บทที่ 1843 จบบริบูรณ์

เพื่อความปลอดภัยของณิตา กิจจาตัดสินใจทำการผ่าตัด และในคืนก่อนการผ่าตัด เขาไปหาสายฟ้าเจรจาความลับ ระหว่างสองคนกลายเป็นข้อตกลงบางอย่าง

ในวันผ่าตัด ณิตาในฐานะหมอผู้ช่วยก็เข้าสู่ห้องผ่าตัดเช่นเดียวกัน และท่านพลกับสายฟ้าก็เฝ้าอยู่ที่ด้านนอก

กิจจาเอ่ยกับสายฟ้าอย่างราบเรียบว่า “คุณสายฟ้า ผมหวังว่าจะเจาะเลือดคุณมาหน่อยเผื่อใช้สำรองในยามจำเป็นได้ไหมครับ?”

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว”

สายฟ้ากระตือรือร้นเป็นอย่างมากมาโดยตลอดในการช่วยชีวิตลูกชาย

หลังจากเจาะเลือดจากสายฟ้า คนอื่นๆก็ออกไป เพียงแต่ที่นี่ติดตั้งระบบดักฟังเอาไว้หรือเปล่ากิจจาก็ไม่รู้แล้ว

แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นเดียวกัน ถึงอย่างไรฝีมือของตนเองคนอื่นก็เลียนแบบไม่ได้

เพียงแต่สายตาที่ณิตามองเขาค่อนข้างสืบหาความจริง

เธอก็เป็นหมอเช่นเดียวกัน รู้เป็นธรรมดาว่าเจาะเลือดของสายฟ้ามาเผื่อใช้ในยามจำเป็นนั้นไม่ค่อยปกติ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปาก รับตัวอย่างเลือดของสายฟ้าไปทำการตรวจแล็บอย่างรู้ใจเป็นอย่างมาก

กิจจามองดูเธอดวงตาหนักอึ้งเล็กน้อย แต่กลับไม่พูดอะไรออกมา

ร่างกายของน้องวินไม่ค่อยดีแล้วจริงๆ

หลังจากกิจจาตรวจเช็ครอบหนึ่งก็รู้ว่าควรจะทำยังไงแล้ว เพียงแต่ในเวลานี้เอง ด้านนอกเกิดเสียงปืนระลอกหนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เกิดอะไรขึ้น?

สีหน้าของณิตาเริ่มซีด

เธอไม่ใช่เป็นเพราะกลัว แต่คิดถึงท่าทีที่กิจจารับมือกับท่านพลในก่อนหน้านี้ แอบคาดเดาขึ้นมา

คนเหล่านี้จะใช่มาช่วยกิจจาหรือเปล่านะ?

เธอมองไปทางกิจจาโดยจิตใต้สำนึก

กิจจากลับเอ่ยขึ้นอย่างไม่ได้ยินอะไรยังไงอย่างงั้นว่า “ตั้งใจผ่าตัด จัดการการผ่าตัดนี้ในเรียบร้อยด้วยใจที่ไร้สิ่งรบกวน”

“แต่ว่า…”

“ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ออกไป”

กิจจาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย สายตาตรวจสอบอยู่บนร่างกายของน้องวินตลอด อีกทั้งมือทั้งสองก็ไม่ได้ว่างทำการจดบันทึกข้อมูล

เห็นเขาเช่นนี้ ณิตานิ่งอึ้งเล็กน้อย จากนั้นจิตใจสงบลงมาราวกับถูกเขาแพร่เชื้อยังไงอย่างงั้น เริ่มตั้งใจทำงานก่อนเริ่มการผ่าตัด

เสียงปืนด้านนอกถี่ยิบ เสียงกรีดร้องดังก้องฟ้า แต่สำหรับกิจจาและณิตา กลับดูเหมือนได้เดินไปไกลแล้ว

“เตรียมฆ่าเชื้ออุปกรณ์และสภาพแวดล้อมที่ปลอดเชื้อให้เรียบร้อย หลังจากนี้สิบนาทีเริ่มการผ่าตัด”

“ค่ะ”

ดวงตาของณิตานิ่งสงบเป็นอย่างยิ่ง

กิจจามองเธอแวบหนึ่งด้วยความชื่นชม

ช่วงวิกฤตไม่ลน ยอดเยี่ยมจริงๆ！

มุมริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมคิดไม่ถึงว่าจะมีความรู้สึกเป็นเกียรติขึ้นมา

เขาดูเหมือนมีความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมเป็นอย่างมากกับณิตา กิจจาพบว่า ตัวเองชอบณิตาเข้าแล้ว

กิจจาเก็บสายตาด้วยความรวดเร็ว หางตามองดูการต่อสู้อย่างดุเดือดที่อยู่ด้านนอกแวบหนึ่ง กลับไม่ได้พูดอะไรเริ่มหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา

ตั้งแต่วินาทีนั้นที่เริ่มหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา ณิตากับกิจจาก็ราวกับเข้าสู่สนามรบของตัวเอง คนรอบข้างจะยังไงก็เข้ามาไม่ได้แล้ว

สีหน้าของท่านพลย่ำแย่มาก

เขามองดูคนที่ทะลักเข้ามาจากด้านนอก หรี่ตาลง เอ่ยกับสายฟ้าที่อยู่ด้านข้างว่า “ทำยังไงกัน? คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะถูกเปิดเผยแล้ว?”

“ผมส่งคนไปดู”

สายฟ้ารีบก้มศีรษะจะออกไป กลับถูกท่านพลเรียกเอาไว้

“อยู่ต่อเถอะ น้องวินจะยังไงก็เป็นลูกชายของแก ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ก็ไม่ต้องไปสนใจอย่างอื่นแล้ว ไม่ว่าคนเหล่านี้มาเพราะอะไร สรุปก็คือในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้กล้าลงมือกับฉัน ฉันจะให้ฝ่ายตรงข้ามจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม”

“ครับ”

สายฟ้ายืนตรงสองมือแนบที่ข้างลำตัว ท่าทางว่านอนสอนง่ายเป็นอย่างยิ่ง

ไม่ช้าการผ่าตัดสิ้นสุดลง นอกห้องผ่าตัดมีเสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น

“ท่านพล！ท่านพล！” เสียงของสายฟ้าดังมาก

กิจจาออกไป เห็นท่านพลที่ถูกกระสุนกลางหน้าผากพอดี เขามองสองคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่กล้าที่จะเชื่อ คนหนึ่งคือกิจจา คนหนึ่งคือสายฟ้า