ตอนที่ 213
บทที่ 213 ยุ่งอยู่กับการจู๋จี๋กับบุริศร์
October 22, 2026
บทที่ 213 ยุ่งอยู่กับการจู๋จี๋กับบุริศร์
นรมนเล่าเรื่องอาณาจักรรัตติกาลให้บุริศร์ฟัง
บุริศร์รู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก
“คุณหมายความว่าตรินท์ยังมีชีวิตอยู่อีกอย่างนั้นเหรอ ส่วนคุณอาก็ยังเป็นฝาแฝดของคุณพ่ออีก”
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าตระกูลโตเล็กจะมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนขนาดนี้
นรมนพยักหน้าและพูดว่า “คุณแม่บอกกับฉันว่าแบบนั้น จากนั้นก็มอบแหวนของอาณาจักรรัตติกาลไปกับฉัน และยังบอกฉันว่ากานต์ถูกตรินท์พาตัวไป”
“ตรินท์พาเขาไปอย่างนั้นเหรอ”
บุริศร์รู้สึกสับสนเล็กน้อย
“ที่คุณแม่ทำแบบนี้ก็เพื่อจะปกป้องกานต์ หรือว่ามีแผนการอื่นกันนะ”
นรมนถอนหายใจเล็กน้อย แล้วบอกบุริศร์เกี่ยวกับเรื่องที่กานต์ถูกเลือกให้เป็นผู้สืบทอดของอาณาจักรรัตติกาล
บุริศร์เอ่ยเสียงเบา “ไม่แปลกใจเลยที่ผมจะสืบหาข่าวคราวของลูกไม่พบ ไม่แปลกใจที่คุณแม่มีท่าทีต่อกานต์แตกต่างจากปกติ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจมาโดยตลอดว่าทั้งที่คุณแม่ทุ่มเทให้กับกมลถึงเพียงนั้น แต่ทำไมถึงได้เย็นชากับกานต์ขนาดนี้ ที่แท้ข้างในนี้ก็มีความลับใหญ่หลวงซ่อนไว้ กลายเป็นว่าหลายปีที่ผ่านมาคุณแม่ต้องอดทนคนเดียวมาโดยตลอด”
“ก็ใช่น่ะสิคะ เดิมทีมันควรจะเป็นเรื่องที่สองสามีภรรยาต้องรับผิดชอบ แต่หลังจากที่คุณพ่อเสียชีวิต ภาระทั้งหมดก็ตกลงไปอยู่บนบ่าของคุณแม่ นอกจากนี้คุณกับตรินท์ยังถูกป้าโอควบคุมไว้ เพื่อที่จะปกป้องคุณ คุณแม่จึงจำเป็นต้องทำเป็นรักษาเสถียรภาพกลับป้าโอต่อหน้าโลกภายนอก”
ตอนนี้นรมนจึงได้รู้แล้วว่าการเป็นคุณนายตระกูลโตเล็กไม่ง่ายเลย
ว่ากันตามจริงแล้ว ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับบุริศร์ ก็ไม่รู้ว่าเธอจะสามารถแบกรับภาระหนักขนาดนี้ได้หรือเปล่า
ภายในหัวใจไม่ปรากฏรสชาติ
แม่แท้ๆ ของตนเองพุ่งเป้าไปที่ทรัพย์สมบัติของตระกูลโตเล็กตั้งแต่แรก ทำแม้กระทั่งอุ้มท้องเขากับตรินท์เพื่อใช้ต่อรองกับทรัพย์สินเงินทอง สำหรับเธอแล้วไม่ว่าจะเป็นใครก็ล้วนใช้ประโยชน์ได้ทั้งนั้นสินะ
เขาค่อนข้างที่จะรู้สึกแย่
“คุณแม่ได้บอกวิธีติดต่อคนของอาณาจักรรัตติกาลกับคุณไหม”
ตอนนี้บุริศร์ไม่กล้าใช้งานคนของตระกูลโตเล็กที่อยู่ในเมืองชลธี เพราะกลัวว่าจะเป็นคนของป้าโอ ตอนนี้ได้รู้แล้วว่าอาณาจักรรัตติกาลอยู่ยังคงดำรงอยู่ จึงเป็นธรรมดาที่จะคาดหวังกับทางนี้
นรมนส่ายหน้า “ตอนนั้นคุณแม่เพียงบอกว่าเหนื่อยมากแล้ว ฉันจะไม่ได้ซักถามอย่างละเอียด ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”
“ผมจะลองให้ไมค์ไปสืบดู”
ตอนนี้บุริศร์ทำได้เพียงต้องไปหาไมค์
หลังจากที่เขาทำอาหารให้นรมนเสร็จแล้ว เขาก็ให้เธอทานไปก่อน ส่วนตัวเองก็ออกจากบ้านไป
อาหารของคุณนายตระกูลโตเล็กกับกมลเป็นของที่สถานพักฟื้นจัดเตรียมไว้ ตอนที่นรมนยกไปให้ แม่บุริศร์ก็ตื่นขึ้นมาพอดี พอว่างไม่มีอะไรทำก็เลยไปที่ห้องของกมล
นรมนเห็นสามคนย่าหลานเล่นกันอย่างสนุกสนานก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
“ได้เวลาทานข้าวแล้ว”
“หม่ามี้!”
ดูเหมือนว่าสภาวะจิตใจของกมลจะดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด
“เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่อีกไหมจ๊ะ”
นรมนลูบศีรษะของกมลอย่างถนอมรัก
“ไม่เจ็บแล้วค่ะ อุปกรณ์พวกนี้วิเศษมากเลย หม่ามี้ รอหนูโตขึ้นแล้วหนูจะเป็นคุณหมอ จะได้รักษาคนที่เป็นเหมือนกับหนูเยอะๆ เลย”
กมลตบหน้าอกแล้วพูดออกมา
“ดีมาก ในวันข้างหน้ากมลของพวกเราจะต้องเป็นคุณหมอที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน” นรมนตักอาหารขึ้นมา
“คุณแม่คะ คุณหมอบอกว่าคุณแม่ยังต้องทานอาหารอ่อนๆ ของพวกนี้บุริศร์เป็นคนทำเอง ลองทานดูสักหน่อยนะคะ”
นรมนส่งอาหารที่บุริศร์ทำไปให้
คุณนายตระกูลโตเล็กยิ้มแล้วพูดออกมาว่า “นี่เป็นของที่บุริศร์ตั้งใจทำให้เธอ เอามาให้ยายแก่อย่างฉันกินจะไม่น่าเสียดายเอาเหรอ”
“คุณแม่ก็ พูดอะไรก็ไม่รู้ น่าเสียดายอะไรกันล่ะคะ ของพวกนี้บุริศร์ตั้งใจทำให้คุณแม่เลยนะ ดูสิคะยังเหลืออีกตั้งเยอะ”
นรมนถูกคุณนายตระกูลโตเล็กพูดแบบนี้ก็รู้สึกอายขึ้นมา
คุณนายตระกูลโตเล็กยิ้มอย่างมีความสุข
กิจจาเงยหน้าขึ้นมองอย่างตะกละ ตอนที่พบว่าไม่มีหมูสามชั้นน้ำแดง ก็ทำปากจู๋แล้วพูดว่า “เฮ้อ ทำไมพอมาอยู่ที่นี่แล้วการจะได้กินหมูสามชั้นน้ำแดงมันถึงยากขนาดนี้นะ”
“หมูสามชั้นน้ำแดงอร่อยไหม”
ร่างกายของกมลไม่ค่อยแข็งแรง ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถกินอาหารมันๆ ได้ พอได้ยินกิจจาพูดขึ้นมาแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาอย่างอยากรู้อยากเห็น
“แน่นอนว่าอร่อยมากเลยล่ะ! เรียกได้ว่าอร่อยที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้!”
กิจจารู้สึกโหยหาเป็นอย่างมาก พูดไปพูดมาก็น้ำลายไหล
คุณนายตระกูลโตเล็กยื่นมือชี้ไปที่เขา ก่อนจะพูดออกมาว่า “วันๆเอาแต่คิดจะกินเนื้อ ดูสิว่าอ้วนจนเป็นแบบนี้ไปแล้ว ไหนบอกมาสิว่าร่างกายของหลานเอาไปทำหมูสามชั้นน้ำแดงได้ตั้งกี่จาน!”
“หม่ามี้ดูสิ คุณย่าจะจับผมไปทำหมูสามชั้นน้ำแดงแล้ว! ถ้าจับผมไปทำหมูสามชั้นน้ำแดง คุณย่าก็จะไม่มีหลานชายแล้วนะ ”
กิจจารีบกุมหัวพลางย่นจมูกแล้ววิ่งไปหากมล
กมลหัวเราะออกมา
เธออยู่คนเดียวมาตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ ตอนนี้ไม่เพียงแต่จะมีพี่ชายอย่างกิจจา ยังมีคุณย่า หม่ามี้ แล้วก็แด๊ดดี้ มีความสุขมากจริงๆ
“หม่ามี้ พี่ชายจะมาเมื่อไหร่เหรอคะ หนูคิดถึงพี่ชายแล้ว”
อยู่ๆ กมลก็พูดออกมา ทำให้คุณนายตระกูลโตเล็กกับนรมนชะงักไปชั่วขณะ
“อาการป่วยของพี่ชายลูกยังไม่ดีขึ้นเลย จำเป็นจะต้องพักผ่อนน่ะจ่ะ”
นรมนพูดได้แค่นี้
กมลย่นจมูกเล็กน้อยแล้วพูดว่า “แต่พี่ชายไม่ได้วิดีโอคอลกับหนูมานานแล้วนะคะ หรือว่าพี่เขาป่วยจนไม่สามารถวิดีโอคอลกับหนูได้ หนูเกือบจะลืมไปแล้วว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง”
“จะลืมไปได้ยังไงกัน แค่ลูกส่องกระจกก็สามารถเห็นได้ทุกวันแล้วไม่ใช่เหรอ”
แต่กมลกลับพูดออกมาอย่างผิดหวังว่า “มันไม่เหมือนกันสักหน่อย ถึงแม้ว่าหนูกับพี่ชายจะหน้าตาเหมือนกัน แต่พี่ชายหน้าตาดีกว่าหนูเยอะ ทั้งยังแข็งแรงกว่าด้วย”
“เด็กโง่ รออาการป่วยของลูกหายแล้ว ลูกก็จะแข็งแรงเหมือนกับพี่ชายแล้วจ่ะ”
“จริงเหรอคะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”