ตอนที่ 244
บทที่ 244 แบบนี้อันตรายมากเลยนะ
October 22, 2026
บทที่ 244 แบบนี้อันตรายมากเลยนะ
"มีคนตามเราอยู่"
เสียงของนรมนไม่ค่อยดัง กลับทำให้มือของพฤกษ์กระตุกแป๊บนึง
เวลาแบบนี้ คนที่สามารถตามพวกเขาไม่ใช่คนของบุรอศร์แน่นอน เป็นไปได้สูงมากน่าจะเป็นคนของรเมศ
บนหัวของพฤกษ์เริ่มมีเหงื่อไหลออกมา
"คุณนายครับ ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา คุณนายนั่งรถยนต์อื่นไปนะครับ ผมหลอกล่อพวกเขาไปเอง"
สีหน้าของนรมนเข้มขรึมเล็กน้อย
"สามารถมองเห็นพวกเขาเป็นใครมั๊ย？"
"มองเห็นไม่ชัดเลยครับ เพียงแต่ว่าไม่ใช่คนของเราอย่างแน่นอนครับ"
พฤกษ์เริ่มเร่งความเร็ว
อารมณ์ของคนในรถยนต์ทุกคนต่างตื่นเต้นกัน
นรมนไม่อยากทำให้คนมากมายต้องพลอยลำบากไปด้วย เธอมองดูรอบๆ พูดเสียงทุ้มต่ำว่า "ให้ฉันลงข้างหน้า พวกคุณขับรถยนต์ไป"
"คุณนายครับ！"
"ฟังฉันนะ เอาโลเคชั่นเครื่องบินให้ฉัน ฉันเข้าไปคนเดียว หรือว่าคิดหาวิธีอื่นไปจากที่นี่ ตอนนี้ไม่ว่ายังไงก็ให้คนของรเมศจับฉันไปไม่ได้ ฉันเป็นต้นทุนที่เขาสามารถเอามาข่มขู่บุริศร์ เพียงแค่ฉันไม่ปรากฏตัว เพียงแค่ให้พวกเขาตามหาฉันไม่พบ ก็ข่มขู่บุริศร์ไม่ได้แล้ว ใช่แล้ว สถานที่ก่อสร้างทางโน้นพวกนายพยายามช่วยเหลือบุริศร์อย่างสุดความสามารถก็แล้วกันนะ อย่าหาช่องโหว่จากความสัมพันธ์บุคคลเท่านั้น ไปดูสิว่าช่วงนี้ญาติผู้ตายต้องการเงินรึเปล่า เป็นไปได้สูงมากนี่อาจจะเป็นจุดแตกหัก"
คำพูดของนรมนทำให้พฤกษ์เข้าใจอย่างกะทันหัน
"ทำไมผมถึงนึกจุดนี้ไม่ออกนะ？"
"สะบัดพวกเขาออกไปก่อน จากนั้นตอนที่เลี้ยวไปข้างหน้าขับช้าๆหน่อย ฉันกระโดดลงจากรถยนต์โดยตรง"
นรมนตัดสินใจอย่างกล้าหาญ เกือบทำให้พฤกษ์ตกใจจนเบลอไปเลยทีเดียว
"คุณนายครับ คุณนายว่าไงนะครับ？กระโดดลงจากรถยนต์？แบบนี้อันตรายมากเลยนะครับ！"
"ดีกว่าฉันตายไปยังอันตรายกว่านี้อีก ถ้าถูกคนของรเมศจับได้จริงๆ ฉันเป็นตายเท่ากัน"
แววตาของนรมนมีความยืนหยัดกระพริบออกมาจากสีหน้า ทำให้พฤกษ์ไม่เห็นด้วยไม่ได้ซะแล้ว
นี่ก็คือภรรยาหัวหน้าครอบครัวของเขา！
แบบนี้สิถึงจะเหมาะสมกับท่านประธานบุริศร์ของพวกเขา！
ถึงแม้พฤกษ์ไม่ค่อยเห็นด้วยกับข้อเสนอของนรมนก็ตาม แต่ว่าตอนนี้เหมือนจะไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ
"คุณนายครับ คุณนายทำแบบนี้ ประธานบุริศร์ต้องฟันผมแน่ๆเลยครับ"
พฤกษ์ร้องไห้ไม่มีน้ำตา
นรมนพูดอย่างยิ้มแย้มว่า "ในใจของเขา นายสำคัญเช่นเดียวกัน"
คำพูดนี้พูดซะจนทำให้หัวใจของพฤกษ์อบอุ่นอย่างยิ่ง
หลายปีมานี้บุริศร์เห็นเขาเป็นคนที่เขาไว้ใจจริงๆ เขาอยู่ข้างกายของบุริศร์ ส่วนเรื่องใหญ่โตและเรื่องเล็กๆน้อยๆล้วนไม่เคยปิดบังเขาเลย พูดจริงๆเลยนะพฤกษ์ซาบซึ้งใจมากเลยทีเดียว ตอนนี้ได้ยินนรมนพูดแบบนี้อีก ดีใจโดยไม่รู้ตัว
"คุณนายครับ คุณนายต้องปลอดภัยนะครับ ถ้าคุณนายปลอดภัยแล้ว อย่าลืมโทรหาผมนะครับ หรือว่าโทรหาประธานบุริศร์ก็ได้ ผมคาดว่าตอนนี้เครื่องบินลำนี้ก็ใช้ไม่ได้แล้ว เราต้องหาวิธีอื่นไปจากที่นี่ให้ได้"
ตอนนี้ถือว่าพฤกษ์เห็นได้ชัดเจนแล้ว รเมศบีบบังคับเข้ามาอย่างทุกฝีก้าว จะพานรมนไปให้ได้ ไม่สนอะไรทั้งสิ้นแบบนี้ ชัดเจนมากเลยว่าเป็นไงเป็นกัน
นรมนพยักหน้า
รถยนต์ขับเลี้ยวไปที่เกียร์ต่ำ ขณะที่พฤกษ์ขับรถยนต์ชิดไปที่ข้างทาง ความเร็วรถยนต์ค่อยๆลดลง
"คุณนายครับ คุณนายระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ"
"นายรีบไปเถอะ！"
นรมนเปิดประตูรถยนต์ออกมา มองดูทางออกข้างนอก พูดจริงๆนะ เธอกลัวจริงๆแหละ เพียงแต่ว่าคิดถึงสถานการณ์ของตัวเองและบุริศร์ในตอนนี้ นรมนก็ได้กัดฟันและหลับตาสู้ กระโดดออกไปโดยตรง
"พุ่ง"หนึ่งครั้ง นรมนกระโดดออกไปแล้ว หัวใจของพฤกษ์กระตุก ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้นรมนเป็นยังไงบ้าง
นรมนไม่ใช่มืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝน ยิ่งไปกว่านั้นเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่อ่อนแอคนนึงเท่านั้น ตอนนี้สถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้ เขาไม่รู้ว่านรมนได้รับบาดเจ็บรึเปล่า แต่ว่าตอนนี้ไม่มีเวลาไปคิดถึงพวกนี้แล้ว
พฤกษ์เร่งความเร็ว จากนั้นพุ่งออกไปแบบไม่ธรรมดา
ขาของนรมนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย หัวเข่าถลอก และเจ็บปวดแบบแสบๆ แต่ว่าเธอได้แต่หลบอยู่ที่นั่นแต่เธอขยับไม่ได้แล้ว และมองดูรถยนต์ข้างหลังซึ่งไล่ตามรถยนต์ของพฤกษ์ไปอย่างไม่ขาดสาย
เธอโล่งใจ รู้สึกว่าขาทั้งคู่เหมือนไม่ได้เป็นของตัวเองแล้ว
ตอนนี้ตัวเองควรไปไหนหล่ะ？
สถานที่ที่ไหนนะที่รเมศไม่รู้？
ที่ตรงนี้เธอใช้ชีวิตอยู่มาตั้งห้าปีแล้ว เพียงแต่ว่ารเมศใช้ชีวิตอยู่ที่นี่นานกว่าเธอเสียอีก เขาคุ้นเคยกับเธอขนาดนั้น ต้องการตามหาเธอช่างง่ายดายจริงๆ
ตอนนี้ถึงแม้ถูกพฤกษ์ดึงดูดไปแล้วก็ตาม นรมนกลับลำบากซะแล้ว เธอพบว่าฟ้าใหญ่แผ่นดินกว้าง ถึงกับไม่มีที่ที่ให้เธอหลบซ่อนตัว
เธอหลบอยู่ในป่าไม้ข้างทางมาโดยตลอด ต่อให้เจ็บขาจะตายอยู่แล้วก็ตาม ก็ไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว
ตอนนี้ที่ข้างนอกมีแต่คนของรเมศเต็มไปหมด ไม่แน่อาจมีคนของสถานีตำรวจร่วมด้วย เธอออกไปตอนนี้ต้องเกิดเรื่องอย่างแน่นอน
เธออยากโทรศัพท์ให้กับบุริศร์พูดว่าปลอดภัยดี กลัวว่ามือถือตัวเองถูกคนดักฟัง ตอนนี้ไม่มีข่าวของเธอถึงจะเป็นข่าวดีสำหรับบุริศร์หรอกมั้ง
นรมนรอจนถึงฟ้ามืด
หลังฟ้ามืดมิด อากาศของที่นี่หนาวเย็นจะตายอยู่แล้ว เธอใส่แค่เสื้อคลุมบางๆตัวนึง หนาวเย็นซะจนตัวเธอสั่นไปทั้งตัว
นรมนรอให้ไม่มีใครสักคนแล้วถึงจะมุดตัวออกมา เดินไปข้างหน้าด้วยขากระเผลก
เธอไม่รู้ว่าเดินแบบนี้ต่อไปสามารถเดินไปถึงไหน รู้แค่ว่าเธออยู่ที่นี่ไม่ได้
ลมเป่าอยู่ เหมือนกับสาดน้ำเย็นเข้ามา
นรมนไม่ได้ผ่านประสบการณ์ที่ไร้ที่พึ่งแบบนี้มานานมากแล้ว