่เห็นเงาร่างของกานต์เข้ามาจากสวนดอกไม้ที่ด้านหลัง ไอราที่รบเร้ารมิดาทำการผ่าตัดล่วงหน้าไม่สำเร็จก็วิ่งไปที่ห้องของชมพูในทันที

นะโมก็อยู่พอดี เห็นไอรามาอดไม่ได้ที่จะยืนอยู่ด้านหน้าชมพู เอ่ยถามอย่างเป็นกังวลว่า “ลูกพี่ จะทำอะไร?”

“นายออกไป！เฝ้าไว้ที่หน้าประตู ไม่ว่าใครก็ห้ามเขาเข้ามา！”

ไอราผลักนะโมออกไปเลย

หากเป็นเมื่อก่อน นะโมก็ไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าออกไปจากที่นี่

ชมพูแม้จะบอกว่าล้มเลิกการตามจีบที่มีต่อกานต์ แต่สงครามระหว่างไอรากับชมพูก็หลายปีแล้ว ให้พวกเธออยู่ตามลำพังกันสองคนเช่นนี้ สมองของนะโมพังก่อนถึงจะออกไป

“ลูกพี่ อย่าก่อกวนเลย ชมพูสุขภาพไม่ดี ลูกพี่ก็จะผ่าตัดแล้ว พวกเธอพักรบชั่วคราวได้หรือเปล่า?”

“พักรบอะไร? ฉันก็แค่จะคุยกับชมพู”

ไอราพูดจบก็นั่งลงที่ข้างกายของชมพู ยื่นมือไปทาบบนข้อมือของชมพูพร้อมกับเอ่ย “พิษของเธอนี่แก้ได้ไวมากเลยนะ”

“อืม คุณหมอรมิดาออกใบสั่งยาด้วยตัวเอง”

ชมพูแม้จะไม่รู้ว่าไอรากำลังทำบ้าอะไรอยู่ แต่ผู้หญิงคนนี้วันนี้ผิดปกติมาก

ก่อนอื่นคือมาแย่งห้องน้ำของเธอ ตอนนี้ก็มาจับชีพจรให้ตนเองอีก พวกเธอทั้งสองความสัมพันธ์ดีขนาดนี้เมื่อไรกัน?