บทที่ 254 ทำข้อตกลงอย่างไร

บทที่ 254 ทำข้อตกลงอย่างไร

“แม่ หนูเป็นลูกสาวของแม่นะ ลูกสาวแท้ๆของแม่! แม่กับคนเถื่อนคนนี้มีความสุขมากขนาดนั้น แต่พอหนูมาแม่ก็เป็นแบบนี้ แม่เกลียดหนูมากขนาดนี้เลยเหรอ?”

น้ำเสียงของตุลยาก้าวร้าวเล็กน้อยแล้วยังจ้องเขม็งไปที่นรมนอย่างดุร้าย

นรมนรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

เธอไปก่อกวนใครเหรอ?

แต่ว่าเธอก็ยังลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า : “คุณน้าคิม ฉันจะไปทำความสะอาดนะคะ พวกคุณไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วคุยกันเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก ฉันจะทำความสะอาดตอนตื่นนอน”

คิมต้องการหยุดยั้งนรมนเอาไว้

ตุลยากลับพูดว่า : “เธอมาอยู่ฟรีกินฟรี ทำงานนิดๆหน่อยๆจะเป็นอะไรไปล่ะคะ? ทำไมแม่ถึงต้องดีกับเธอขนาดนี้ด้วย?”

สีหน้าของคิมอึมครึมลงไปอีกครั้ง

“เธอมาทำอะไรที่นี่กันแน่?”

“หนูมาเยี่ยมแม่ไงคะ! ได้ยินว่าวันนี้แม่ไปทำงานแล้ว หนูก็เลยมาหาแม่ ไม่ได้หรือไง?”

ตุลยาโมโหขึ้นมาเล็กน้อยแล้ววางอาหารในมือไว้ด้านข้างพร้อมกับทำหน้ามุ่ย เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับท่าทีของคิม

นรมนกลับเป็นฝ่ายผงะไปเล็กน้อย

วันนี้พวกเขาเพิ่งจะไปสถานทูต ตุลยารู้ได้อย่างไร?

เป็นไปได้ไหมว่าตุลยาจัดคนคอยเฝ้าดูพวกเขามาโดยตลอด?

เห็นได้ชัดว่าคิมเองก็คิดถึงปัญหานี้เช่นกัน

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไปสถานทูต?”

สีหน้าของคิมดูหนักอึ้งเล็กน้อย ความเคร่งขรึมนั้นทำให้ ตุลยาตัวสั่นเป็นลูกนก

“ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่ได้ยินมา”

“ได้ยินมาจากใคร? ตอนนี้เธอคอยสอดส่องฉันอย่างงั้นเหรอ?”

คิมมองไปที่ตุลยาและโดยไม่ยอมให้เธอถอยกลับ

ตุลยารู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียหน้าต่อหน้านรมน จึงยืดอกขึ้นจนสุดแล้วพูดอย่างดุเดือดว่า : “หนูให้คนไปติดตามบุริศร์ค่ะ ได้ยินว่าเขาไปหาแม่ที่สถานทูต หนูถึงได้รู้ว่าแม่อยู่ที่ทำงานแล้ว หนูไม่ได้สอดส่องแม่เลย หนูก็แค่ชอบบุริศร์ แค่ต้องการจะติดตามเขา!”

“บุริศร์เป็นผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว เธอไม่เข้าใจหรือไง?”

คิมไม่รู้ว่าตนเองให้กำเนิดสิ่งนี้ออกมาได้อย่างไร!

ตุลยาพูดอย่างดื้อรั้นว่า : “เขามีภรรยาแบบไหนกันล่ะ ที่จริงแล้วนรมนเป็นคนเถื่อน คนเถื่อนเป็นใครไม่ได้หรอก นอกจากนี้บุริศร์อยู่กับเธอแล้วจะทำอะไรได้? อยู่กับหนู แม่จะช่วยให้เขาตั้งหลักได้อย่างมั่นคงในอเมริกาใช่ไหมล่ะคะ? คนฉลาดย่อมรู้อยู่แล้วว่าควรเลือกหนู”

“รักที่เลือกได้จะเรียกว่าความรักได้เหรอ? ตุลยา เมื่อไหร่เธอจะโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆเสียที?”

คิมไม่สบอารมณ์กับความไม่เอาถ่านของลูกสาวคนนี้มาตลอดแล้วมองไปที่นรมนอีกครั้ง ทั้งอ่อนโยน มีคุณธรรม มีมารยาท ทำไมช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่ถึงได้ใหญ่ขนาดนี้?

ยิ่งมองยิ่งรู้สึกขวางหูขวางตากับความเย่อหยิ่งของตุลยาเป็นอย่างมาก

คิมถอนหายใจและพูดว่า : “เธอมีธุระอะไรที่นี่อีกไหม? ถ้าไม่มีแล้วก็กลับไปเถอะ เป็นเด็กสาวที่ใบหน้าเสียโฉมแต่ยังวิ่งวุ่นไปทั่วทุกที่แล้วก็ยังไม่กลัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะอีก”

ตุลยามาหาคิมด้วยใจจริง แต่ทุกครั้งที่มาแม่ของเธอก็จะเย็นชาและไม่สนใจเธอ ปกติแล้วก็ช่างมันเถอะ แต่ว่าตอนนี้คิดไม่ถึงเลยว่าจะตำหนิเธอต่อหน้านรมน บนหน้าของตุลยาไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

“แม่คะ คืนนี้หนูจะค้างที่นี่”

“ไม่ได้!”

คิมปฏิเสธไปตรงๆ

“เพราะอะไรคะ? หล่อนอยู่ได้ แล้วทำไมหนูอยู่ไม่ได้?”

ตุลยารู้สึกว่าคิมมีอคติกับเธอจริงๆ ตั้งแต่เล็กจนโตคิมไม่ค่อยชอบหัวเราะ มีแต่เข้มงวดกับเธอมากขึ้น ดังนั้นแต่ไหนแต่ไรไม่เคยได้รับการตามใจ สิ่งนี้ทำให้ตุลยาเสียใจมาก

แต่คิมปฏิบัติกับนรมนแตกต่างออกไป เธอรู้สึกได้ ถึงแม้ว่าคิมจะยังคงเย็นชาและเฉยเมย แต่ว่าดวงตาของเธอที่มองนรมนนั้นอ่อนโยน มันเป็นแบบที่เธอปรารถนามาตลอด แต่กลับไม่เคยสมปรารถนา

เธอด้อยกว่านรมนตรงไหน?

ทำไมคิมถึงไม่ชอบเธอ?

เห็นอยู่ชัดๆว่าเธอเป็นลูกสาวแท้ๆของคิม แต่ว่าคิมกลับอยากจะอยู่กับนรมนมากกว่าและไม่ให้เธอที่เป็นลูกสาวอยู่ที่นี่ เพราะอะไร?

ดวงตาของตุลยาเป็นสีแดงเล็กน้อย

“แม่ แม่เป็นแม่ของหนูจริงๆเหรอ?”

พูดจบเธอก็ร้องไห้พร้อมกับวิ่งออกไปข้างนอก

นรมนรู้สึกว่าการที่ตัวเองอยู่ที่นี่ บางทีมันอาจเป็นการสร้างช่องว่างระหว่างพวกเขาจริงๆก็ได้ บางทีถ้าเธอจากไปมันน่าจะดีกว่าจึงทำได้เพียงแค่หวังว่าบุริศร์จะแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้ได้โดยเร็ว

เธอไปทำความสะอาดจานชามในห้องครัวอย่างเงียบๆ

คิมถูขมับเพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมากะทันหัน

ตุลยาคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายถูกเช่นนี้อยู่เสมอ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่รู้จักที่จะคิดถึงคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

คิมไม่ชอบนิสัยนี้ของเธออย่างยิ่ง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเกลียดเพียงแต่ทนดูไม่ได้ก็เท่านั้น

ตอนที่ตุลยาวิ่งออกไป เธอยังเป็นกังวลอยู่เล็กน้อย แต่นึกขึ้นได้ว่าปกติแล้วตุลยามักจะมีบอดี้การ์ดอยู่ข้างหลังเสมอก็เลยไม่พูดอะไร

เดิมทีคิมยังต้องการพูดคุยกับนรมนอีก แต่น่าเสียดายที่ถูก ตุลยารบกวนขนาดนี้ เธอก็ไม่มีความสนใจอะไรแล้ว

“นรมน เธอทำความเสร็จแล้วก็ไปทำธุระของตัวเองเถอะนะ ฉันงีบสักแป๊ป”

คิมมีนิสัยชอบงีบหลับ และตอนนี้อาการปวดหัวรุนแรงมากขึ้น

“ได้ค่ะ”

นรมนตอบอย่างตรงไปตรงมา

มองเห็นคิมเข้าไปในห้องนอนแล้ว เธอถึงจะหันกลับไปทำความสะอาดห้องครัวต่อ

หลังจากที่ตุลยาออกมาจากวิลล่าแล้วก็รีบหาที่ซ่อนทันที

เธอนึกว่าคิมจะไล่ตามออกมาเพราะไม่ว่าจะยังไงพวกเธอก็เป็นแม่ลูกกันไม่ใช่เหรอ?

แต่ว่าเธอรออยู่นานก็ไม่เห็นคิมออกมาเห็นเพียงแค่นรมนกำลังยุ่งอยู่ในครัว ราวกับว่าเธอเป็นเจ้าของบ้านก็ไม่ปาน

ความรู้สึกนี้กระตุ้นลึกลงไปในตัวตุลยา

ทำไมคนเถื่อนคนนี้ถึงทำให้แม่ชอบได้?

ทำไมผู้หญิงที่ไม่มีอะไรคนนี้ถึงสามารถทำให้บุริศร์รักอย่างสุดจิตสุดใจ?