ตอนที่ 265
บทที่ 265 เธอยังมีชีวิตอยู่
October 22, 2026
บทที่ 265 เธอยังมีชีวิตอยู่
“เรื่องประหลาดอะไร”
บุริศร์หันกลับไปทันที ความเร็วนั้นทำให้จริมตกใจจนแทบกระโดด
“ข้าวของต่างๆ บนเรือของพวกเราล้วนกำหนดเอาไว้อย่างชัดเจนแล้ว ทว่าหลังจากที่แล่นออกมาจากนั่นน้ำก็พบว่าเสื้อผ้าน้อยลงอย่างน่าประหลาด ทั้งยังหากล่องปฐมพยาบาลไม่พบ ตอนนั้นทุกคนคิดว่ามีโจรขึ้นมาบนเรือ แต่กลับไม่พบบุคคลน่าสงสัยเลยสักนิด พวกเราเป็นเรือบรรทุกสินค้า ลูกเรือถูกกำหนดเอาไว้อย่างชัดเจนแล้ว แต่น่าเสียดายที่อาหารของพวกเรากลับน้อยลงทุกวัน พวกเราไม่มีทางเลือกเลยต้องเทียบท่าแถวๆ เมืองหนองฮี เพื่อกักตุนเสบียงอาหาร เลยสามารถกลับมาได้ ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเราอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับมา”
เมื่อจริมพูดประโยคนี้ออกมา หัวใจของบุริศร์ก็เหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
“อาหารของพวกคุณกำหนดจำนวนเอาไว้ชัดเจนแล้วเหรอ”
“ใช่ครับ”
“ไม่มีใครแอบขโมยกินใช่ไหม”
“เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนครับ! ลูกเรือของพวกเราล้วนได้รับการฝึกฝนมาให้เป็นมืออาชีพ นอกจากนี้ทุกครั้งที่ออกทะเลก็ค่อนข้างที่จะใช้ระยะเวลายาวนาน ไม่มีทางที่จะไม่เคารพกฎเกณฑ์ ทุกคนรู้ดีว่าอาหารและน้ำจืดเป็นหลักประกันขั้นพื้นฐานที่สุดสำหรับการอยู่รอดในทะเล ดังนั้นพวกเขาไม่มีทางที่จะยุ่งวุ่นวายอย่างแน่นอน ทว่าตั้งแต่ออกมาจากน่านน้ำของอเมริกา อาหารกับน้ำจืดของพวกเราก็น้อยลง แต่พวกเรากลับหาไม่พบว่าใครเป็นคนขโมยไป เรื่องนี้แปลกประหลาดมากจริงๆ หลายคนบอกว่าอาจเพราะไปยั่วยุสิ่งที่ไม่ดีเอาไว้ ดังนั้นทุกคนจึงหลีกเลี่ยงเรื่องนี้”
ตอนที่จริมพูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก
บางครั้งหลังจากใช้ชีวิตอยู่บนทะเลเป็นเวลานาน หลายคนก็มักจะเชื่อในตำนานเล่าขานบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นไปตามวิทยาศาสตร์หรือไม่ พวกเขาก็ยังคงเชื่อ ถึงอย่างไรพวกเขาก็หาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้
ทว่าบุริศร์กลับไม่ได้คิดแบบนี้
เป็นไปไม่ได้ที่อาหารและน้ำจะหายไปโดยไม่มีสาเหตุ ถ้าหากเป็นของอย่างอื่นก็ยังพอจะพูดได้ แต่พวกเขาไม่เหลือแม้กระทั่งกล่องพยาบาล
กล่องพยาบาลอย่างนั้นเหรอ
หรือว่ามีใครได้รับบาดเจ็บกัน
จะเป็นนรมนหรือเปล่า
“ผมขอไปดูหน่อยได้ไหม”
“ได้ครับ!”
จริมรู้ดีว่าบุริศร์เป็นประธานของบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัด ทั้งยังเคยฝากส่งของ ไม่มีทางที่จะก่อเรื่องอะไรแน่นอน นอกจากนี้ผู้บังคับบัญชาของการท่าเรือก็เป็นคนพามาด้วยตัวเอง เธอเขาอยากดูเรือบรรทุกสินค้า กัปตันเรืออย่างเขาจะพูดอะไรได้
บุริศร์กับพฤกษ์ตามจริมไปที่เรือบรรทุกสินค้า
เรือลำนี้มีขนาดที่ทั้งใหญ่และกว้างมาก เนื่องจากสินค้าถูกขนถ่ายลงไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงว่างเปล่าเป็นพิเศษ
หลังจากที่บุริศร์ขึ้นไปบนเรือก็ถามออกมาว่า “ปกติทั่วคุณพักผ่อนกันที่ไหน”
“พวกเรามีห้องพักเป็นของตัวเองครับ คนสิบกว่าคนพักร่วมกันอยู่ที่ทางฝั่งนั้น”
จริมชี้ไปยังห้องพัก
บุริศร์เดินไปดู จึงพบว่าในนี้ล้วนเป็นที่พักอาศัย แต่เพราะว่ามีแต่ผู้ชาย จึงค่อนข้างที่จะสกปรกและไร้ระเบียบ อีกทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเหมือนกลิ่นเท้าด้วย
เขาบีบจมูกแล้วมองไปรอบๆ หลังจากนั้นก็ถอยออกมา มั่นใจว่านรมนไม่ได้ซ่อนอยู่ที่นี่แน่
“ยังมีที่อื่นที่สามารถซ่อนคนได้อีกไหม”
“มีน่ะมันก็มีครับ แต่พวกเราก็เคยดูหมดแล้ว หากี่ครั้งก็ไม่เคยพบใครเลย”
จริมพูดพลางชี้ไปยังคลังเก็บของที่อยู่ข้างล่าง “ปกติแล้วเราจะใช้พื้นที่ตรงนี้ไว้เก็บสิ่งของที่จะนำกลับไปให้ครอบครัวและเด็กๆ ที่บ้าน ของทั้งหมดล้วนแต่กองสุมๆ เอาไว้ตรงนี้ ที่น่าประหลาดคืออาหารกับน้ำจืดของพวกเราน้อยลง แต่ของส่วนตัวกลับไม่มีอะไรหายไปเลย”
ตอนที่ได้ยินคำพูดนี้ของจริม บุริศร์ก็กำลังจะไปดู แต่ว่าพฤกษ์กลับรีบห้ามเขาไว้
“ให้ผมไปดูเองเถอะครับประธานบุริศร์ ทางข้างล่างค่อนข้างที่จะแคบ ทั้งยังมีกลิ่นอับชื้น ผมลงไปเองดีกว่า”
“ฉันไปเอง”
บุริศร์ไม่ได้สนใจเลยสักนิด
ขอแค่ได้พบเบาะแสของนรมน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟเขาก็จะไป
ในเมื่อเห็นบุริศร์เป็นแบบนี้ พฤกษ์ก็ไม่ได้ห้ามเขาต่อ จากนั้นก็ลองคะเนรูปร่าง
บุริศร์เดินลงไปจากฝั่งข้างๆ พฤกษ์
คลังเก็บของต่ำมาก บุริศร์จึงจำเป็นต้องก้มตัวลงไป ไม่สามารถที่จะลุกยืนได้อย่างเต็มตัว
ภายในนั้นมีกลิ่นอับชื้น แต่เพราะของทั้งหมดถูกเอาออกไปแล้ว จึงค่อนข้างที่จะว่างเปล่า จึงสามารถเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจน
ในนี้ไม่มีอะไรอยู่เลย ไม่มีทางที่จะซ่อนคนได้อย่างแน่นอน
บุริศร์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ถ้าหากไม่อยู่ที่นี่ แล้วนรมนไปอยู่ที่ไหนกัน
เป็นไปได้ไหมว่าเธอไม่ได้ขึ้นมาคนเดียว แต่ยังมีคนอื่นขึ้นมากับเธอด้วย
บุริศร์จำเป็นที่จะต้องคาดเดาแบบนี้
เมื่อพฤกษ์พบว่าไม่เจอเบาะแสอะไร อีกทั้งที่นี่ยังมีกลิ่นไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่ จึงกล่าวกับบุริศร์เสียงเบาว่า “ท่านประธานครับ เรากลับขึ้นไปข้างบนกันก่อนเถอะครับ”
บุริศร์ไม่พูดอะไร หันกลับไปมองอีกครั้งอย่างไม่คิดจะยอมแพ้ ทำกระทั่งเดินวนรอบเตาเผาทุกอันในคลังเสียด้วยซ้ำ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นเส้นผมจำนวนหนึ่ง
เป็นผมยาวของผู้หญิง!
มีความยาวใกล้เคียงกับผมของนรมน ตะขอเกี่ยวพวกนั้นติดอยู่ตรงมุมหนึ่งในคลังเก็บของ แต่เพราะว่าแสงค่อนข้างที่จะมืด จึงทำให้มองเห็นได้ยาก ถ้าไม่ใช่เพราะบุริศร์เดินสำรวจอย่างละเอียด เกรงว่าคงหาไม่พบเป็นแน่
เขารีบเก็บผมเส้นยาวนั้นกลับมาทันที จากนั้นก็นำใส่ถุงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “พวกเรากลับกันก่อนเถอะ”
“ครับ”
พฤกษ์ประคองบุริศร์ออกมาจากคลังเก็บของ
จริมเห็นพวกเขาออกมาในสภาพเหมือนไม่พบอะไรสักอย่าง จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ประธานบุริศร์ ที่ผมรู้ก็มีแค่นี้แหละครับ”
“ขอบคุณมาก”