ตอนที่ 258
บทที่ 258 เธอไม่ใช่ลูกสาวของฉัน
October 22, 2026
บทที่ 258 เธอไม่ใช่ลูกสาวของฉัน
ถึงแม้ว่าบุริศร์จะนำถังออกซิเจนติดตัวไปด้วย แต่ความคิดที่จะดำดิ่งสู่ก้นทะเลก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ร่างกายของเขาเริ่มเหนื่อย และการยกตัวของน้ำทะเลทำให้เขาทนต่อไปไม่ไหว แต่ว่าบุริศร์ไม่ต้องการยอมแพ้ ไม่สามารถยอมแพ้ได้
ไม่รู้ว่าตอนนี้นรมนเป็นอย่างไรบ้าง
เขาไม่เชื่อว่านรมนจะฆ่าตัวตายในรถ คำอธิบายเพียงอย่างเดียวคือมีคนต้องการฆ่านรมน และในเวลานั้นนรมนไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร
คนๆนี้คือใคร บุริศร์เองก็ไม่รู้ แต่เขารู้ว่าไม่ใช่รเมศอย่างแน่นอน
เป้าหมายที่เป็นเอกฉันท์ของรเมศนั้นทั้งหมดคือเพื่อจะแย่งนรมนไปจากเขา เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอตาย
กำลังในการลอยน้ำทะเลทำให้บุริศร์ไม่สามารถลืมตาได้ แต่ว่าเขายังคงไม่ยอมแพ้
ผิวหนังเจ็บเหมือนถูกเข็มทิ่ม ขนที่ได้รับบาดเจ็บนั้นชาไปแล้ว ไม่มีความรู้สึกมากนัก แต่บุริศร์ยังคงลงไปด้านล่าง
ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นโครงร่างของรถ
หลังคาสีขาวและยังคงมีฟองฟอดอยู่
นรมนจะอยู่ข้างในหรือเปล่า?
บุริศร์ต้องการจะว่ายเข้าไปดูอย่างมาก แต่ว่าเขาต้านไม่อยู่แล้ว
บุริศร์ทรงตัวให้มั่นคงพร้อมกับพยายามหายใจ
ทีมกู้ภัยและทีมกู้ซากโดยรอบจะไม่เสี่ยงชีวิตลงไปที่ก้นทะเลลึกเช่นนี้ หลังจากที่เห็นว่าบุริศร์เหมือนจะเย็นจนแข็งไปแล้ว พวกเขาต้องการจะดึงบุริศร์ขึ้นมาก่อน
แต่ว่าบุริศร์สังเกตได้ถึงจุดประสงค์ของพวกเขา ทันใดนั้นก็ชกพวกเขาในทะเลหลายครั้ง ท่าทางที่มุทะลุเช่นนั้นทำให้ผู้คนรอบๆรู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ
ในที่สุดพวกเขาก็เริ่มถอนกำลังกลับ
บุริศร์ก็ไม่สนใจเช่นกัน
เขาสูดลมหายใจอีกครั้งและใช้กำลังทั้งหมดที่มีว่ายลงไปด้านล่าง
ในที่สุดก็แตะไปถึงมือจับประตูรถแล้ว
ในใจของบุริศร์ไม่รู้ว่ามีความสุขขนาดไหน
เขาดึงประตูรถอย่างแรง แต่กลับพบว่าประตูรถเปิดไม่ออก เขาจึงทำได้เพียงทุบไม่หยุดแล้วใช้แขนและตัวของเขาทุบกระจกรถครั้งแล้วครั้งเล่า
แรงกระแทกที่รุนแรงทำให้เลือดที่แขนของเขาไหลออกมาอีก แต่เหมือนกับว่าบุริศร์มองไม่เห็นมันเลย และทำต่อไปอย่างบ้าคลั่ง
ในที่สุดกระจกหน้าต่างรถก็คลายออก
บุริศร์ถีบมันแล้วกระจกหน้าต่างรถก็แตกเป็นเสี่ยงๆ
บุริศร์รีบเปิดประตูรถ หลังจากเปิดประตูแล้วถึงพบว่าประตูอีกด้านหนึ่งได้ถูกเปิดออกแล้วและภายในรถไม่มีร่างของนรมน แต่อย่างไรก็ตามกลับพบว่ามีเสื้อคลุมของนรมนทิ้งไว้
มีเลือดอยู่บนเสื้อคลุมที่ยังไม่เปียกโชกไปจนหมด
บุริศร์รู้สึกว่าในหัวมีเสียงระเบิดดังขึ้น
นรมนได้รับบาดเจ็บ?
เธอไปที่ไหนแล้ว?
หรือว่าหนีออกไปได้?
แต่ก้นทะเลลึกขนาดนี้ เธอเป็นผู้หญิงจะหนีไปที่ไหนได้ล่ะ?
บุริศร์รีบม้วนเสื้อคลุมของนรมนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน และในตอนที่ยังต้องการหานรมนต่อกลับทนไม่ได้อีกแล้วและเป็นลมลงไป
เมื่อไมค์มาถึงก็เห็นบุริศร์ลอยอยู่ในรถ ไม่มีสติสัมปชัญญะแล้ว
เขามองไม่เห็นนรมนเห็นเพียงแค่เส้นผมยาวหลายเส้นบนกระจกหน้าต่างรถเท่านั้น
หลังจากที่ไมค์เก็บของเสร็จแล้วนั้นก็ดึงบุริศร์ขึ้นมาจากใต้ทะเล
บุริศร์มีไข้ขึ้นสูงทันทีที่ขึ้นมาบนฝั่ง
บาดแผลติดเชื้ออย่างรุนแรง บนตัวมีแผลถลอกเพิ่มมากขึ้น
รเมศอดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าหม่นมืดลงไป เมื่อเห็นเขาขึ้นมาแบบนี้
“นรมนล่ะ? นรมนอยู่ที่ไหน?”
ตอนนี้ไมค์อยากจะชกรเมศให้ตกลงไปในทะเลจนแทบทนไม่ไหว
“ทางที่ดีคุณควรจะสวดอ้อนวอนให้พี่สะใภ้ของผมปลอดภัย ไม่อย่างนั้นไม่ต้องพูดถึงบุริศร์หรอก ผมก็ทำให้คุณตกนรกเช่นกัน!”
ไมค์รีบติดต่อโรงพยาบาลที่อยู่บริเวณใกล้ทันทีแล้วเริ่มการช่วยชีวิตบุริศร์
เมื่อคิมเห็นบุริศร์และไมค์กลับมามือเปล่า เธอรู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่าง
“นรมนไม่อยู่ข้างล่างเหรอ?”
ไมค์มองไปที่คิมก่อนส่ายหัวและพูดว่า : “น่าจะหนีออกไปได้แล้วครับ แต่ว่าทะเลที่กว้างใหญ่และหนาวขนาดนี้ แต่เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวโอกาสรอดก็คงมีน้อย”
ประโยคนี้นับว่าเป็นเรื่องจริง
อุณหภูมิของน้ำทะเลตอนนี้สามารถแช่แข็งคนได้ในภายในไม่กี่นาที ยิ่งไปกว่านั้นคือนรมนในตอนนั้นล่ะ?
คนอื่นไม่รู้ แต่รเมศรู้
ว่านรมนมีสภาพเป็นอย่างไรในตอนนั้น
เขาอดไม่ได้ที่จะพูดบางคำ
“ตอนนั้นนรมนถูกฉีดยาระงับประสาท ไม่ได้สติ เธอจะสามารถหนีออกจากที่นั่นได้หรือเปล่า?”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ไมค์คิดไม่ถึงเลยว่านรมนจะตกลงสู่ก้นทะเลด้วยสภาพอย่างนี้ เขาแทบจะถลกหนังรเมศในตอนนั้นเลย
ตัวของคิมซวนเซในทันใดแล้วร่วงลงไปนั่งอยู่บนพื้น
“ถูกฉีดยาระงับประสาท? ตุลยาเป็นคนทำ! เธอฉีดยาระงับประสาทกับนรมน!”
ไมค์ได้ยินคิมพูดอย่างนี้แล้ว เขาก็ชะงักงันไปทั้งตัวและมีสีหน้าไม่ดีเอามากๆ
เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อตุลยาแต่สุดท้ายแล้วเขาก็พูดไม่ออก
บุริศร์ถูกส่งไปรับการรักษาอย่างรวดเร็ว ไมค์ยังคงให้ทีมกู้ภัยค้นหาต่อไป รเมศเองก็ไม่ยอมตามหลังเช่นกัน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ก็ไม่มีข่าวคราวใดๆของนรมนเลยแม้แต่น้อย
บุริศร์มีไข้สูงตลอดเวลาหลังจากที่ส่งไปที่โรงพยาบาล ปากของเขาตะโกนชื่อนรมนอยู่ตลอดคิมได้ยินแล้วเจ็บจนเจียนจะขาดใจ